Zmiany pierwszokwartałowe oraz przy wprowadzeniu nowych mechanik

Na moim wspaniałym żałosnym mężczyźnie tylko proste podmianki. Ponownie disclaimer, że wszystkie zmiany jakie wprowadzam mam uzasadnione i odgrywane na fabule, jak potrzeba konkretnych przykładów, to proszę bić, ale większość tych opisów to w sumie zbitka zmodyfikowanych fragmentów / sytuacji z postów, albo też są dosyć oczywiste i integralne dla kreacji postaci jasnowidza wróżbity. Tutaj zamieszczam moje oficjalne podanie o przyznanie mi zawady Derealizacja 2.

1. Proszę o podmiankę starej przewagi Wykaz intencji (Jasnowidzenie) 3 na dwie nowe przewagi o tej samej łącznej wadze:
   A) Wykaz intencji 2:
   

   Wykaz intencji 2: Laicy mawiają, że jasnowidzowie umieją czytać w myślach, czemu Alexander zawsze stanowczo się sprzeciwia. Gdyby bowiem słyszał myśli innych ludzi – ten niekończący się słowotok, infiltrujący struktury umysłu polifonią głosów, które nigdy nie cichną – niechybnie by oszalał. Intencje, nie myśli, poprawia więc tonem pełnym wyższości, bo przywilejem jasnowidza jest przecież przewidywać intencje innych ludzi. Zwykle są to niejasne przebłyski słów, które nie zostały jeszcze wypowiedziane na głos, przytłumione dźwięki rozmów, które się nie odbyły. Zamglone wizje przypominające świetlne powidoki. Migawki tego, co może, ale wcale nie musi się wydarzyć. Symbole. Alexander jest wystarczająco inteligentny, i biegły w ich języku, aby domyślić się całej reszty samemu.

   Kod:

   [Przewaga="Wykaz intencji 2"] Laicy mawiają, że jasnowidzowie umieją czytać w myślach, czemu Alexander zawsze stanowczo się sprzeciwia. Gdyby bowiem słyszał myśli innych ludzi – ten niekończący się słowotok, infiltrujący struktury umysłu polifonią głosów, które nigdy nie cichną – niechybnie by oszalał. [i]Intencje, nie myśli[/i], poprawia więc tonem pełnym wyższości, bo przywilejem jasnowidza jest przecież przewidywać [i]intencje[/i] innych ludzi. Zwykle są to niejasne przebłyski słów, które nie zostały jeszcze wypowiedziane na głos, przytłumione dźwięki rozmów, które się nie odbyły. Zamglone wizje przypominające świetlne powidoki. Migawki tego, co może, ale wcale nie musi się wydarzyć. [i]Symbole.[/i] Alexander jest wystarczająco inteligentny, i biegły w ich języku, aby domyślić się całej reszty samemu. [/Przewaga]
   B) Proroctwa 1:
   

   Proroctwa 1: Jest prorokiem i synem proroków. Proroctwa, które wypowiada, są potwierdzeniem dziedzictwa jego matki, tak samo jak sygnet noszony na małym palcu lewej ręki jest potwierdzeniem dziedzictwa jego ojca. Proroctwa są jego dziedzictwem, są też jego prawem. Może dlatego Alexander biernie akceptuje wyroki przeznaczenia, nie próbując się już od nich odwoływać. Sam nie wie, czy jego akceptacja jest wyrazem żałosnej kapitulacji, czy dogłębnego zrozumienia absolutu.

   Kod:

   [Przewaga="Proroctwa 1"] Jest prorokiem i synem proroków. Proroctwa, które wypowiada, są potwierdzeniem dziedzictwa jego matki, tak samo jak sygnet noszony na małym palcu lewej ręki jest potwierdzeniem dziedzictwa jego ojca. Proroctwa są jego dziedzictwem, są też jego prawem. Może dlatego Alexander biernie akceptuje wyroki przeznaczenia, nie próbując się już od nich odwoływać. Sam nie wie, czy jego akceptacja jest wyrazem żałosnej kapitulacji, czy dogłębnego zrozumienia absolutu. [/Przewaga]
   
