02.03.2026, 16:48 ✶
Walentynkowe bingo: klik
9 października 1972
Poranek
Poranek
Tego dnia miał wolne. Było to dość niecodziennie zjawisko, z racji tego, iż był to poniedziałek. Lecz nawał pracy, który towarzyszył mu od 9 września (w zasadzie to już od 8, w końcu mógł poszczycić się spaleniem sporej części Londynu) sprawił, że jego organizm powoli dawał znaki, że powinien przystopować. I chociaż mało kto brał teraz urlop w Ministerstwie, to na niektórych przymykano oczy. Na ten dzień Lestrange zaplanował wolne z kilku względów - pierwszym z nich były zakupy. Prozaiczna czynność, której jednak nie dało się przeskoczyć. Drugim powodem była chęć spojrzenia na Aleję Horyzontalną z perspektywy czasu. I chociaż wydawało mu się, że to ulica Pokątna najbardziej oberwała, to jednak nie dało się ukryć, że na Horyzontalnej także źle się działo. Nie przesuwał tu gruzów, ale gdy kroczył aleją, to czuł coś w rodzaju dumy. Część budynków była opuszczona, część w opłakanym stanie. Część udało się uratować i wciąż naprawiano szkody. Na pierwszy ogień poszły sklepy, które musiały zostać naprawione jak najszybciej. Dopiero niedawno zajmowano się budynkami mieszkalnymi - czarodzieje, którzy potrafili naprawiać tego typu zniszczenia, nie potrafili się rozdwoić, a ich czas nie był z gumy.
Sytuacja w Londynie powoli się uspokajała. Zastanawiał się jednak, czy to była cisza przed burzą? W zamyśleniu przystanął przy tablicy ogłoszeń. Była nowa, jakby dopiero co ją powiesili. Powolnym ruchem uniósł dłoń, oplatającą papierowy kubek z herbatą, do ust. Jego oczy śledziły litery na przypiętych pergaminach. Ktoś szukał pracy, ktoś inny prosił o pomoc. Niektóre kartki wyglądały tak, jakby były świeże. Inne z kolei były - mimo ochronnego daszku - przemoknięte tak, że nie dało się odczytać żadnego słowa. Atrament spływał po sprasowanym drewnie jakby płakał nad niedolą osób, którym ogień zabrał wszystko. Nie szukał tu konkretnego ogłoszenia. Ot, musiał zawiesić na czymś wzrok, żeby pozwolić myślom swobodnie płynąć. Zatopił się w swoim własnym umyśle, nie zwracając uwagi na chłodny wiatr, który zwiastował szybko nadchodzącą jesień. Jeden z pożółkłych liści opadł mu na ramię, lecz on tego nie poczuł. Wciąż wpatrywał się w tablicę, w duszy dziękując sobie za zakup płaszcza, który był ciepły na tyle, by tańczący na jego odzieniu wiatr nie powodował gęsiej skórki. Ciepła herbata z dodatkiem anyżu i goździków dodatkowo rozgrzewała go od środka. Kolejny liść opadł z drzewa, tym razem miękko moszcząc się na zaczesanych do tyłu, czarnych jak smoła włosach.