W czasie, gdy Cathal się kręcił, ona stała w miejscu i po prostu obserwowała – i ruchy blondyna, i całe pomieszczenie, a w którymś momencie odwróciła się nawet, jakby klapa miała się pojawić w korytarzykach prowadzących do innych drzwi, a nie tylko tych wysadzonych. Im dłużej jednak tak obserwowała, tym bardziej była przekonana, że nic tu się nie pojawi, ale niestety dokładnie tak samo myślała wcześniej, gdy to ona pod postacią kota tak się kręciła po piwnicy. A potem nagle pojawiła się ta klapa. Co wtedy zrobili takiego, czego nie robili teraz, że raz jej nie było, raz była, a raz znowu nic? Shafiq rzucał zaklęcie za zaklęciem i nic, nie wierzyła, że żadne z nich nie wychodziło. Cathal musiał już przynajmniej kilka razy rozproszyć magię, jaka się tu kręciła (o ile w ogóle jakaś była).
– Może trzeba dokładnie odtworzyć to co robiliśmy w momencie jak się ta klapa wtedy pojawiła? – podsunęła po drodze, chociaż czuła w kościach, że to jest strasznie głupie, bo nie robili nic szczególnego, ot – zamienili się teraz miejscami, ale to tyle. Jedyne, co miało w jej głowie jakikolwiek sens, to właśnie te duchy. Poltergeisty. Widziadła, które płatały ludziom kawał. Może zastawiały pułapkę, która działała tak długo, aż ktoś ją w końcu odkryje, a ich już dawno tutaj nie było? Może szukali czegoś, czego już tutaj nie ma? Pogrążona w tych rozmyślaniach zrobiła ciche „hmm?”, gdy usłyszała swoje imię i nieco nieprzytomnie wycofała się na korytarz, zanim do niej dotarło, że Cathal wcale nie porzucił pomysłu zrzucenia sobie na głowę sufitu, ale wtedy było już za późno, bo mężczyzna już machnął różdżką, a Nefret poczuła jak na drobną chwilę zamiera jej serce.
Na szczęście nic się nie wydarzyło – choć raczej nie dlatego, że Cathal nie chciał rzucić zaklęcia, bo inaczej nie kazałby jej się wycofać na korytarz… tak? I nie celowałby przy tym w podłogę.
Od początku powinna wyczuć podstęp, po tym, jak to powiedział.
I miała pozwolić, żeby zrobił sobie krzywdę? Na jej oczach? Nie była żadnym asem z magii rozpraszania, nie była też zbyt silna, wiedziała, że jak będzie chciał coś zrobić, to to zrobi, ale i tak musiała spróbować. Więc nie czekając na to, aż Shafiq raz jeszcze uniesie rękę, by rzucić zaklęcie, zrobiła krok, potem drugi i trzeci, by jednak z powrotem wejść do piwnicy i spróbować złapać jego dłoń i go powstrzymać.
– Cal, zostaw.