   
2. Proszę o usunięcie zawady Brudny sekret 2 i dodanie w jej miejsce nowej zawady o tej samej wadze, Derealizacja 2:
   

   Derealizacja 2: Alexander jest... Odległy. Tak odległy, jak tylko jasnowidz może być odległym od ludzi. Nawet jego oczy wydają się patrzeć gdzieś w dal. Tak, "odległy", to właściwe słowo. Zdjęty zimną obojętnością na wszystko, co dzieje się wokół, nie potrafi wykrzesać z siebie emocji. Nie ma w nim już gniewu, nie ma smutku ani radości. Jest tylko pustka. Widuje czasem tę pustkę, wtedy, gdy próbuje wieszczyć. Pustkę, w której możliwe jest wszystko, ale mimo to, nie ma już niczego. Słowa, które wówczas wypowiada, nie pasują do jego ust. Wychodzą spomiędzy warg pokulawione, pokoślawione, a chociaż wydają się Alexandrowi właściwymi, nie brzmią właściwie. Nie brzmią jakby należały do człowieka. A momentami Alexander wydaje się być wszystkim, ale nie człowiekiem. Niewymownym, prorokiem, duchem, ale nie człowiekiem. Taka jest właśnie istota chwały i upadku jasnowidza. Nawet wtedy, gdy wypowiada na głos swoje imię, te wybrzmiewa w jego ustach pustym echem. Zostały mu już tylko przepowiednie. Ale nawet tych nie może być przecież pewien.

   Kod:

   [Zawada="Derealizacja 2"] Alexander jest... [i]Odległy.[/i] Tak odległy, jak tylko jasnowidz może być odległym od ludzi. Nawet jego oczy wydają się patrzeć gdzieś w dal. Tak, "odległy", to właściwe słowo. Zdjęty zimną obojętnością na wszystko, co dzieje się wokół, nie potrafi wykrzesać z siebie emocji. Nie ma w nim już gniewu, nie ma smutku ani radości. Jest tylko pustka. Widuje czasem tę pustkę, wtedy, gdy próbuje wieszczyć. Pustkę, w której możliwe jest wszystko, ale mimo to, nie ma już niczego. Słowa, które wówczas wypowiada, nie pasują do jego ust. Wychodzą spomiędzy warg pokulawione, pokoślawione, a chociaż wydają się Alexandrowi właściwymi, nie brzmią właściwie. Nie brzmią jakby należały do człowieka. A momentami Alexander wydaje się być wszystkim, ale nie człowiekiem. Niewymownym, prorokiem, duchem, ale nie człowiekiem. Taka jest właśnie istota chwały i upadku jasnowidza. Nawet wtedy, gdy wypowiada na głos swoje imię, te wybrzmiewa w jego ustach pustym echem. Zostały mu już tylko przepowiednie. Ale nawet tych nie może być przecież pewien.[/Zawada]

Z góry dziękuję za poprawki!

adnotacja moderatora

Podesłałam wiadomość prywatną.

POPRAWECZKI

• Alex doświadcza anhedonii. Anhedonia nie polega u Alexandra na dramatycznym cierpieniu po utracie radości, lecz na cichym, jałowym wygaszeniu wszelkich reakcji, zarówno wewnętrznie (psychika) jak i zewnętrznie (zachowanie).
  – Wszystkie przyjemne uczucia zostały u niego zredukowane albo do wspomnienia chemicznej imitacji przyjemności, jaką dawała heroina, albo do intelektualnego wspomnienia dawnych intensywności: Alex porównuje to do gwiazd, które już nie istnieją, bo są martwe, ale wciąż widzimy je na niebie, bo dociera do nas wspomnienie ich światła. Nawet wspomnienia, które powinny być szczęśliwymi, są więc podszyte melancholią, bo świadomość ich nietrwałości była obecna już wtedy, gdy trwały.
  – Sposób, w jaki odgrywam moje zawady Podejrzany i Foliowa czapka od dawna mówi ludziom, że coś jest z Alexem nie do końca w porządku. Łączy się to również z jego reputacją (gadanie na salonach o tym, że ćpał), jak i rolą społeczną: pracuje w Departamencie Tajemnic, gdzie ludzie znani są z dziwactwa. Pracuje tam już długo, a Niewymowni żyją przecież według opisów dosyć krótko, i mają tendencję znikać, więc jest to pewne osiągnięcie. W zachowaniu nieustannie podkreślam to, że jest nie do końca dostosowany społecznie, drżą mu dziwnie ręce, mówi pustym, montonnym, wypranym z emocji i wszelkiej intonacji głosem, ma bardzo zredukowaną mimikę i gesty, wpatruje się zbyt długo w określone punkty w przestrzeni, nie mruga. Podkreślam też, że również jego reakcje nie mają znamion człowieczeństwa. Nawet gdy ukochana porównuje go do swojego oprawcy, jego reakcja jest kompletnie odizolowana od uczuć. Właściwie to tej reakcji nie ma. Nie jest w stanie wykrzesać z siebie wystarczająco energii, żeby udawać człowieka obdarzonego normalnymi odruchami jak żal, współczucie, wstyd, radość, zaskoczenie.
  
