23.01.2026, 20:17 ✶
Serce zaczęło łomotać gwałtownie, jakoby chciało wyrwać się z piersi, a Mathilda w nagłej panice zakryła dłonią usta. W zasadzie nie była pewna dlaczego nieznajoma wywołała w niej tak gwałtowne emocje, w końcu w życiu widywała gorsze rzeczy od niemalże kołyski.
Wielokrotnie oglądała twarze z których życie powolutku uchodziło, a ich oczy... Oh ich oczy były najsmutniejszym widokiem.
A jednak teraz, spowita ciemnością nieznajoma sylwetka skojarzyła jej się, być może niesłusznie, z aniołem śmierci. Z karmą za wszystkie lata, za wszystkie życia, za całe okrucieństwo, które dziewczyna tłumaczyła dziecięcą bezradnością. Bo ile może taki drobiażdżek co to ledwo od ziemi odrósł, co to dopiero składał zdania, co to chciało powiedzieć stop - ale strach, strach był silniejszy od dobrych chęci.
Kobieta się zbliżyła, nie na tyle blisko aby Quirrell mogła jej sięgnąć, ale na tyle aby w półmroku widzieć jej twarz. A twarz nieznajomej nie przypominała nikogo złowrogiego, była urokliwa, mimo iż w bladym świetle różdżki mało widoczna.
I chociaż Mathilda nie gustowała w kobietach to z całą pewnością stwierdziła, że nie czułaby się urażona, gdyby to nieznajoma była autorką listu, wręcz przeciwnie, schlebiłoby jej to, że nawet tak urokliwe damy są nią zainteresowane.
-Ja... Ja przepraszam - rzuciła szeptem, bo głos gdzieś pomiędzy zaniknął.
I nie była do końca pewna za co przeprasza. Być może był to zwyczajnie odruch obronny, a być może nie chciała kobiety wystraszyć, tak skradając się w progu niczym złowrogi duch.
Zainteresowany zaś Artemis, wąż gatunku atheris hispida, poruszył się gwałtowniej, przesunął po szyi dziewczyny, aby wystawić w kierunku Brenny drobny, kolczasty pyszczek, na którym osadzone były wielkie, wyłupiaste oczęta, które teraz spoglądały na nieznajomą.
-Dziewczynki? - powtórzyła, a jej brwi po raz kolejny zbiegły się ku sobie w niezrozumieniu. Przez głowę Mathildy przeszła myśl, że jeszcze kilka razy tak się zdziwi i dostanie lwiej zmarszczki, a to by była doprawdy wielka tragedia.
-Tu? - zerknęła pierw w prawo, chwilę później w lewo. Co by robiło dziecko w tym miejscu, w dodatku o tej porze? Czyżby kobieta była szalona?
-A skąd... - szepnęła, zaraz unosząc dłoń, aby nieco przysunąć wężowy łepek ku sobie, który chciał ciut bardziej wychylić się w kierunku kobiety - Artemisie... - szepnęła z niejakim oburzeniem - Gdzież twoje maniery, tak nie przystoi obłapiać kogoś wzrokiem - mruknęła stanowczą, choć cichą, reprymendę, aby ponownie spojrzeć na Brenne.
-Raczy mi Pani za niego wybaczyć, zazwyczaj nie jest tak wścibski, ale Pani... Widocznie Pani go zauroczyła wyjątkowo - dodała, a uśmiech miała iście przepraszający.
-Fiona Cape... - powtórzyła z wolna, jakoby smakowała tego imienia, jakoby miało to jej w czymkolwiek pomóc - Niestety... - pokręciła głową.
-Ale, jeśli oczywiście Pani zechce, chętnie pomogę w poszukiwaniach - dodała dużo żywiej, a nagły entuzjazm rozświetlił jej lica. W końcu wieczór i tak miała już zrujnowany, w dodatku harcowanie po ruinach w towarzystwie wydawało się nie tylko dużo przyjemniejszą wizją, co bezpieczniejszą.
