– Zapomniałam już o tym – przyznała, na słowa Laurence’a o aresztowaniu i skazaniu jednego Mulcibera. Ale tak, to się ogólnie wpisywało w „chyba nie mają ostatnio lekko” i podbijało jej zdanie na ten temat. Z drugiej strony, jak to się mówiło… kto sieje wiatr, ten zbiera burzę, i Victoria nie mogła oprzeć się wrażeniu, że niektórzy tam sami zapracowali na swój los. Jakoś nie potrafiła im współczuć, ale była niezwykle daleko od obiektywnej, nie potrafiła się pozbyć tego wpojonego jej od maleńkości myślenia, że należy stać za rodziną, a Mulciberowie wdawali im się we znaki.
Zerkała ukradkiem w stronę, gdzie Prim siedziała obok matki, czy nie dzieje się tam coś, na co powinna zareagować, na szczęście najwyraźniej fakt, że Pierwiosnek usiadła obok, zadowolił Isabellę, a ta nie komentowała dalej. Nie padło wiec pytanie, czemu się spóźniła, ani nic z tych rzeczy. Isabella i Alexander byli najwyraźniej pogrążeni w rozmowie w swoim gronie, z Anthonym, Cassandrą, Lorelei i innymi.
Chyba większość, jeśli nie wszyscy, dostali od Lorelei wiadomość o ogrodzie i dziwnych różach, i akurat tak się składało, że miała okazje już je badać i zacząć wyciągać jakieś wnioski, chociaż zagadka nadal nią pozostawała.
– Sytuacja jest właściwie bez zmian. Czarne róże nadal są w ogrodzie i wyglądają jakby były hodowane na wystawę i nie przeszkodziła im nawet ostatnia zawierucha – miała na myśli Spaloną Noc i przedziwne warunki jakie potem panowały w Londynie, a wspominała o tym dlatego, że róże były jak takie kapryśne damulki z bogatych domów: lekko zimniejszy wiaterek zawieje i już zaczynają pojawiać się na nich plamy, płatki opadać… Róże były niezwykle trudne w hodowli i to martwiło podwójnie, bo z tego co mówiła ciotka Lola dwa tygodnie temu, ogrodnicy mieli zakaz podlewania ich i zajmowania się nimi… i jeśli się do tego stosowali, to już powinny umierać. A było do tego cholernie daleko. – Elfy nadal dziwnie się zachowują… To znaczy chowają się, jakby się bały. Prawdopodobnie tych róż. Może boją się, że inne kwiaty umrą i wtedy i one… – elfy rozmnażały się na płatkach kwiatów, a jeśli nie będzie kwiatów, to nie będzie i elfów. Maida Vale było dla nich bezpieczną przystanią. Do czasu pojawienia się czarnych róż. – Mam kilka teorii i miałam się tym zająć nawet nieco bardziej oficjalnie, ale… wiadomo. Były znacznie pilniejsze sprawy od kwiatów – na to lekko się skrzywiła, bo Miada Vale i dla niej było bardzo drogie i bardzo by nie chciała, by to wszystko przepadło. – Laurence, jeśli jeszcze nie miałeś okazji, to polecam, żebyś zobaczył to na własne oczy. Może nawet zobaczysz tam coś dziwnego… – dodała, nieco tajemniczo, ale trudno to było opisać słowami.
A potem uśmiechnęła się przez stół do Primrose, bo owszem – wyglądała bardzo ładnie. I Victoria była daleka od nazwania siostry tępą. I przy tym czuła, że sama nie miała okazji „podziwiać” tego dziwnego zjawiska, które wykwitło im w ogrodzie.