  
• Alex utracił zdolność odczuwania przyjemności (zarówno zmysłowej, cielesnej, jak i emocjonalnej, intelektualnej czy duchowej) i radości. Jedyną sesją w kwartale letnim, w której jest Alexandrowi w miarę przyjemnie, jest sesja z Windermere, w której magia ośrodka przytępia kompletnie jego osąd, i zmusza go do czucia pozytywnych rzeczy. Mimo to, wcale nie jest mu tam wesoło. A tak poza tym? W sesji z Lorien z 28 sierpnia 1972, Alexander dostał wyzwanie, aby oddać jej najszczęśliwsze wspomnienie lata. Wtedy właśnie zdałam sobie sprawę, że latem nie miałam takiego momentu na fabule, żeby Alex był szczęśliwy. Jest to obecne zarówno w jego psychice, jak i w symbolice jego wizji, snów.
  

  Przymknął oczy, przytrzymując delikatnie dłoń Lorien, która przytknęła mu różdżkę do skroni. Przez chwilę po prostu milczał, jak gdyby z trudem przychodziło mu znalezienie odpowiedniego wspomnienia. Niewiele miał szczęśliwych wspomnień z tego lata. Wszystkie podszyte były smutkiem, nawet wtedy, gdy przekonywał się, że powinien być szczęśliwy.

  – Nie odczuwa przyjemności zmysłowej z bycia z kobietami, a wcześniej miał cechę wyuzdany, więc zdecydowanie takowej przyjemności szukał. Niespecjalnie zważa na swój komfort cielesny, nie dają mu przyjemności proste rzeczy, jak jedzenie, picie, ładne ubrania, czy wygodne łóżko.
  – Nie jest w stanie czerpać satysfakcji z przemocy, nie ma w nim gniewu ani popędliwości do zemsty.
  – Intelektualnie nie dają mu przyjemności debaty na tematy, które go interesują, oczywiście, nie rezygnuje z ich podejmowania, ale odpuszcza sobie w trakcie, np. nie ciągnie dalej dyskusji z Anthonym, nie prosi Morpheusa o to, aby zargumentował swoją pozycję, staje się obojętny w kłótni z Ambrosią.
  – Duchowo jest jałowy, powtarza na fabule kilkukrotnie, że bogowie nie istnieją.
  

  Brał morfinę, ale morfinę trudniej było dostać niż heroinę, więc brał heroinę. A gdy nie było heroiny, brał to, co było. Znieczulony. Zmulony. Bezpiecznie zdystansowany. Nienawidził tego uczucia. Kochał je. Potrzebował go. Potrzebował dystansu od samego siebie. Od prześladujących go wizji. Od niekończących się wersji tego, co było, a co mogło być, od proroctw, które rodziły się i ginęły w przestrzeni wyobraźni, od niespełnionych snów, pochowanych pod powiekami.

  Derealizacja objawia się również w jego stosunku do samego siebie. Alex coraz rzadziej doświadcza siebie jako podmiotu, człowieka, a coraz częściej jako funkcji, proroka. Akceptując absolutną niezmienność losu, odrzuca rolę wolności wyboru, doświadczania zarówno żalu jak i nadziei. Jest to akt kapitulacji ubrany w pozory zrozumienia, w którym ulga polega na tym, że skoro wszystko wydarza się dokładnie tak, jak musi, uczucia stają się zbędnym balastem. Derealizacja pozwala mu patrzeć, zamiast uczestniczyć, obserwować, zamiast czuć. Pozwala mu istnieć w trybie zawieszenia, w którym świat jest odległy, sztuczny, ale i pozbawiony ciężaru. To jest naturalne zwieńczenie ewolucji postaci, i jedyny stan, w którym Alexander – obciążony absolutną wiedzą, pozbawiony nadziei i zmęczony walką z przeznaczeniem – może jeszcze funkcjonować, nie ulegając całkowitemu rozpadowi. Derealizacja jest dla niego formą przetrwania, chłodną i pustą, ale przynajmniej logiczną.
  
