Zamiast usiąść na którymś z foteli, podszedł do półki z książkami i przesunął po niej palcem, szukając widocznie konkretnego tytułu. Gdy ją znalazł, wyciągnął ją, chwytając za górę grzbietu i przechylając w swoją stronę, prawie jakby to miało być tajne przejście. Oczywiście zamiast tego, książka się wysunęła po prostu i mógł ją wyciągnąć z rzędu żołnierzy literatury. Była to książka o genealogii magicznej. Tematycznie. Morpheus musiał wiedzieć, że tam będzie. Mógł równie dobrze sam ją tam włożyć wcześniej. Albo później-wcześniej. Nie był to żaden biały kruk, ot, ładne wydanie.
— Szczerze mówiąc, nie jestem zaskoczony, że Erik i Brenna stoją w największym ogniu...— zawiesił się na swoich słowach przez sekundę, jak ktoś, kto prawie się pośliznął, ale zdążył złapać równowagę. — Zarzutów. Nie podoba mi się, że przykleili się do Clemensa i Tessy, jakby zapomniano, że nie zapraszamy go na przyjęcia.
Morpheus nie lubił decyzji ojca w kwestii starszego brata, dlatego, że wisiała nad nim, jak ostrze gilotyny, błyskające w świetle słońca, ale nigdy jej nie podważał. Czasami nawet myślał, że postąpił zbyt łagodnie, gdy zalewał go mrok złości na świat. Przeszedł spod półki na książki, do kominka. Wpatrywał się w ogień, który wreszcie przestał dręczyć go paranoicznymi wizjami.
— Nie ma żadnego dziecka, gdybyś się pytał. Mildred Moody z jakiegoś powodu przyszła na wesele Blacków, przedstawiając się jako moja córka — wytłumaczył siebie samego od razu. Popatrzył na Erika. — Czy córka Nory to twoje dziecko?
Morpheus chciał wiedzieć dokładnie na czym stoją. Do czego można się dogrzebać, co wykopać, co może ich przysypać, jeżeli ktoś będzie węszył za głęboko. Bękarty, stare kontrowersyjne miłości.
— A Mulciberowa niech zajmie się swoimi sprawami. Nie chcę tutaj podkładać nogi swoim, ale... Pamiętasz tato Charlotte Crouch? Ta, która uciekła sprzed ołtarza Jonathanowi i jest wydziedziczona? Jej syn i Charlotte Mulciber siedzieli w szlafrokach u mojego kolegi na kanapie, po tym jak wspólnie szlajali się po jakichś opuszczonych budynkach. Albo może Alexandrem Mulciberem, który chodził w sierpniu pod rączkę, na wakacjach z Ambrosią McKinnon? — widać był wzburzony. Wziął głęboki wdech i powoli wypuścił z płuc. — Pytanie brzmi, tak na prawdę: czy zależy nam na pozostaniu w skorowidzu czy jesteśmy ponad to? Od tego musimy zacząć plany na przyszłość, wspólny front.