[03.09.72] Róż i szarość

Jeśli szło o Kate, to uważała te rymy za nawet urocze, ale musiała przyznać, że prawdopodobnie nie były zbyt stosowne podczas rozmów z bliskimi pogrążonymi w żałobie. Spojrzała więc na Othello ze współczuciem, choć jej myśli wciąż biegły do przedmiotu, który skusił go i, najwyraźniej, dotknął jakimś czarem, być może klątwą. A kiedy pokazał tajemniczy przedmiot, będący przyczyną nieszczęścia, szybko to na nim skupiła uwagę.
- Och, mistrzowska robota - zachwyciła się Kate. Wprawdzie bogate, iście barokowe zdobienia nie były do końca jej stylem - sama preferowała finezyjne, nieco delikatniejsze ornamenty, ale doceniała precyzję wykonania i sama tematyka rzeczywiście sprawiała, że lusterko wydawało się jakby stworzone dla Othella. Każdy piątek wykonano z wielką starannością, a rączka, choć mało poręczna, stanowiła małe dzieło sztuki. - Niewątpliwie rączkę i ramę zaklęto, dla trwałości, widzę tu pieczęć, ale nie mogła być przyczyną klątwy... brak podpisu twórcy, ale to styl, który kojarzy mi się z wytworami Xaviera Avery'ego z XVIII wieku, mamy tu albo któregoś z jego uczniów, albo kogoś, kto się nim inspirował - oceniła, a potem wydobyła z torebki rękawiczki, które na szczęście jednak zabrała oraz szkło powiększające. Mrucząc do siebie oglądała najdrobniejsze szczegóły lusterka, zgodnie z przestrogą starając się go nie dotykać, i nie zauważyła chyba nawet momentu, w którym Fawley wyszedł, aby zrobić herbatę. Drgnęła i omal nie upuściła szkła powiększającego, kiedy pojawił się z powrotem i usłyszała za sobą rym.
- Kusi mnie ogromnie, by prosić o tę długą opowieść, ale to można by chyba uznać za chęć torturowania cię. Wystarczy mi więc krótka. Mam już też pewną teorię... Czy zacząłeś odczuwać skutki uboczne, gdy go dotknąłeś, czy kiedy się w nim przeglądałeś?
I co do tego, co powodowało konkretnie to rymowanie, i jak sie go pozbyć. Choć jeden sposób się jej nie podobał, a drugi wymagał klątwołamacza. Niestety, znała się na magicznych przedmiotach, nie na zdejmowaniu przekleństw.