11.03.2023, 21:35 ✶
Naćpanie, czy to mimowolne czy celowe, potrafiło - jak widać - wywołać ten szczególny stan, gdy wszystkie przyswojone przez całe dotychczasowe życie reakcje mocno szwankowały, tak samo jak możliwości ciała. Rozum w teorii ogarniał, że coś powinno być możliwe a jednocześnie całkowicie nie pasowało to do tego, jak w istocie reagowały kończyny. Tak że efekt okazywał się dość opłakany - dorosła kobieta, która nie powinna móc mieć problemów z utrzymaniem się na nogach, potrzebowała podparcia. To raz.
Dwa - bardzo istotną kwestią było to, że i umysł nie znajdował się u szczytu formy, a to z kolei wzbudzało całkiem poważne obawy.
Bo miała sekrety.
Dużo sekretów, i to tych groźnych, mogących poważnie zaszkodzić.
Zamrugała mało przytomnie, nie do końca pojmując, co mężczyzna przed nią wyprawia. Kłanianie się? Jakie kłanianie?! Chyba nie tylko ona sama miała teraz mocno nie po kolei w głowie, a może to jednak nie był efekt uboczny... czegoś.
- Wróżbity? - spytała nieco podejrzliwie. Coś chyba nie do końca tu grało, ale z drugiej strony? Niezbyt potrafiła wskazać, co dokładnie. Więc może i faktycznie dla wróżbity. Niech będzie. Ci, zdaje się, i tak lubili jakieś udziwnione kadzidła, nie mówiąc o mnóstwie akcesoriów, żeby tylko wyglądać bardzo przekonująco i tym samym łatwiej sięgać do kieszeni niczego się niespodziewających ludzi. Ewentualnie szukających po prostu jakiegoś pocieszenia, nadziei, że może przyszłość nie maluje się tak bardzo w czarnych barwach, jak myślą.
Przymknęła na chwilę oczy. "Co nas tu może czekać". No... nic przyjemnego, zapewne, a przynajmniej sama Clare nie zakładała, że zaraz wyskoczy ktoś z naręczem balonów, krzycząc "niespodzianka". Nie, takie rzeczy to nie o tej porze, nie w tym miejscu i...
... właściwie to nie widziała powodów, żeby ktokolwiek mógł postąpić w taki właśnie sposób.
- Co...? Pomyślmy. Rabusie? - podsunęła, unosząc nieznośnie ciążące teraz powieki. Cenne spostrzeżenie - nie mogła zamykać oczu, choćby na chwilę, bo najwyraźniej może okazać się, że odpływie w objęcia Morfeusza tak, jak stała. A tego naprawdę wolała uniknąć, z wielu powodów, poczynając od najbardziej prozaicznego: własne cztery litery lub nos mogły na tym konkretniej ucierpieć. Albo nawet i więcej niż tylko nos, co zdecydowanie nie należałoby do najprzyjemniejszych rzeczy.
- Nie ma co czekać – stwierdziła w końcu. Może była zbyt naćpana, żeby pojąć, iż tu leciały żarty. A może po prostu nie potrafiła podejść do sprawy mniej poważnie – nie, gdy odnosiła wrażenie, że jest zwierzęciem zagonionym do nazbyt ciasnej klatki. Czas się z niej wydostać… - Zatem chodźmy – dodała w końcu, odbijając się od ściany. Potrząsnęła głową, zamrugała mało przytomnie i ruszyła przed siebie, stawiając kroki dość niepewnie.
- Mam tylko nadzieję, że nie zabłądzimy jeszcze bardziej – mruknęła pod nosem. Bo tak też mogło być - zamiast wyjść z pułapki zaułków, to tylko jeszcze bardziej zagłębić się w labirynt…
Dwa - bardzo istotną kwestią było to, że i umysł nie znajdował się u szczytu formy, a to z kolei wzbudzało całkiem poważne obawy.
Bo miała sekrety.
Dużo sekretów, i to tych groźnych, mogących poważnie zaszkodzić.
Zamrugała mało przytomnie, nie do końca pojmując, co mężczyzna przed nią wyprawia. Kłanianie się? Jakie kłanianie?! Chyba nie tylko ona sama miała teraz mocno nie po kolei w głowie, a może to jednak nie był efekt uboczny... czegoś.
- Wróżbity? - spytała nieco podejrzliwie. Coś chyba nie do końca tu grało, ale z drugiej strony? Niezbyt potrafiła wskazać, co dokładnie. Więc może i faktycznie dla wróżbity. Niech będzie. Ci, zdaje się, i tak lubili jakieś udziwnione kadzidła, nie mówiąc o mnóstwie akcesoriów, żeby tylko wyglądać bardzo przekonująco i tym samym łatwiej sięgać do kieszeni niczego się niespodziewających ludzi. Ewentualnie szukających po prostu jakiegoś pocieszenia, nadziei, że może przyszłość nie maluje się tak bardzo w czarnych barwach, jak myślą.
Przymknęła na chwilę oczy. "Co nas tu może czekać". No... nic przyjemnego, zapewne, a przynajmniej sama Clare nie zakładała, że zaraz wyskoczy ktoś z naręczem balonów, krzycząc "niespodzianka". Nie, takie rzeczy to nie o tej porze, nie w tym miejscu i...
... właściwie to nie widziała powodów, żeby ktokolwiek mógł postąpić w taki właśnie sposób.
- Co...? Pomyślmy. Rabusie? - podsunęła, unosząc nieznośnie ciążące teraz powieki. Cenne spostrzeżenie - nie mogła zamykać oczu, choćby na chwilę, bo najwyraźniej może okazać się, że odpływie w objęcia Morfeusza tak, jak stała. A tego naprawdę wolała uniknąć, z wielu powodów, poczynając od najbardziej prozaicznego: własne cztery litery lub nos mogły na tym konkretniej ucierpieć. Albo nawet i więcej niż tylko nos, co zdecydowanie nie należałoby do najprzyjemniejszych rzeczy.
- Nie ma co czekać – stwierdziła w końcu. Może była zbyt naćpana, żeby pojąć, iż tu leciały żarty. A może po prostu nie potrafiła podejść do sprawy mniej poważnie – nie, gdy odnosiła wrażenie, że jest zwierzęciem zagonionym do nazbyt ciasnej klatki. Czas się z niej wydostać… - Zatem chodźmy – dodała w końcu, odbijając się od ściany. Potrząsnęła głową, zamrugała mało przytomnie i ruszyła przed siebie, stawiając kroki dość niepewnie.
- Mam tylko nadzieję, że nie zabłądzimy jeszcze bardziej – mruknęła pod nosem. Bo tak też mogło być - zamiast wyjść z pułapki zaułków, to tylko jeszcze bardziej zagłębić się w labirynt…
456/1617