30.01.2026, 18:00 ✶
Wspięła się po schodach na piętro, podtrzymując poły spódnicy, by nie plątały się przy różowych pantofelkach na płaskich obcasach. Trochę zdziwiło ją, że Othello nie odpowiadał, ale mógł być po prostu pochłonięty pracą.
– Dzień dobry, wyglądasz dziś bardzo dobrze, gdzie ten przedmiot? – wyrecytowała na powitanie, ledwo przed nim stanęła, niemal na jednym wdechu. Dostrzegła, że zazwyczaj bardzo blady Fawley (gdyby nie znała go ze szkoły, podejrzewałaby chyba, że był ghulem, jakoś kojarzyło się jej to z tą rodziną) dziś prezentuje się zadziwiająco zdrowo i przyjęła ten objaw z zadowoleniem. Tym, co interesowało ją jednak szczególnie, był rzecz jasna jego nowy zakup.
Gdy jednak mężczyzna zaczął mówić, w sposób równie nietypowy dla niego jak rumieńce pokrywające zwykle wampirzo (lub ghulo) blade policzki, Kate w pierwszej chwili spojrzała na niego z konsternacją, a w kolejnej na jej twarzy pojawiło się zrozumienie.
– Och – podsumowała, przekraczając próg i zsuwając z ramion okrycie, czyli ciepły, fioletowy szal, chroniący nieźle przed pierwszym chłodem i dobrze pasującym do jej stroju. – Herbatę, bardzo proszę. Czy dobrze rozumiem, że rymujesz z powodu swojego nowego artefaktu? – spytała, siadając na sofie. Obok siebie położyła torebkę, niewielką i próbowała sobie przypomnieć czy zabrała rękawiczki: jeśli przedmiot miał jakieś specjalne właściwości albo został przeklęty, lepiej było nie dotykać go gołymi dłońmi.
W głębi ducha poczuła się odrobinę rozczarowana na myśl, że niezwykłość przedmiotu mogła być związana głównie z klątwą, która na tym ciążyła. Postanowiła jednak robić dobrą minę do złej gry: ostatecznie jeszcze go nie zobaczyła. Poza tym, pocieszyła sama siebie, ludzie jednak chyba dość rzadko przeklinali przypadkowe grzebienie, a też Othello zapewne by takiego nie kupił.
– Czy to trwa już od wczoraj? – spytała, tknięta nagłym współczuciem, bo ostatecznie listy wymieniali wczoraj. Nie pojawiła się od razu, bo jednak wychowywano ją w przekonaniu, że wizytę warto najpierw zapowiedzieć, a wszak sowa musiała donieść list.
– Dzień dobry, wyglądasz dziś bardzo dobrze, gdzie ten przedmiot? – wyrecytowała na powitanie, ledwo przed nim stanęła, niemal na jednym wdechu. Dostrzegła, że zazwyczaj bardzo blady Fawley (gdyby nie znała go ze szkoły, podejrzewałaby chyba, że był ghulem, jakoś kojarzyło się jej to z tą rodziną) dziś prezentuje się zadziwiająco zdrowo i przyjęła ten objaw z zadowoleniem. Tym, co interesowało ją jednak szczególnie, był rzecz jasna jego nowy zakup.
Gdy jednak mężczyzna zaczął mówić, w sposób równie nietypowy dla niego jak rumieńce pokrywające zwykle wampirzo (lub ghulo) blade policzki, Kate w pierwszej chwili spojrzała na niego z konsternacją, a w kolejnej na jej twarzy pojawiło się zrozumienie.
– Och – podsumowała, przekraczając próg i zsuwając z ramion okrycie, czyli ciepły, fioletowy szal, chroniący nieźle przed pierwszym chłodem i dobrze pasującym do jej stroju. – Herbatę, bardzo proszę. Czy dobrze rozumiem, że rymujesz z powodu swojego nowego artefaktu? – spytała, siadając na sofie. Obok siebie położyła torebkę, niewielką i próbowała sobie przypomnieć czy zabrała rękawiczki: jeśli przedmiot miał jakieś specjalne właściwości albo został przeklęty, lepiej było nie dotykać go gołymi dłońmi.
W głębi ducha poczuła się odrobinę rozczarowana na myśl, że niezwykłość przedmiotu mogła być związana głównie z klątwą, która na tym ciążyła. Postanowiła jednak robić dobrą minę do złej gry: ostatecznie jeszcze go nie zobaczyła. Poza tym, pocieszyła sama siebie, ludzie jednak chyba dość rzadko przeklinali przypadkowe grzebienie, a też Othello zapewne by takiego nie kupił.
– Czy to trwa już od wczoraj? – spytała, tknięta nagłym współczuciem, bo ostatecznie listy wymieniali wczoraj. Nie pojawiła się od razu, bo jednak wychowywano ją w przekonaniu, że wizytę warto najpierw zapowiedzieć, a wszak sowa musiała donieść list.