  – Jesteś zmęczony wyostrzoną percepcją. Masz wrażenie braku poczucia czasu i odczucie nierealności bądź sztuczności świata. Alex żyje w rzeczywistości, która nigdy nie jest wyłącznie "teraźniejsza". Czas nie płynie dla niego linearnie, lecz nakłada się warstwami, przez co wszystko, co trwa "teraz" zostaje natychmiast skażone tym, co było i tym, co nadejdzie. Jest człowiekiem, który jest rozdarty między przeszłością, teraźniejszością, a przyszłością. W takim stanie nie da się doświadczać świata jako realnego i świeżego. Wszystko zostaje doświadczone zanim jeszcze zdąży się wydarzyć. Derealizacja jest konsekwencją, ponieważ skoro nic nie jest nowe, nic nie może być w pełni prawdziwe. Derealizacja jest mechanizmem obronnym przed absolutną wiedzą, która wypala wszelką możliwość spontanicznego przeżywania świata.
  

  Jasnowidz nie miał nic na własność, nawet własnych oczu. Bo jak wiele z jego wspomnień tak wyglądało? Patrząc w przeszłość, widział jak przyszłość mieszała się z teraźniejszością. Momenty na wpół zatarte, bo przerwane wizjami. Zlewające się ze sobą twarze. To, co się wydarzyło, zawsze było tuż obok tego, co mogło się wydarzyć. Czas zacierał granice. A może granic nigdy nie było. Może wszystko istniało wszędzie naraz.

  
  – Zachowujesz się dziwnie dla otaczających cię osób przez obsesyjne sprawdzanie czasu lub upewnianie się, że przedmioty wokół ciebie są prawdziwe.
  Jak wyżej. Ograniczę się do trzech przykładów takich sytuacji.
  1) Nawet kiedy zamienił się ciałami z Williamem Lestrange (25 sierpnia) pod wpływem zaklęcia poltergeista nie wywołało to w nim żadnej wielkiej reakcji.
  

  Zaczął badać ograniczenia obcego ciała, tak samo jak zwykł badać ograniczenia swych snów, gdy próbował się obudzić. Czy wciąż czuję ból, pomyślał, wsadzając palec do gorącej kawy. Sparzył się, ale nie zareagował. Jeżeli to był sen, był bardzo realistyczny.

  2) W sesji z Voldemortem (9 września) nie jest na początku pewien, czy to, co się dzieje, jest snem, czy nie, bardzo długo nie mruga, bojąc się, że się przebudzi z tego snu, a może właśnie że się przebudzi. Zezwala mu nawet na użycie wobec siebie legilimencji, sam to oferuje, więc jeżeli to wszystko nie mówi o zobojętnieniu, pogardzie do własnego życia i jakimkolwiek braku instynktu samozachowawczego, to ja już nie wiem, co mówi, bo według mnie trzeba być dziwnym, żeby największemu czarnoksiężnikowi na świecie zezwolić na zgwałcenie swojego umysłu.
  3) W sesji w Departamencie Tajemnic (30 lipca) Morpheus wrzuca do pierwszej lepszej szuflady biurka Alexandra pudełko z pastą ze sporyszem, substancji psychodelicznej używanej w starożytnej Grecji podczas obchodów misteriów eleuzyjskich celem wywoływania wizji przyszłości. Alexander zastyga wówczas w bezruchu, nawet nie zauważa zniknięcia Morpheusa, gdy ten się z nim żegna. Przez chwilę wydaje mu się bowiem, że na dnie szuflady widzi złote oczy Mildred Moody, swojej wieloletniej rywalki. Ostatecznie, są to jednak tylko złote galeony.
  

