23.02.2026, 11:07 ✶
Christopher wyczuwał chłód ciała Victorii w tym momentach, w których oferował jej ramię czy całował w dłoń na powitanie, bo i trzeba by być ślepym, głuchym i ciężko upośledzonym psychicznie, by nie zauważyć, że coś jest nie tak. Po dżentelmeńsku jednak temat starał się ignorować, bardzo pilnował, by przypadkiem się nie wzdrygnąć, a i po prawdzie momentami zwyczajnie o tym zapominał, by przypomnieć sobie dopiero przy jakimś dotyku. Chyba też dość beztrosko zakładał, że prędzej czy później znajdą jakieś lekarstwo albo eliksir, który na to pomoże, bo jakoś przywykł, że magia rozwiązuje większość problemów.
– Kto wie? Może wiosną znów powróci sezon. A zimą zdziwiłbym się, gdyby ktoś nie zorganizował czegoś przed Yule – stwierdził, chociaż chyba nawet on nie był dość beztroski, aby wierzył w to, że powrócą czasy, gdy końcówka wiosny i lato były tradycyjne czasem częstych przyjęć i wydarzeń towarzyskich. Beltane i Spalona Noc coś zmieniły i nawet tacy jak Christopher chyba spodziewali się, że to nie koniec. – I to wciąż ładna pamiątka. Dlaczego nie? Chyba jeszcze przez chwilę jest otwarte.
Nie zdziwiłby się zresztą, gdyby mieli trochę pozycji po angielsku czy francusku, pod turystów właśnie. Wspięli się więc ostrożnie po „książkowych” schodach, do pomieszczeń mało eleganckich z pewnością, ale na pewno mających pewien charakterystyczny urok. Przejścia były wąskie, bo książki stały nie tylko na półkach, ciągnących się aż po sufit, ale były też ułożone w… beczkach i gondolach, ustawionych pomiędzy regałami. Może był to lokalny koloryt i wystrój, mający przyciągnąć uwagę, może czasem woda docierała aż tutaj, chociaż lokal był położony jakby na wysokości półpiętra?
– Jest to na swój sposób intrygujące – stwierdził Christopher, zwracając spojrzenie ku szerokiemu kapeluszowi gondoliera, zdobiącym jedną z półek. Podszedł bliżej, dotrzegając, że mieściło się na niej trochę tomów po angielsku. Głównie wprawdzie sztuki Szekspira, które znudziły się Rosierowi dawno temu, ale po jego ustach przemknął uśmiech, gdy dostrzegł jedną z pozycji. Ściągnął ją z półki, by pokazać tomiszcze Victorii. – Tego nie spodziewałbym się we Włoszech. Muszę przyznać, że mam ogromny sentyment o tej pozycji.
Już sam tytuł sugerował dlaczego: Demon ubiera się u Rosierów. Chociaż książka skupiała się na losach młodej redaktorki Czarownicy, odpowiadającej za organizacje sesji i artykuły modowe, to było tu jednak całkiem sporo i Domu Mody Rosier. Oczywiście, że Chris był tą książką absolutnie zafascynowany, zwłaszcza że pierwszy raz wpadła w jego ręce niedługo po wydaniu, gdy miał jakieś siedemnaście lat i był wtedy z tego szalenie dumny.
– Kto wie? Może wiosną znów powróci sezon. A zimą zdziwiłbym się, gdyby ktoś nie zorganizował czegoś przed Yule – stwierdził, chociaż chyba nawet on nie był dość beztroski, aby wierzył w to, że powrócą czasy, gdy końcówka wiosny i lato były tradycyjne czasem częstych przyjęć i wydarzeń towarzyskich. Beltane i Spalona Noc coś zmieniły i nawet tacy jak Christopher chyba spodziewali się, że to nie koniec. – I to wciąż ładna pamiątka. Dlaczego nie? Chyba jeszcze przez chwilę jest otwarte.
Nie zdziwiłby się zresztą, gdyby mieli trochę pozycji po angielsku czy francusku, pod turystów właśnie. Wspięli się więc ostrożnie po „książkowych” schodach, do pomieszczeń mało eleganckich z pewnością, ale na pewno mających pewien charakterystyczny urok. Przejścia były wąskie, bo książki stały nie tylko na półkach, ciągnących się aż po sufit, ale były też ułożone w… beczkach i gondolach, ustawionych pomiędzy regałami. Może był to lokalny koloryt i wystrój, mający przyciągnąć uwagę, może czasem woda docierała aż tutaj, chociaż lokal był położony jakby na wysokości półpiętra?
– Jest to na swój sposób intrygujące – stwierdził Christopher, zwracając spojrzenie ku szerokiemu kapeluszowi gondoliera, zdobiącym jedną z półek. Podszedł bliżej, dotrzegając, że mieściło się na niej trochę tomów po angielsku. Głównie wprawdzie sztuki Szekspira, które znudziły się Rosierowi dawno temu, ale po jego ustach przemknął uśmiech, gdy dostrzegł jedną z pozycji. Ściągnął ją z półki, by pokazać tomiszcze Victorii. – Tego nie spodziewałbym się we Włoszech. Muszę przyznać, że mam ogromny sentyment o tej pozycji.
Już sam tytuł sugerował dlaczego: Demon ubiera się u Rosierów. Chociaż książka skupiała się na losach młodej redaktorki Czarownicy, odpowiadającej za organizacje sesji i artykuły modowe, to było tu jednak całkiem sporo i Domu Mody Rosier. Oczywiście, że Chris był tą książką absolutnie zafascynowany, zwłaszcza że pierwszy raz wpadła w jego ręce niedługo po wydaniu, gdy miał jakieś siedemnaście lat i był wtedy z tego szalenie dumny.