03.02.2026, 20:32 ✶
Tego już było trochę za dużo, nawet jak na Erika. Zawieszenie w powietrzu trwało zdecydowanie dłużej, niż powinno, a on zaczynał mieć wrażenie, że czas postanowił zatrzymać się wraz z nim. Ciemność nie oferowała żadnej otuchy. Nie był to mrok, jaki znał, chociażby z Warowni czy nocnych spacerów po Dolinie Godryka, czy uliczkach Londynu. Cienie nie rysowały znajomych kształtów, a oczy nie potrafiły się dostosować do wszechogarniającej pustki. Zaklęcia roznosiły się tutaj bez większego echa, jakby nicość pochłaniała je z cichą satysfakcją, zyskując tym samym siłę. Nawet słowa, które wyrzucał z siebie, ginęły nim na dobre, wybrzmiały poza jego własnym gardłem.
Początkowy niepokój przeradzał się w panikę, powoli, lecz nieubłaganie. Powtarzał sobie, że to jedynie złudzenie, tylko gra zmysłów. A jednak pustka zdawała się napierać na niego ze wszystkich stron. Zaciskała się wokół niego, centymetr po centymetrze, próbując uformować coś na kształt niewidzialnej klatki. Nie znosił takich miejsc. Trzeba było nie pchać się pod ziemię, pomyślał przelotnie Longbottom, zaciskając powieki i starając się uspokoić oddech. Rozproszenie iluzji nie zadziałało. Przywołanie światła tym bardziej. Ale przecież musiało tu być coś, co pozwoliłoby mu wyrwać się z tej klatki.
Przecież każda magia pozostawała po sobie jakiś ślad, czyż nie? Zwłaszcza tak stara, która musiała jeszcze znosić ciężar rozpadającego się zamku kilka poziomów wyżej. Musiał się po prostu skupić... Albo liczyć na ratunek. Nie wątpił, że to takowego dojdzie - albo Jonathan uratuje jego i Dorę, albo reszta ekipy przyjdzie do podziemi, aby sprawdzić, co się z nimi stało. Dużo lepszym rozwiązaniem byłoby jednak, gdyby poradzili sobie z tym na własną rękę, czyż nie? Erik wziął głęboki oddech i spróbował się zrelaksować. Wzrok na nic mu się tutaj nie zda, podobnie jak siła fizyczna, toteż pozostał mu w gruncie rzeczy jedynie słuch. Zaczął więc słuchać; kierował powoli głowę od lewej do prawej, starając się wychwycić cokolwiek. Jakikolwiek szmer, który nakierowałby go we właściwą stronę. Drganie symbolizujące osłabioną część iluzji, odległy głos przedzierający się przez zaklęcia wyciszające... Cokolwiek.
Początkowy niepokój przeradzał się w panikę, powoli, lecz nieubłaganie. Powtarzał sobie, że to jedynie złudzenie, tylko gra zmysłów. A jednak pustka zdawała się napierać na niego ze wszystkich stron. Zaciskała się wokół niego, centymetr po centymetrze, próbując uformować coś na kształt niewidzialnej klatki. Nie znosił takich miejsc. Trzeba było nie pchać się pod ziemię, pomyślał przelotnie Longbottom, zaciskając powieki i starając się uspokoić oddech. Rozproszenie iluzji nie zadziałało. Przywołanie światła tym bardziej. Ale przecież musiało tu być coś, co pozwoliłoby mu wyrwać się z tej klatki.
Przecież każda magia pozostawała po sobie jakiś ślad, czyż nie? Zwłaszcza tak stara, która musiała jeszcze znosić ciężar rozpadającego się zamku kilka poziomów wyżej. Musiał się po prostu skupić... Albo liczyć na ratunek. Nie wątpił, że to takowego dojdzie - albo Jonathan uratuje jego i Dorę, albo reszta ekipy przyjdzie do podziemi, aby sprawdzić, co się z nimi stało. Dużo lepszym rozwiązaniem byłoby jednak, gdyby poradzili sobie z tym na własną rękę, czyż nie? Erik wziął głęboki oddech i spróbował się zrelaksować. Wzrok na nic mu się tutaj nie zda, podobnie jak siła fizyczna, toteż pozostał mu w gruncie rzeczy jedynie słuch. Zaczął więc słuchać; kierował powoli głowę od lewej do prawej, starając się wychwycić cokolwiek. Jakikolwiek szmer, który nakierowałby go we właściwą stronę. Drganie symbolizujące osłabioną część iluzji, odległy głos przedzierający się przez zaklęcia wyciszające... Cokolwiek.
(Percepcja) Sprawdzam, czy faktycznie pustka jest taka pusta, jak się z pozoru wydaje x2
Rzut Z 1d100 - 92
Sukces!
Sukces!
Rzut Z 1d100 - 14
Akcja nieudana
Akcja nieudana
the he-wolf of godric's hollow
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞
❝On some nights, the moon thinks about ramming into Earth,
slamming into civilization like some kind of intergalactic wrecking ball.
On other nights, it's pretty content just to make werewolves.❞