  Odsunął szufladę raz jeszcze, oddychając spokojnie, a jednak płycej niż zwykle. Zamrugał, przygotowany na to, że zobaczy na dnie oczy Mildred... Ale zamiast nich, znalazł tam jedynie garść złotych galeonów, walających się między papierami. Galeony i swoje własne pozłacane pierścienie, które zostawił w biurku zanim wyjechał na urlop do Francji. Siedział tak przez chwilę, pochylony jak do modlitwy, zanim powoli zaczął przyoblekać nimi palce. 

  Wszystko to jest też połączone z jasnowidzowym foreshadowingiem do sesji, która następuje chronologicznie później, czyli do Czarnego Wesela. Alexander i Millie tańczą wówczas, rozmawiając właśnie o starożytnej Grecji. Alexander rozpoznaje Millie, która przestawiła mu się imieniem Muzy tragedii, Melpomene, właśnie po jej złotych oczach.
  
  Podsumowując, Alex to postać, która jest absolutnie zmęczona światem. Zmęczona własnym istnieniem. Zobojętniała na wszystko. Przeżył uzależnienie, przeżył upadek swoich wieloletnich miłości, przeżył utratę całego swojego dobytku, a także śmierć ojca, więc gdyby świat był dla niego teraz w pełni realny, myślę, że musiałby albo oszaleć, albo popełnić samobójstwo.
  

  Niektórzy powiedzieliby, że nie można żyć bez nadziei, ale Alexander uważał, że żyje mu się jakoś lżej, odkąd zdechła.

  
  
• Jeżeli chodzi o Brudny sekret. Nie chcę tym grać. Zawada powstała, gdy równolegle robiłyśmy postaci z Dianą. Jest to coś, z czym przeszłam do porządku dziennego, zamierzałam ją odrzucić w następnym rozliczeniu, bo nie sprawia mi żadnej przyjemności granie wokół ustaleń, których nigdy nie było szansy poeksplorować. Nie chcę tego, tak samo jak nie chciałam już grać związku z Lorettą. Bo mnie to tak po prostu męczy.
  
  
• W mojej ocenie Nałogowy hazardzista wcale się z tym wszystkim nie gryzie, bo skoro Alex nic nie czuje, tym bardziej ma motywację, żeby grać właśnie po to, żeby może jednak coś poczuć. Słusznym jest jednak zauważenie, że i tak nic to nie daje, bo nie jest w stanie poczuć satysfakcji!
  Być może lepiej wyjaśnia to cytat:
  

  Alexander Mulciber był ideą, konceptem, żyjącym w umysłach innych ludzi. Było prościej, gdy przyklejali mu kolejne etykietki, gdy go oceniali, gdy go definiowali, bo sam nigdy tego nie potrafił. Nigdy nie wiedział, co naprawdę czuje. Zawsze był obserwatorem, zawsze z boku, nawet własnego życia doświadczał jakby zerkając zza zasłony: chwytał się najbardziej ekstremalnych doznań, używek, seksu, przemocy, hazardu, wszystkiego, byle tylko coś poczuć, coś prawdziwego, coś jego, tylko i wyłącznie jego. Ale nie potrafił nazywać własnych emocji. Nauczył nazywać się te rzeczy dzięki książkom, ale nawet teraz kwestionował, czy to oczytanie bardziej mu przeszkadza, czy przeszkadza: może tylko ulegał wrażeniu, że coś czuje, może nie czuł, a tylko myślał, że powinien czuć, bo przeczytał o tym u Dumasa?

  Proponuję więc raczej zmodyfikowany opis zawady:
  

  Alexander nie gra po to, by wygrać, lecz po to, by coś poczuć. Zawsze lubił nieprzewidywalność gier hazardowych, lubił igrać z losem i czuć jak przeznaczenie całuje mu palce, kiedy dotyka kart. Niestety, od pewnego czasu nawet i z tego nie jest w stanie czerpać przyjemności, bo jego apatyczne odrętwienie nie mija nawet wtedy, gdy gra va banque. Ale może w kolejnym rozdaniu kart los zdoła się odmienić?

adnotacja moderatora

Zgodnie z naszą rozmową zmiana przewagi jest przyjęta, a zmiana zawad - dałam konkretne opcje i wybór pozostawiam tobie. Opis zawady jak najbardziej przyjęty.

adnotacja moderatora

Całość zaakceptowana - z podmianą nałogowego hazardzisty zamiast brudnego sekretu. @Alexander Mulciber