[9.10.72, Lindisfarne] Drzazgi pod skórą

Londyn nie wydawał się Brennie dobrym miejscem na rozmawianie na poważne tematy, nie mówiąc już o ewentualnym ich upijaniu na smutno, obojętnie, czy wybrałyby Dziurawy Kocioł, nokturnową spelunę, mugolską knajpę czy mieszkanie Victorii. Za wielu ludzi wokół, za duże szanse, że wpadną na znajomych, że ktoś inny im przeszkodzi, za blisko problemów, za dużo śladów po niedawnych zniszczeniach i zbyt duże ryzyko, że coś weźmie i pierdolnie. Z tego samego względu odpadała Dolina Godryka, w Little Hangleton jakimś cudem pewnie wpadłyby na jakiegoś trupa albo czarnoksiężnika (nie wierzyła, że uniwersum nie wykorzystałoby okazji), a w Hogsmeade w Trzech Miotłach też za wiele osób mogłoby je rozpoznać. Mugolskie knajpy z kolei jednak miały zwykle gorsze menu, no i Brenna wątpiła, by spodobały się Victorii.
Gdy więc wyszła po długiej, nocnej zmianie, krótkiej drzemce i na szczęście nieco krótszej, dziennej zmianie, pozwalającej domknąć sprawę – miała nadzieję, że na dobre, bo pozostawało dorwać zdaje się głównie drobnicę i klientów, ale główna część organizacji siedziała w areszcie lub więzieniach – po prostu zgarnęła trochę rzeczy ze sklepu.
A potem się teleportowały.
– Chyba ze trzystu mieszkańców, o tej porze roku, dnia i niedawnych pożarach w Londynie wątpię, by roiło się od turystów, i mają podobno tutaj pub, a nawet jakiś hotel, jeśli uznamy, że na zewnątrz nam nie pasuje i za zimno – oświadczyła Brenna, ostrożnie wędrując po śliskich kamieniach, wzdłuż plaży. Wiatr mierzwił włosy, niosąc ze sobą wilgoć i zapach wodorostów, a w oddali, na tle pomarańczowo – błękitnego nieba, na niewielkim, zielonym wzgórzu, rysował się kształt kamiennego zamku. Brenna rozglądała się jeszcze, czy w pobliżu na pewno nie ma jakichś mugoli, ale wyglądało na to, że ta część wybrzeża i zamek nie były atrakcją dla miejscowych, a z kolei turyści woleli jednak wpadać tutaj wcześniejszą porą i niekoniecznie jesienią, kiedy pogoda na wyspie była kapryśna, i mogła poważnie utrudnić dotarcie albo jej opuszczenie.
Na szczęście dla czarodziejów nie stanowiło to niedużej przeszkodzy.
– Ale mam w plecaku koce, i herbatę w termosie… ach, i oczywiście, ognistą whiskey. Nie żeby mogły faktycznie ogrzać Victorię, ale to że ciepło nie było w stanie naprawdę jej ogrzać, nie oznaczało, że nie zasługiwała na kocyk albo na herbatę. Albo na ognistą whiskey. – Chyba że wolisz jakiś pub w dużym mieście? Ale chyba skoczyłabym wtedy do Birmingham i jakiegoś mugolskiego. Jeżeli pójdziemy do Dziurawego Kotła albo Fontanny Szczęśliwego Losu nie wierzę, że nikt nas nie zaczepi – rzuciła, przystając i spoglądając na morze. I chyba miałyby szczęście, gdyby ktoś po prostu je zaczepił, a nie wyszły żadne kłopoty. Ostatecznie dlatego zabrała je tutaj: z dala od czarodziejów, z dala od mugoli, z dala od świata.