[Lato 1969] Co można znaleźć w ogródkach w Little Hangleton?

No właśnie! Ktoś podejrzany w Little Hangleton? Przecież tutaj wszyscy byli przykładnymi obywatelami. Przynajmniej tka powiedziałby ktoś, kto nie znał reputacji miasteczka, a dodatkowo nie zapoznał się z archiwalnymi aktami, które od lat latały między jednym archiwum a drugim. Mimo to, Longbottom liczył, że w okolicy ludzie na swój sposób troszczyli się o swoich. A nawet jeśli nie, to niewykluczone, że jakiś sąsiad zauważył brak jakiegoś swojego dotychczasowego rywala lub osoby upierdliwej dla reszty społeczności. Ktoś mógł coś wiedzieć.

— Zapamiętam — potwierdził, kierując się w kierunku przejścia na główną drogę. Przy okazji zaczął zastanawiać się, czy Lavinia nie była przypadkiem jakąś bliską krewniaczką Atreusa Bulstrode'a z Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów.

~~*~~

Dobrze, tego pana można skreślić z listy, pomyślał przelotnie Erik, opuszczając podwórze pierwszego z odwiedzonych sąsiadów. Aristov raczej nie będzie miał tutaj łatwego życia. Przynajmniej nie od samego początku, skoro na samą wzmiankę o jego narodowości lokalni mieszkańcy robili z niego szpiega rosyjskiego Ministerstwa Magii. Zdecydowanie będzie musiał uprzedzić nowego znajomego, czego może się spodziewać po tutejszej ludności. Jak przetrwa te kilka tygodni lub miesięcy adaptacji, to kto wie, może przyjmą go koniec końców jak swojego?

~~*~~

— Często ktoś wchodził na teren, kiedy dom był opuszczony? — spytał w kolejnym domostwie. Wzmianka o tym, że nikt nie wyszedł przez główną furtkę przykuła jego uwagę, ale z drugiej strony, jeśli to byli czarodzieje, to mogli oddalić się w inny sposób. Teleportacja, lot na miotle; opcji było wiele. — Rzucało się w oczy coś jeszcze?

~~*~~

Pod ''trójką'' Erik zanotował wzmianki o dwóch potencjalnych zaginionych i czymś złym w lesie. Nie był przekonany, czy było to powiązane ze sprawą... Little Hangleton nie kojarzyło mu się jakoś wyjątkowo pozytywnie, toteż był w stanie uwierzyć, że w lokalnych lasach mogło zamieszkać jakieś niebezpieczne magiczne stworzenie. W okolicy można było znaleźć jakieś pola uprawne lub hodowle zwierząt, a wprawny drapieżnik mógł je wykorzystać, żeby mieć stały dostęp do pożywienia. Nie mówiąc już o zbłąkanych ludzi, którzy znaleźliby się zbyt blisko gniazda.

Za dużo czasu z Geraldine, pomyślał, zamykając ze sobą furtkę. Doceniał towarzystwo kobiety; była jedną z nielicznych osób, które nie ustępowały mu pola podczas treningu, ale aż nazbyt łatwo przyswajał te wszystkie jej opowieści z polowań. Czasem zastanawiał się, czy nie była to jakaś próba manipulacji, żeby zaciągnąć go do klubu Artemis jako nowego członka zespołu łowieckiego. Pokręcił powoli głową. Żeby tylko miał na to czas, między pracą, życiem prywatnym a innymi zobowiązaniami.

~~*~~

Uśmiechnął się krzywo na zasłyszane pytanie, przez chwilę wodząc wzrokiem po twarzy kolejnego z sąsiadów Aristova. Miał narzucony na ramiona uniform służbowy, więc członkowie magicznej społeczności powinni go rozpoznać. Czyżby już trafił na mugola? Erik dość szybko doszedł do wniosku, że akurat tutaj zbyt wiele się nie dowie i po udzieleniu na szybko jakiegoś wymijającego wyjaśnienia, zawrócił z powrotem na odpowiednie podwórze na którym pozostawił Brennę i Alexandra.