"Nie zabiłam Roberta Mulcibera." Usłyszał z ust szwagierki. Słowa wypowiedziane tak spokojnie, jak na osobę, która uważała się za niewinną. A nawet i winni, potrafili dobrze ukrywać swoje brudne czyny. Przecież on też taki był. Zrozumiał błąd, poruszając ten temat przy stole rodzinnym, przy członkach rodziny. Dobrze dla Lorien, że na tych słowach poprzestała a resztę, zostawiła dla siebie. Inaczej, mogłaby się nigdy tych przeprosin nie doczekać.
Richard zacisnął zęby, wiedząc że był na przegranej pozycji i wsparcia nie miał w nikim. Uległ, przepraszając tę, którą oskarżał. Uświadamiając sobie tym samym, ze faktycznie, był sam.
Prezenty. Zwykle dostawało się na urodziny. Ewentualnie wręczano między sobą w dzień święta Yule. Ale nie w Mabon. Tak, nie było w jego gałęzi rodzinnej, w której się wychował. Z Robertem nawet od tego odeszli, pozostając jedynie przy wręczaniu upominków dla swoich dzieci. Zaś między sobą, rzadko kiedy coś sobie oferowali. A jeżeli już, rzecz ta była najbardziej cenna. Zwykły list im wystarczał. Zwyczajne wypicie wspólnie whisky wystarczało. Być może samo otrzymanie obrazu, Richard odebrałby jako jedyny wyjątek mówiący o "pojednaniu” ich gałęzi.
Na tym jednak nie było końca.
Usłyszawszy Charlotte, wspominająca o prezentach, przeniósł na nią swoją uwagę. Czy nie wspomniał jej, że nie musiała nic kupować? Poniosła przecież duże straty w pożarze. Sprezentował jej ubranie z obuwiem na dzisiejszy wieczór. Zrobiła jednak tak uważała. Odebrał wręczony mu pakunek od służby. Spojrzał jeszcze w jej kierunku, gdy wspomniała że musi wyjść do łazienki. Czyżby atmosfera przy stole ją przerosła? Nie zauważył tego wcześniej.
Rozwinął opakowanie, otworzył pudełko i na chwilę zamarł. Papierośnica. Druga w jego życiu, jaką w prezencie otrzymał. Cały czas nosił przy sobie tę, którą dostał od Roberta. A teraz, miał drugą. Słyszał co mówiła Lorien, postanawiając oddalić się i zając Charlotte. Także usłyszał, że miała prezenty. Ale żeby i dla niego?
Kiedy służący stanął obok mu wręczając, Richard spojrzał na pakunek, po czym na niego, i znów na pakunek. Odłożył papierośnicę na wolnej przestrzeni stołu obok swojego talerza i odebrał paczkę. Dotykając, czuł że jest miękka. Ostrożnie się z nią obchodził, jakby obawiał, że sprezentowała mu coś, co miałoby go zaraz zabić z miejsca. Ostrożnie otworzył opakowanie, trzymając pakunek na kolanach. Materiał okazał się być swetrem, golfem. W jego ulubionym kolorze. Od razu poznał iż z Rosiera. Takie nosił przecież Robert. "Co mam z tym zrobić? Sprzedać na bazarze?" – Rozważał w myślach. Choć prezent zaskakujący, w pięknym kolorze, to nie miał pewności, czy nie był śmiertelny. Z drugiej strony, Richard wiedział, że go nie ubierze. Czerń żałobna mocno go trzymała. I trzymać będzie bardzo długo.
Gdy Scarlett została poproszona o zagranie do kolacji, Richard spojrzał na córkę, która puściła jego ramię i udała po swoje skrzypce. Także i od niej, nie spodziewał się iż przygotuje prezenty. Wręczony mu pakunek, położył na kolanach, na swetrze od Lorien. Rozpakował i rzucił okiem, co mu wręczyła córka. Piękny notes a także klepsydra. Sięgnął po liścik, czytając jego treść. Gdy przeczytał, ponownie spojrzał na zawartość, zastanawiając się, czy zestaw ma magiczne działanie. Czy jeżeli wpisze coś, to się sprawdzi. Czy to tylko zeszyt na spisanie swoich myśli, pragnień, które nie zostaną spełnione. Ale mają być zapomniane. Czy jeżeli wpisałby chęć zabicia Lorien, czy ta myśl zniknie? Na pewno nie chciałby się jej pozbywać.
Selina zdawała się być obecna, ale też u nieobecna. Niewzruszona na rozmowy, nie reagowała na słowa, jakie padały przy tym stole. Skupiona w swoim świecie. Richard spojrzał w jej kierunku, kiedy się odezwała do jego córki. Jego uwaga musiała przejść na Philomenę, seniorkę rodu, która także rozdawała prezenty. Jak większość babć. Koperta. Jej zawartość była tajemnicza. Po otwarciu i wyjęciu świstka papieru, odczytaniu go, Richard zamarł. Z zaskoczeniem spojrzał od razu na babkę. Nie spodziewał się dostać pieniędzy. Nie mógł tego przyjąć. Jednakże ten transfer był dokonany.
Nie spodziewał się tego.Nie spodziewał się cokolwiek otrzymać.
Nie był na to przygotowany.
Schował świtek papieru do koperty, a tę do pudełka z klepsydrą i notesem. Dorzucił tam papierośnicę od Charlotte i sweter od Lorien. Sięgnął po niedopitą szklankę z whisky, którą dopił zaraz do końca. Odstawił szklankę na miejsce. Nawet nie spojrzawszy na Alexandra, który może tego oczekiwał? Czy przewidział, że Richard to zrobi?
- Rodzina wybaczy… Muszę zapalić.Nałóg wzywał. Ale też przeprosił, że również musi odejść od stołu. Wstał od stołu a pudełko wręczył służbie, aby odstawili obok obrazu w miejsce, gdzie później zabierze przy wychodzeniu z posiadłości. On sam udał się po prostu do salonu, gdzie wyjął papierośnicę z kieszeni. Spoglądał na nią przez chwilę, po czym otworzył i wyjął papierosa z zapalniczką. Zapalił i zaciągnął się. Przedmioty schował do kieszeni, wypuścił dym z ust. Potrzebował chwili dla nałogu. Chwili dla siebie.
On jeden nie miał dla nikogo prezentów. Bo u niego, Mabon nie było świętem tak ważnym, aby wręczać sobie upominki. Nie rozumiał tego zwyczaju tutaj. Być może faktycznie nic nie wiedział o tej części gałęzi rodzinnej. Czy może, nie zapamiętywał wszystkiego, odkąd ojciec zerwał kontakty z własnym bratem i jego rodziną?
Jedyny prezent jaki Richard przyniósł, to kwiaty na grób swojego brata...