[14.10.72, po zmroku, Wyspa Posępna] Światło, które nie zgasło

Dora przypatrywała się dziewczynie ze współczuciem, próbując dojść do tego, kogo przed sobą mieli. Faktycznie tu z nimi rozmawiała, czy może było to tylko jakieś zagubione i bardzo sine wspomnienie? A może życie wciąż przy niej się tliło, ale ciało już dawno powinno spocząć w grobie i sprzeniewierzało się ustalonym prawom natury? Jakkolwiek się rzeczy miały, była w wyraźnie kiepskim stanie, wychudzona, odwodniona i definitywnie niedożywiona. Nie pamiętała tez wszystkiego, co mogło sugerować jakieś daleko idące urazy.
Crawleyówna nie miała więcej mądrych pytań, dlatego pozwoliła mówić Erikowi i Jonathanowi, tylko patrząc to na otaczające ich pomieszczenie, to ku górze, na dziewczynę która z nimi rozmawiała. Nie była pewna co konkretnie powinni z nią zrobić, ale coś na pewno, a już na sto procent nie mogli jej tutaj tak zostawić. Nawet teraz, zamiast z nią rozmawiać i wypytywać, powinni najpierw ją stamtąd zdjąć i wcale nie dlatego że Dora bała się trochę, że i im zrobi bum, jeśli powiedzą coś co mogłoby ją zdenerwować.
- Nie martw się, ściągniemy cię stąd.
Dlatego podniosła różdżkę i próbowała te schody naprawić; wyczarować stopnie, tak by można było po nich wejść i zejść, a przez to i dostać się do dziewczyny.

// kształtowanie ◉◉◉○○ na wyczarowanie stopni schodów

Rzut Z 1d100 - 78
Sukces!