Jeszcze przed zapukaniem do jej drzwi Logan wiedział, że to będzie bolało; jego dumę, jego rozbudowane ego i zdecydowanie bardziej przyziemnie — być może także jego ciało. Nie mógł tylko oszacować jak bardzo. Ani przed drzwiami, ani teraz. Stał więc pośrodku pokoju i obserwował kobietę, której nie cierpiał z wzajemnością. Patrząc, jak nalewa im obojga alkoholu bez żadnego pytania, Logan nie zastanawiał się nad źródłem takiego stanu rzeczy. W ogóle go ono nie obchodziło; tak długo, jak mógł omijać Lycoris Black szerokim łukiem, nie poświęcał jej nawet chwili w swoich wspomnieniach.
Zgrzytnął zębami w odpowiedzi na jej sarkazm, ale poza tym nie odniósł się do niego ani jednym słowem czy gestem. Póki co cena za prośbę nie wydawała się zbyt wygórowana. Trochę uszczypliwości, trochę groźnych spojrzeń, które nie robiły na nim większego wrażenia.
Może dlatego, że jeszcze tej prośby nie sformułował.
I nie przyznał się do popełnienia błędu.
Nie, żeby zamierzał to zrobić.
— Wiąże się bezpośrednio z twoją pracą i zakłada, że złamiesz prawo — poinformował sucho, odbierając od niej szklankę, z której się nie napił. Choć Black znalazła się bliżej, niż mógłby to uznać za warunki komfortowe do rozmowy (albo przynajmniej prób, jakie zamierzał podjąć), Logan nie planował się cofnąć nawet o pół kroku. Nie przed nią. Zwłaszcza że jego bliskość musiała drażnić ją tak samo mocno, skoro nie wyglądała, jakby się przy tym dobrze bawiła. — Więc mówienie o tym ma sens tylko pod warunkiem, że jesteś gotowa to zrobić.
Wzruszył obojętnie ramionami, ale na jego twarzy pojawił się bardzo szczególny wyraz: jakiś rodzaj satysfakcji, w wyraźnym wyzwaniem błyszczącym w jego oczach.
Śmiem cię wyzwać. A może się boisz?
Dziecinna zagrywka, ale uważał, że dla kogoś tak słabego na punkcie rywalizacji jak Lycoris nie trzeba było wiele więcej niż to. Zresztą wybrał rywalizację właśnie dlatego, że wydawała się znajoma. Była stabilnym oparciem, na którym mógł polegać kiedy przychodziło do tej zołzy — bo ostatecznie oboje byli tacy sami.
— Dzięki za drinka, ale jestem abstynentem — dodał głosem niemal ściszonym do szeptu, nachylając się w jej stronę z bezczelnym uśmiechem, po czym odstawił szklankę na stojącą nieopodal półkę. Oczywiste kłamstwo. Ale jakie to miało znaczenie?
Chciał załatwić sprawę i spierdalać. Nie zamierzał niczego u niej pić.
just wanna bury them