[10.09.1972] A table for two (Astoria Avery, Renigald Malfoy)

Gdy wspomniał, że zdołał ugasić pożar, zanim objął resztę mieszkania, kiwnęła lekko głową. Widziała go później, natomiast teraz wyobraziła go sobie pośród dymu, z determinacją w oczach, próbującego zatrzymać coś, co wymykało się spod kontroli. Ten obraz nie pasował do jego codziennej postawy, a jednak wydawał się prawdziwy. Był to intrygujący kontrast.
- Czyli jednak potrafisz ratować coś więcej niż własny wizerunek - posłała mu ten swój złośliwy uśmieszek, jakby nie mogła się powstrzymać, by nie wprowadzić do rozmowy odrobinę ich naturalnej dynamiki.
Jej spojrzenie na moment zatrzymało się na jego ramionach, na linii kołnierza, na precyzji, z jaką wszystko było dopasowane. Wiedziała, że ubrania były dla niego czymś więcej niż tkaniną - były zbroją. Symbolem statusu. Kontrolą nad chaosem. Utrata garderoby musiała go zaboleć bardziej, niż chciał przyznać. Tym bardziej cieszyła się, że pomyślała o drugiej niespodziance.
- Najwyraźniej - odparła miękko, przypominając sobie zachęcające komentarze matki. Pomyślała, że rodzice zawsze widzą w takich spotkaniach więcej, niż sami zainteresowani chcieliby przyznać. Sojusze, nazwiska, przyszłość zapisaną w herbach i kontraktach. A ona wcale nie chciała być elementem czyjejś kalkulacji. Uniosła kielich i spojrzała na niego znad szkła, a światło świec zatańczyło w jej oczach. - Zresztą spójrz na mnie, jestem idealną partią dla wszystkich młodych dżentelmenów z wyższych sfer. - w jej głosie brzmiała nuta, którą większość myliła z wyniosłością, choć to raczej taka zaczepka - z odrobiną prawdy, ironii i rozbawienia. Cieszyła się, że rodzice nie zmuszali jej do zamążpójścia, nawet jeśli wyrażali swoje preferencje w otwarty sposób.
- Wiesz, że chce dla ciebie jak najlepiej - uśmiechnęła się miękko. Uwagi z ust najbliższych potrafią ranić najgłębiej, ale też bywają siłą napędową do realnych zmian. - Planujesz zakup nowego mieszkania? Ze starym już nic nie da się zrobić? - sama nie zamierzała tak łatwo się poddać, choć przypuszczała, że pozbycie się dymu nie będzie prostym zadaniem. Na razie nie miała planu, musiała się skupić na swoim zdrowiu.
Uśmiechnęła się jeszcze, gdy docenił jej starania, by kolacja była jak najlepiej przygotowana, mimo nietypowych okoliczności. Rumieniec, który pojawił się na jej twarzy, nie był już czystym zawstydzeniem. Był reakcją na to, że rozmowa zahaczyła o coś bardziej osobistego. Gdy powiedział, że przy nim może być sobą, przez chwilę milczała, obracając w palcach nóż, jakby badała jego wyważenie. A jednak w jej ramionach pojawiło się minimalne rozluźnienie. Plecy nie były już tak sztywno wyprostowane, oddech nieco głębszy.
- Wiem. I ty także - doceniała jego pomoc, bo choć w przeszłości potrafili spierać się o najmniejsze głupoty, tak udowodnili sobie, że w trudnych momentach potrafili okazać wzajemne wsparcie. Za chwilę jednak pokręciła głową, by nadać rozmowie lżejszy ton. - Ale uważaj z tymi deklaracjami. Wiesz, że nie zawaham się tego wykorzystać.
Nagła duszność przerwała uśmiech, a jej ciałem wstrząsnął zryw kaszlu, ciężkiego do opanowania. Dopiero po kilku chwilach odzyskała panowanie. Chwyciła szklankę z wodą i łapczywie upiła kilka łyków. Na jego propozycję spróbowania potraw skinęła głową, wdzięczna za zmianę tematu. Sięgnęła po sztućce z elegancją wyuczoną latami, lecz tym razem jej ruchy były mniej sztywne. W powietrzu unosił się zapach pieczonych ziół i delikatnego sosu, który skrzaty przygotowały zgodnie z jej poleceniem. I choć nadal była zmęczona, choć w piersi wciąż czuła ślad po dymie, w tej chwili pozwoliła sobie na na odrobinę spokoju.
- Mam nadzieję, że skrzaty nie zawiodły renomy Averych - rzuciła jeszcze. - Choć uprzedzam, nie przyjmuję reklamacji.