[9.10.72, Lindisfarne] Drzazgi pod skórą

– Pewnie nigdy się nie dowiemy, co tam się stało. W sumie byłam zdziwiona, że Niewymowni z Komnaty Miłości nie oszaleli na tym punkcie... ale jeśli sabaty jeszcze wrócą, to mam wrażenie, że niewiele osób odważy się zaryzykować z zapleceniem wianka – mruknęła Brenna. Szukała, bo wydawało się jej, że to wszystko może być jakoś połączone, ale wyglądało na to, że nawet jeżeli, nigdy nie poznają odpowiedzi. Najważniejsze było teraz, że klątwołamacze znaleźli sposób na przerwanie tych więzi, które namieszały na pewno w niejednym życiu. Czasem na dobre, ale prawdopodobnie częściej na złe. Kwiaty wyrastające w płucach mogły być piękne, wciąż jednak sprawiały, że nie mogło się oddychać.
– Mężczyźni to czasem po prostu kretyni, którzy uważają takie rzeczy za oczywiste albo sądzą, że dadzą nad sobą władzę, jak coś takiego powiedzą czy coś takiego – westchnęła, bo chyba nie wierzyła, że Sauriel mógłby NIE uważać Victorii za ładną. Byli oczywiście i tacy, którzy dla odmiany komplementami szafowali, i tacy, którzy potrafili po prostu powiedzieć taki w odpowiednim momencie: Brenna bez wahania wymieniłaby to choćby własnego brata czy takiego Jonathana (który umiał też bezlitośnie skrytykować na przykład dobór szalików). Sauriel jednak ewidentnie mieścił się w kategorii tych, którzy nawet na to nie wpadli. Chociaż skoro flirtował z tymi blondynkami, może im mówił, że są ładne? – Naprawdę brzmi jak ktoś w głębokiej depresji – wymamrotała, bo ta samobójcza próba na coś takiego wskazywała, i pewnie sama w sobie powinna Brenną wstrząsać. Do pewnego stopnia chyba wstrząsała: spotkała Sauriela tylko parę razy i absolutnie nie wydawał się kimś, kto mógłby targnąć się na swoje życie – prędzej na czyjeś. Ale i w tej chwili była po prostu lojalną przyjaciółką, i ciężko było nie skupić się bardziej na tym komunikacie, jednym z wielu, które Rookwood dawał Victorii.
– Ale brzmi też jak ktoś, kto sam nie wie, czego chce. Co gorsza nawet nie wie, czego nie chce. I nie wydaje mi się, że przegrałaś z blondynkami, raczej z jego pragnieniem… wolności. Takiej bez granic. Trochę mitycznej – powiedziała, obejmując Victorię jeszcze przez chwilę i wciąż spoglądając gdzieś przed siebie, na morze i słońce, które już zanurzało się w wodzie. Potem puściła ją, i też wypiła jeszcze łyk, choć spijać się za bardzo nie planowała: i tak ogólnie nie chcąc skończyć pijana, i by nie skończyły przypadkiem utopione w tym morzu, gdyby przesadziły. – Może kiedy znikł tak całkiem… będzie łatwiej. W sensie… nie wpadając na niego.
Bo gdyby wpadł na Victorię, mógłby znowu zmienić zdanie, i Brenna miała wrażenie, że ta by go przyjęła i po raz trzeci, ale namieszałoby jej to znowu w głowie. Nie wspominając o tym, że życie u boku wampira ogólnie nie byłoby łatwe. Ludzie mieli tendencje do przymykania oka na wiele rzeczy, gdy w grę wchodziły uczucia, i nawet nie mogła się temu specjalnie dziwić.