[7.10.1972] Bal maskowy u Lestrange

Śpiew Cordelii nie był bynajmniej zły, fałszywy czy zbyt słaby – i właśnie to czyniło go tak łatwym do zaakceptowania przez publiczność. Jej sopran był jasny, poprawnie prowadzony, gładki jak wypolerowany kryształ, który jednak w tym momencie nie został wystawiony na światło wystarczająco ostre, by okazać się kawałkiem profilowanego szkła. Każdą frazę budowała z przesadną starannością, jakby bardziej zależało jej na kontroli niż na emocji; dźwięki wznosiły się dokładnie tam, gdzie powinny, i milkły bez ryzyka, bez drżenia, bez tej niebezpiecznej szczerości towarzyszącego jej Selwyna, która zdradzałaby coś więcej niż solidne przygotowanie. Wysokie nuty osiągała czysto, lecz ostrożnie, cofając się o pół kroku tam, gdzie prawdziwe gwiazdy pozwalałyby sobie na skok w próżnię.

Było w jej głosie też coś chłodnego — nie lodowatego, raczej śnieżnego, choć może to była kwestia jej sukni: ładny zimowy pejzaż, odległy, ale niezdolny stopnieć na skórze słuchacza. Operowała dynamiką tak, jak uczą, z podręcznikowym wyczuciem kulminacji zadanego przez korepetytora, bez własnego instynktu, który każe czasem złamać regułę, by wydobyć prawdę z muzyki. Kiedy śpiewała o miłości, robiła to z przekonaniem osoby, która doskonale wie, jak miłość powinna brzmieć — niekoniecznie jak brzmi naprawdę. Jej maska, trzymana nonszalancko na patyku, poruszała się wraz z gestami dłoni, podkreślając teatralność każdego wejścia w frazę. Cordelia śpiewała do sali, nie do partnera. Śpiewała do rodów, nazwisk i spojrzeń znad kryształowych kielichów.

Towarzyszący im pianista z kolei nie wychylał się nadto, tworząc idealne tło do rozgrywających się w miłosnych duetach romansów. Nigdy zbyt wybijające się, nie przyciągające uwagi, nie zapadające w pamięć. Ot, taka była jego rola, i przyjmował ją bez cienia żalu, który mógłby odmalować się na połowie odkrytej twarzy. Ostatecznie - cała trójka była profesjonalistami, choć każdy zdawał się być tym profesjonalistą o nieco innej specjalizacji i doświadczeniu.