27.01.2026, 09:42 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.01.2026, 09:43 przez Brenna Longbottom.)
– Będzie dobrze – stwierdziła, zbywając to machnięciem ręki. Ostatecznie październik nie był aż tak zimnym miesiącem, zabrała koce, mogły zawsze użyć magii, a też ona od zawsze lubiła spędzać czas na świeżym powietrzu, niezależnie od pory roku. I lubiła morze: latem idealne do pływania, ale jesienią miało w sobie jakiś zupełnie inny urok, także dlatego, że większość ludzi przestawała nad nie wtedy ciągnąć.
– W takim razie motyw przewodni to słodycze, bo zgarnęłam jeszcze pączki czekoladowe. Ale mam też parę jabłek – oświadczyła Brenna, zaskakując z kamieni i ruszając w stronę trawy. Ona akurat poradziłaby sobie z kanapkami, bo choć bardziej skomplikowane dania ją przerastały, to z tym dawała radę, ale zwyczajnie gdy wróciła do siebie, padła natychmiast spać, a potem poderwała się i pobiegła prosto do Ministerstwa. A potem szykowała wszystko w pośpiechu. - Miałam nadzieję, że ci się spodoba.
Chciała zabrać Victorię do jakiegoś miłego miejsca, tym razem może takiego, gdzie uda się im unikać kłopotów i gdzie będą mogły spokojnie pogadać, obojętnie czy rozmowa będzie dotyczyć poważnych tematów i relacji, czy tylko najnowszych modeli sukien. Spacery po Zakazanym Lesie czy wycieczki do nawiedzonych ruin mogły zostać na inne okazje. Po prostu… żeby się trochę oderwała od… właściwie to od wszystkiego.
Mogłoby się wydawać, że to był drobiazg wobec tego, co działo się w kraju. Jedna zerwana nitka, jedno zranione serce, kiedy ludzie umierali, tracili bliskich i dorobek życia. I trochę tak było: jak drzazga w porównaniu do otwartej rany.
Ale Victoria była kimś Brennie bliskim, a drzazga tkwiącą pod skórą dokuczała i mogła sprawić, że powstanie jątrząca się rana, a jeżeli zignorowałeś jedną, i wbijały się kolejne i kolejne, z czasem mogło zacząć boleć za bardzo. Drzazgę mogłeś zignorować, jeśli musiałeś tamować krwotok, ale jeśli tylko dało się nią zająć, ale to powinno się to zrobić.
Rzuciła plecak na ziemię i wydobyła z niego jeden koc, by rozłożyć go na trawie, jeszcze niby wyglądającej na zieloną, ale powoli już tracącej ten żywy kolor. A potem przyklękła, by wyjąć i inne rzeczy: termos, butelkę, kubek, drugi koc, opakowanie z pączkami…
– To świetnie, bo nie żeby mieszkanie w Londynie nie było wygodne, ale te ołtarzyki w piwnicach… zabrałaś tam jakiegoś klątwołamacza czy coś? Albo słyszałaś znowu bębny? – spytała, rozsiadając się na kocu. Nie była w tej chwili świadoma, że w sumie to obie wybrały ten sam dystrykt, bo i ona kupiła dom w Cumbrii, choć w innej jej części. – Ja ogarnęłam coś w Londynie, ale wymaga trochę pracy.
I musiała ogarnąć coś jeszcze, bo pierwotnie ten budynek miał być dla Zakonu, ale ze względu na Spaloną sama tam momentami pomieszkiwała plus zamierzała zaoferować tam miejsce, jeśli ktoś nie zdąży ogarnąć swojego domu przed zimą. To oznaczał, że będą w Londynie potrzebowali czegoś innego. Ot nie miała czasu, bo i praca, która ich wszystkich pochłaniała, i fakt, że Warownia, Staw i Zakątek wszystkie wymagały prac, a jeszcze ogarniała przekazanie pieniędzy ofiarom Spalonej i czekała na informację od Olivii.
– Primrose przenosi się z tobą czy zostanie w Londynie?
– W takim razie motyw przewodni to słodycze, bo zgarnęłam jeszcze pączki czekoladowe. Ale mam też parę jabłek – oświadczyła Brenna, zaskakując z kamieni i ruszając w stronę trawy. Ona akurat poradziłaby sobie z kanapkami, bo choć bardziej skomplikowane dania ją przerastały, to z tym dawała radę, ale zwyczajnie gdy wróciła do siebie, padła natychmiast spać, a potem poderwała się i pobiegła prosto do Ministerstwa. A potem szykowała wszystko w pośpiechu. - Miałam nadzieję, że ci się spodoba.
Chciała zabrać Victorię do jakiegoś miłego miejsca, tym razem może takiego, gdzie uda się im unikać kłopotów i gdzie będą mogły spokojnie pogadać, obojętnie czy rozmowa będzie dotyczyć poważnych tematów i relacji, czy tylko najnowszych modeli sukien. Spacery po Zakazanym Lesie czy wycieczki do nawiedzonych ruin mogły zostać na inne okazje. Po prostu… żeby się trochę oderwała od… właściwie to od wszystkiego.
Mogłoby się wydawać, że to był drobiazg wobec tego, co działo się w kraju. Jedna zerwana nitka, jedno zranione serce, kiedy ludzie umierali, tracili bliskich i dorobek życia. I trochę tak było: jak drzazga w porównaniu do otwartej rany.
Ale Victoria była kimś Brennie bliskim, a drzazga tkwiącą pod skórą dokuczała i mogła sprawić, że powstanie jątrząca się rana, a jeżeli zignorowałeś jedną, i wbijały się kolejne i kolejne, z czasem mogło zacząć boleć za bardzo. Drzazgę mogłeś zignorować, jeśli musiałeś tamować krwotok, ale jeśli tylko dało się nią zająć, ale to powinno się to zrobić.
Rzuciła plecak na ziemię i wydobyła z niego jeden koc, by rozłożyć go na trawie, jeszcze niby wyglądającej na zieloną, ale powoli już tracącej ten żywy kolor. A potem przyklękła, by wyjąć i inne rzeczy: termos, butelkę, kubek, drugi koc, opakowanie z pączkami…
– To świetnie, bo nie żeby mieszkanie w Londynie nie było wygodne, ale te ołtarzyki w piwnicach… zabrałaś tam jakiegoś klątwołamacza czy coś? Albo słyszałaś znowu bębny? – spytała, rozsiadając się na kocu. Nie była w tej chwili świadoma, że w sumie to obie wybrały ten sam dystrykt, bo i ona kupiła dom w Cumbrii, choć w innej jej części. – Ja ogarnęłam coś w Londynie, ale wymaga trochę pracy.
I musiała ogarnąć coś jeszcze, bo pierwotnie ten budynek miał być dla Zakonu, ale ze względu na Spaloną sama tam momentami pomieszkiwała plus zamierzała zaoferować tam miejsce, jeśli ktoś nie zdąży ogarnąć swojego domu przed zimą. To oznaczał, że będą w Londynie potrzebowali czegoś innego. Ot nie miała czasu, bo i praca, która ich wszystkich pochłaniała, i fakt, że Warownia, Staw i Zakątek wszystkie wymagały prac, a jeszcze ogarniała przekazanie pieniędzy ofiarom Spalonej i czekała na informację od Olivii.
– Primrose przenosi się z tobą czy zostanie w Londynie?
Don't promise to live forever. Promise to forever live while you're alive.