– Tak, może… No zbadanie tego jest na pewno kluczowe – zgodziła się z nim, już dawno porzucając swój zwykły, nieco przekorny ton, którym lubiła się przekomarzać z ludźmi, których lubiła, którzy byli jej bliscy. Może i momentami przypominała kota, który lubi sobie coś pacnąć łapką, a potem już tylko patrzeć z zadowoleniem jak świat płonie, bo kamyczek poruszył lawinę, ale potrafiła oddzielić zabawę od spraw ważnych i poważnych. A to właśnie była ta druga kategoria i nie było tutaj miejsca na jej zwyczajowe żarty.
Guinevere należała raczej do tych cierpliwych ludzi i nie miała w zwyczaju denerwować się na to, że Cathal czasami się zawieszał i potrzebował chwili, zanim odpowie na zadane mu pytanie.
– Czyli możemy założyć, że jednak dzieje się to od niedawna? – to było pytanie retoryczne, po którym, znowu spojrzała na piwniczkę i… cóż. To nie miało sensu. Ale właściwie nic tu go nie miało i może jednak był to głupi kawał cholernych duchów – i na tę myśl skrzywiła się lekko, bo z duchami zawsze był problem. – Wiesz co, jeśli to duchy to mamy szczęście, że jest tak blisko do Samhain – bo tyle akurat pamiętała ze szkoły: że to w okolicy końca października i początku listopada najlepiej było się pozbyć duchów, które schwytało się do pojemnika.
– Taaak, Binnsowie… – zmarszczyła przy tym brwi i zapatrzyła się na niego przez moment, już zresztą otworzyła buzię, by go zapytać o to, czy coś wie na temat Binnsów, ale wtedy i jej przyszło do głowy, że to nie jest najlepszy moment, bo są ważniejsze rzeczy w tej chwili i zaraz ją zamknęła. A potem kiwnęła głową.
Zgoda, ta pieprzona klapa pojawiła się nagle, jak akurat nikt nie patrzył, ale jakoś nie przyszło jej do głowy, że kiedy nie będzie pilnowana, to tak samo sobie zniknie. Głośno wypuściła powietrze przez usta, gdy z powrotem byli na dole, a po klapie nie było ani widu, ani słychu. Były tylko odciski butów Cathala i kocich łap na długo niesprzątanej posadzce. Aż musiała się podrapać po czole, jakby ten gest miał sprawić, że wpadnie nagle na coś błyskotliwego.
– Głowa mnie boli od myślenia – stwierdziła sucho, bo jeśli klapa była tylko iluzją, to czym było pomieszczenie, do którego zeszli? Innym wymiarem? Jakąś chorą magią transmutacyjną? – Nic już nie rozumiem. To ciągle było działające zaklęcie? Albo jakiś poltergeist się właśnie świetnie bawi? Tylko coś za długo jest cicho – bo te cholerne istoty miały to do siebie, że lubiły wydawać dźwięki. Tak jak to bębnienie.