07.03.2023, 13:59 ✶
- Owszem. Musi obejrzeć ją klątwołamacz. I ktoś z Biura Aurorów, znają się na czarnej magii – powiedziała Brenna, ponownie obchodząc posąg. Sprawdzała, czy ten nie ma jakichś kieszeni albo czegoś nie niesie. Albo czy nie zobaczy znaków charakterystycznych. – Nie musiał jej tu przenosić. Widzę przynajmniej kilka możliwości. Klątwa mogła zostać rzucona z pewnej odległości, jeżeli rzucający ją miał odpowiednie komponenty. Mogła zostać rzucona z bliska, ale kawałek stąd, zadziałała jednak z opóźnieniem. Dziewczyna zdążyła przebiec jakąś odległość, zanim zamieniła się w kamień. I wreszcie…
Brenna spochmurniała. Ostatnia możliwość była najgorsza. I oznaczała, że znalezienie winnego albo odczarowanie tej kobiety będzie prawie niemożliwe.
- Posąg stoi tu od lat, w tym czasie ktoś poza nami próbował ją odczarować i przebiegła pewien dystans dokładnie tak, jak w wypadku naszych czarów – dokończyła niechętnie. Jeżeli kobieta stała tu od dawna, istniała spora szansa, że jeden czy dwóch czarodziejów już ją znalazło. Mogli nawet użyć rozproszenia kilkakrotnie i w efekcie dziewczyna oddaliła się już dawno od miejsca, w którym doszło do zamiany w kamień.
- Spokojnie, na przekleństwa nie ma jeszcze paragrafu – roześmiała się tylko, kiedy przeprosił i szybko poprawił pierwotną wypowiedź. Wprawdzie kobieta urodziła się w rodzinie, gdzie przeklinano rzadko, ale w Biurze Brygady i mając styczność z mętami z Nokturnu naprawdę już nasłuchała się w swoim życiu tego i owego.
Brenna nie uważała, że to co robi, zaklęcia, jakich używa czy wnioski, jakie stawia, były imponujące. Ot to była jej praca. Miała swoje specjalizacje, tak samo jak Samuel miał swoje. Jak teleportacja. Tym razem jednak moc spoczywająca na kamieniu okazała się silniejsza niż wrodzone zdolności Carrowów. I chociaż Longbottom się tego spodziewała, musiała zdusić odrobinę rozczarowania. Możliwość przeniesienia posągu wiele by ułatwiła.
- Szkoda. Dziękuję za pomoc. Myślę, że możesz wracać albo iść na spacer, czy co tam planowałeś, tu wiele się na razie nie zrobi – westchnęła tylko. Nie było sensu trzymać tu Carrowa, a ona sama chciała spróbować jeszcze widmowdzenia, zanim się aportuje… nie od domu, niestety, a do Biura, zdać sprawozdanie z przedziwnego znaleziska. Choć wątpiła, czy zobaczy coś istotnego.
Brenna spochmurniała. Ostatnia możliwość była najgorsza. I oznaczała, że znalezienie winnego albo odczarowanie tej kobiety będzie prawie niemożliwe.
- Posąg stoi tu od lat, w tym czasie ktoś poza nami próbował ją odczarować i przebiegła pewien dystans dokładnie tak, jak w wypadku naszych czarów – dokończyła niechętnie. Jeżeli kobieta stała tu od dawna, istniała spora szansa, że jeden czy dwóch czarodziejów już ją znalazło. Mogli nawet użyć rozproszenia kilkakrotnie i w efekcie dziewczyna oddaliła się już dawno od miejsca, w którym doszło do zamiany w kamień.
- Spokojnie, na przekleństwa nie ma jeszcze paragrafu – roześmiała się tylko, kiedy przeprosił i szybko poprawił pierwotną wypowiedź. Wprawdzie kobieta urodziła się w rodzinie, gdzie przeklinano rzadko, ale w Biurze Brygady i mając styczność z mętami z Nokturnu naprawdę już nasłuchała się w swoim życiu tego i owego.
Brenna nie uważała, że to co robi, zaklęcia, jakich używa czy wnioski, jakie stawia, były imponujące. Ot to była jej praca. Miała swoje specjalizacje, tak samo jak Samuel miał swoje. Jak teleportacja. Tym razem jednak moc spoczywająca na kamieniu okazała się silniejsza niż wrodzone zdolności Carrowów. I chociaż Longbottom się tego spodziewała, musiała zdusić odrobinę rozczarowania. Możliwość przeniesienia posągu wiele by ułatwiła.
- Szkoda. Dziękuję za pomoc. Myślę, że możesz wracać albo iść na spacer, czy co tam planowałeś, tu wiele się na razie nie zrobi – westchnęła tylko. Nie było sensu trzymać tu Carrowa, a ona sama chciała spróbować jeszcze widmowdzenia, zanim się aportuje… nie od domu, niestety, a do Biura, zdać sprawozdanie z przedziwnego znaleziska. Choć wątpiła, czy zobaczy coś istotnego.
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.