-Mathilda - wyciągnęła w jej kierunku dłoń, darując sobie w tym momencie swoje nazwisko bo te wzbudzało wśród nieznajomych różne odczucia. Bycie półkrwi było doprawdy trudne, trudniejszym było jedynie, w jej skromnym zdaniu, bycie półkrwi z rodziny Quirrell.
Wielokrotnie oglądała twarze z których życie powolutku uchodziło, a ich oczy... Oh ich oczy były najsmutniejszym widokiem.
A jednak teraz, spowita ciemnością nieznajoma sylwetka skojarzyła jej się, być może niesłusznie, z aniołem śmierci. Z karmą za wszystkie lata, za wszystkie życia, za całe okrucieństwo, które dziewczyna tłumaczyła dziecięcą bezradnością. Bo ile może taki drobiażdżek co to ledwo od ziemi odrósł, co to dopiero składał zdania, co to chciało powiedzieć stop - ale strach, strach był silniejszy od dobrych chęci.
Kobieta się zbliżyła, nie na tyle blisko aby Quirrell mogła jej sięgnąć, ale na tyle aby w półmroku widzieć jej twarz. A twarz nieznajomej nie przypominała nikogo złowrogiego, była urokliwa, mimo iż w bladym świetle różdżki mało widoczna.
I chociaż Mathilda nie gustowała w kobietach to z całą pewnością stwierdziła, że nie czułaby się urażona, gdyby to nieznajoma była autorką listu, wręcz przeciwnie, schlebiłoby jej to, że nawet tak urokliwe damy są nią zainteresowane.
-Ja... Ja przepraszam - rzuciła szeptem, bo głos gdzieś pomiędzy zaniknął.
I nie była do końca pewna za co przeprasza. Być może był to zwyczajnie odruch obronny, a być może nie chciała kobiety wystraszyć, tak skradając się w progu niczym złowrogi duch.
Zainteresowany zaś Artemis, wąż gatunku atheris hispida, poruszył się gwałtowniej, przesunął po szyi dziewczyny, aby wystawić w kierunku Brenny drobny, kolczasty pyszczek, na którym osadzone były wielkie, wyłupiaste oczęta, które teraz spoglądały na nieznajomą.
-Dziewczynki? - powtórzyła, a jej brwi po raz kolejny zbiegły się ku sobie w niezrozumieniu. Przez głowę Mathildy przeszła myśl, że jeszcze kilka razy tak się zdziwi i dostanie lwiej zmarszczki, a to by była doprawdy wielka tragedia.
-Tu? - zerknęła pierw w prawo, chwilę później w lewo. Co by robiło dziecko w tym miejscu, w dodatku o tej porze? Czyżby kobieta była szalona?
-A skąd... - szepnęła, zaraz unosząc dłoń, aby nieco przysunąć wężowy łepek ku sobie, który chciał ciut bardziej wychylić się w kierunku kobiety - Artemisie... - szepnęła z niejakim oburzeniem - Gdzież twoje maniery, tak nie przystoi obłapiać kogoś wzrokiem - mruknęła stanowczą, choć cichą, reprymendę, aby ponownie spojrzeć na Brenne.
-Raczy mi Pani za niego wybaczyć, zazwyczaj nie jest tak wścibski, ale Pani... Widocznie Pani go zauroczyła wyjątkowo - dodała, a uśmiech miała iście przepraszający.
-Fiona Cape... - powtórzyła z wolna, jakoby smakowała tego imienia, jakoby miało to jej w czymkolwiek pomóc - Niestety... - pokręciła głową.
-Ale, jeśli oczywiście Pani zechce, chętnie pomogę w poszukiwaniach - dodała dużo żywiej, a nagły entuzjazm rozświetlił jej lica. W końcu wieczór i tak miała już zrujnowany, w dodatku harcowanie po ruinach w towarzystwie wydawało się nie tylko dużo przyjemniejszą wizją, co bezpieczniejszą.
-Mathilda - wyciągnęła w jej kierunku dłoń, darując sobie w tym momencie swoje nazwisko bo te wzbudzało wśród nieznajomych różne odczucia. Bycie półkrwi było doprawdy trudne, trudniejszym było jedynie, w jej skromnym zdaniu, bycie półkrwi z rodziny Quirrell.