Rezydencja - Mulciber Manor
Opuściwszy jadalnię, tak jak rzekł, że musi zapalić, przystanął jeszcze na chwilę, aby spojrzeć na córkę, grającą na skrzypcach. Tak bardzo też podobną do swojej matki. Powinien być z niej dumny. I był. Choć przez lata wierzył, że to chłopcy coś osiągną. Jak bardzo się mylił, że to właśnie Scarlett, zebrała swoją całą uwagę. Zyskała większą aprobatę w tej części gałęzi rodzinnej, niż jej bracia. Był z niej dumny. Jego oczy to wystarczająco okazywały, usta nie musiały tego mówić. Oddalił się do salonu, słysząc wciąż jak grała i powoli zapewne kończyła utwór. Zapalił papierosa i stanął przy oknie, podziwiając zapadający zmierzch. O ile miał na co patrzeć. Na ciemności spowijające ogród, oświetlone latarniami. Nie poświęcał temu zbyt dużej uwagi. Podszedł do stolika, gdzie znalazł popielniczkę. Jeżeli nie, poprosił służbę o przyniesienie. A może i sami zauważyli, że może okazać się potrzebna. Strzepnął w niej popiół z papierosa, aby ponownie zaciągnąć się i rozejrzeć po samym salonie. Jakby szukał obiektu, które odwróci jego myśli.
Wzrok skierował na kominek. Tańczący w nim ogień często był punktem obserwacji dla skupienia i własnych przemyśleń. Ogień, który dawał ciepło, światło, ale także i zniszczenie. Spojrzenie przeniósł wyżej, aby ujrzeć portret Seliny Mulciber. Zmarszczył brwi, gdy jego piwne oczy ujrzały puste miejsce tuż obok, na ścianie. "Czy nie wisiał tutaj jeszcze jeden portretowy obraz?" – Zastanowił się w myślach. "Zabierz swoich umarłych ze sobą..." – Przypomniały mu się słowa Alexandra. Choć zmarłych zmorzył sen wieczny, niektórzy uwiecznieni zostali na obrazie. Wieszało się ich w miejscach, dostępnych dla gości, albo pomieszczeniach, z którymi byli bardzo związani przez lata. Co miał zrobić z obrazem ojca? Który stał się "kartą przetargową" pojednania? Richard nienawidził, a jednocześnie bał się Francisa. Nawet po jego śmierci, nie będzie chciał patrzeć na jego oblicze, jeżeli zawiśnie na ścianie.
Richard odwrócił wzrok od obserwowanej pustej przestrzeni na ścianie po obrazie, przenosząc na babkę, która zjawiła się chwilę później w salonie. Na krótko, aby zaraz spojrzeć na ogień w kominku. W jego oczach emanował żal, ból straty, zmęczenie.
- Nie mogę przyjąć Twojego prezentu.Odezwał się w końcu, przenosząc uwagę na Philomenę. Nawiązując do prezentu, jaki od niej dostał w postaci transferu pewnej sumy na swoje konto.