[Jesień 1972] Równonoc Jesienna - Ołtarz (Wątek główny)

- Malarka kupująca obrazek? - zapytał, zerkając na nią kątem oka i z pewnym rozbawieniem. - Jestem pewien, że Matka i tak go doceni - skomentował tylko, nie próbując słowami dogrzebywać się do warstw, które kryły się pod jej deklaracjami. Kupiony czy nie, to nie miało dla niego najmniejszego znaczenia. Astoria mogła i całym sercem wierzyć w bóstwa, które znajdowały się nad nimi i podobno czuwały nad tym padołem, ale najważniejsze dla niego było by nie stawała się w tym wszystkim nachalna. By nie próbowała przekonać go, że stając tego dnia na brukowanym dziedzińcu kowenu, mógł dostąpić jakiegoś odkupienia i los dawał mu szansę, by pojednał się z trójboginią. Na całe szczęście, tego typu zagrywki były najwyraźniej domeną jedynie Helloise, którą już wyobrażał sobie później tego dnia, gotową zaciekle przekonywać go do swojej racji.
- Nie mam zamiaru się też z tego śmiać. Skoro polecona przeze mnie lektura nie podziałała, to pozostaje ci tylko siła wyższa - i mimo obietnic, gdzieś w kącikach ust zatańczył odrobinę złośliwy uśmieszek. Była w tym jednak pewna łagodność, która pojawiała się jakby jako rekompensata dla prostego faktu, że przed nim nie mogła się aż tak łatwo ukryć. Znali się zbyt dobrze by bawić w podchody, jakby łapanie na zarzucane haczyki było zaledwie formą grzeczności.
- Nie plotłem. Prędzej odgryzłbym sobie rękę - szepnął i nawet nie chodziło jego religijność w tym momencie, co prosty fakt że jego zdaniem wieniec był zwyczajnie przesadzony i ostentacyjny. Tak kończyło się proszenie Heloise o cokolwiek i zostawianie spraw w jej rękach. Wieniec, albo raczej stroik, bo niewiele tu były tradycyjnych krągłości, przypominał smoka. Delikatną, skomplikowaną machinę, której ktoś nadał kształt ruchliwych skrzydeł i fizjonomii mitycznego jaszczura. Materiał stanowiący błonę skrzydeł umaczany był w jakimś opalizującym tałatajstwie, a reszta skóry stworzenia pokryta była misterną łuską. Zwierzę miało charakter, to niewątpliwe, a przed nim w zielnym gnieździe mieściła się świeca. Gdyby ją zapalił, bestia rozłożyłaby skrzydła, pokazując misterne wzory, które kryły się teraz przez spojrzeniem czarodziei.
Rowle nie przepadał za rzucaniem się w oczy. Miał naturę przyczajonego gada, który czekał tylko na dogodną okazję, a uważne spojrzenia sprawiały że nie mógł działać tak jak sobie wymarzył. Stroik wiec wydawał mu się w pewien sposób kpiną, a przynajmniej wziąłby go za coś takiego, gdyby to nie ostrożne dłonie ciotki go stworzyły. Ciotki, brzmiało tak samo obco jak zawsze, ale kiedy patrzył na wieniec obracał je w myślach niemal karnie, jakby oddalając w ten sposób za karę Helę.
- Heloise go zrobiła. Ja nie miałem zbytnio na to czasu. W sumie pewnie gdyby nie to, że mi go wysłała, to w ogóle zapomniałbym na śmierć, ze coś wypadałoby złożyć. A może i matka wcisnęłaby mi coś karnie w ręce. Lubi ten cały mistycyzm, chociaż może nie w tym wydaniu... - mruknął na koniec z zastanowieniem, rozglądając się po placu. Odnosił wrażenie, że Evelyn było bliżej właśnie do tego tajemniczego mistycyzmu, który rozwijał się za zamkniętymi drzwiami Macmillanów, niż jarmarcznego pokazu że należy spalić dary i oddać je bogini. - Panie przodem? Będę zaraz za tobą - zasugerował miękko, kiwając głową w stronę ołtarza, gdzie leniwie kręcili się ludzie. Tak samo wierni składający swoje rękodzieła, jak i kapłani którzy systematycznie odejmowali je od ołtarza i przenosili by zrobić miejsce na nowe.