[15.10.72, świt, Wyspa Posępna] Imiona ciemności

– Chyba ktoś tu jest – wyszeptał w stronę towarzyszy, licząc że ktokolwiek, lub cokolwiek postanowiło im towarzyszyć nie usłyszało jego cichego ostrzeżenia. Przynajmniej to nie mogły być potwory, prawda? Potwory raczej nie przenikałyby w cieniu, a już by ich zaatakowały.
– Chociaż nie jestem fanem takiego finału, to muszę przyznać że byłoby to niezwykle komiczne – odpowiedział na uwagę Erika. – Jeszcze by się okazało, że podtreptami ich śladami do Londymu, gdzie wszyscy napijemy się ciepłej herbaty.
Na pewno byłby to znacznie bardziej szcześliwszy scenariusz, ale skoro już tutaj byli i musieli chodzić po tych wstrętnych korytarzach, wypełnionych dziwnymi kobietami w nieidentyfikowalnych ubraniach, to... To możliwe, że troche chciał być teraz bohaterem i uratować zaginionych towarzyszy.

Niestety, wredne, paskudne, parszywe schody, zamkowa konstrukcja architektoniczna o woli gorszej od woli samego Voldemorta, magii paskudniejszej niż maski Śmierciożerców i najwyraźniej wyczuciu czasu znacznie bardziej nietaktownym, niż pojawienie się clowna na czyimś pogrzebie, postanowiły zacząć się ruszać.
Jonathan zacisnął zęby i śladem za resztą, spróbował utrzymać równowagę.

Rzut na utrzymanie się na schodach, af II

Rzut N 1d100 - 80
Sukces!