02.03.2026, 21:10 ✶
Ceolsige obserwowała rytuał Lazarusa z konfiturą z przelotnym, bardziej kurtuazyjnym wyrazem zainteresowania. W rzeczywistości dużo wyraźniej skupiała się na własnym doświadczeniu z regionalnym wypiekiem. Czubek jeżyka wykrył, głęboko wypieczoną, chrupiącą skórkę z wyraźnie maślaną nutą smakową. Nutą, która napawała nikłą nadzieją, że może tym razem kurtuazyjna ciekawość regionalnych specjałów nie przyniesie jej rozczarowujących doznań. Kiedy zęby skruszyły skórkę, przez jej twarz przebiegł ledwie dostrzegalny grymas niezadowolenia. Choć wypiek był obiektywnie doskonały, dla niej zboże pozostawiało w ustach to specyficzne, jałowe wrażenie. Gdzieś pod tą osłoną masła unosiły się nieprzyjemne nuty. Jej zmysły nawykłe były do żelaznego posmaku mięsa, jej zęby zadowalała tylko jego specyficzna faktura. Wszystko inne było dla niej jedynie estetycznym, ale mało satysfakcjonującym dodatkiem.
Westchnienie przewidywalnego rozczarowania opuściło jej usta, w które momentalnie trafiła filiżanka. Mocna herbata przepłukała kęs rogalika a następnie tytoniowa mgła wypchnęła zupełnie wrażenia smakowe. Kierowana jednak wrażeniem pustki w żołądku wyłowiła spojrzeniem kelnerkę. Wystarczył ledwie zauważalny ruch głowy i krótkie uniesienie podbródka, by kobieta odczytała sygnał i zaczęła zmierzać w stronę ich stolika.
Zanim jednak obsługa dotarła na miejsce, Ceolsige uniosła brwi, nie kryjąc zaskoczenia uwagą Lazarusa o „kontenerowaniu” klątwy.
– Skontenerować ją w czymś mniejszym? – powtórzyła, a w jej głosie pobrzmiewała autentyczna, profesjonalna ciekawość. – Wygląda to na nową możliwość, Lazarusie. Jestem szczerzo zaciekawiona. - rozważała w pamięci ostatnie badania, jakie prowadzili w jego domu. Widać Lazarus znalazł czas nie tylko na zostanie ekspertem od mody.
Chciała dopytać o techniczne szczegóły tego procesu, ale pytanie Lazarusa o świece z Lammas sprawiło, że zamiast tego z jej piersi wyrwało się krótkie, niepohamowane prychnięcie, które szybko przeszło w perlisty chichot. Poddała się nastrojowi tego żartu zastanawiając się przez chwilę nad ukrytym celem tej zmiany tematu. Ostatecznie uznała, że Lazarus nie bawi się w takie gierki... a przy najmniej nie celowo.
– Świece z tegorocznego Lammas? – zapytała, mrużąc rozbawione oczy. – Doprawdy, mój drogi, jeśli szukasz rzetelnych narzędzi magicznych, radziłabym omijać tamto ogłoszenie szerokim łukiem. Nie dość, że sposób ich produkcji był, delikatnie mówiąc, absurdalnie chaotyczny, to ich... kształt pozostawiał wiele do życzenia w kwestii elegancji. Próba odprawienia poważnego rytuału przy pomocy woskowego fallusa o wątpliwej symbolice mogłaby przynieść skutki, których twój magipsychiatra nie zdołałby wyprostować do końca dekady.
Uśmiechnęła się szeroko do kelnerki, która właśnie stanęła przy stole.
Potrzebowała czegoś co przytłumi jej apetyt. – L'assiette de charcuterie et un steak tartare, saignant, s'il vous plaît – zamówiła krótko, wyuczoną formułką z dziwnym akcentem. Potknięcia językowe były wyraźne, ale mimo wszystko słowa brzmiały melodyjnie, niosąc w sobie elegancje.
Gdy kelnerka odeszła, Ceolsige spoważniała, choć w kącikach jej ust nadal błąkał się cień uśmiechu. Oparła dłonie o blat, splatając smukłe palce.
– A wracając do poważniejszych spraw... Kiedy mogę cię odwiedzić z tymi świecami? Nie tymi z Lammas, rzecz jasna, ale prawdziwymi, rytualnymi sztukami, które nie wykpią naszego poczucia estetyki. Jestem szalenie ciekawa metodologii, którą opracowałeś. Ostatnim razem, gdy próbowaliśmy zmierzyć się z tą klątwą, wyniki były... – zawiesiła głos, szukając odpowiedniego słowa – dydaktyczne. Inspirującym byłoby zobaczyć, jakie tropy zawiodły Cię na takie ścieżki rozważań. No i oczywiście, musimy ustalić, jak wysoki rabat przyznam ci za uratowanie moich ścian, jeśli twój sposób faktycznie zadziała.
Westchnienie przewidywalnego rozczarowania opuściło jej usta, w które momentalnie trafiła filiżanka. Mocna herbata przepłukała kęs rogalika a następnie tytoniowa mgła wypchnęła zupełnie wrażenia smakowe. Kierowana jednak wrażeniem pustki w żołądku wyłowiła spojrzeniem kelnerkę. Wystarczył ledwie zauważalny ruch głowy i krótkie uniesienie podbródka, by kobieta odczytała sygnał i zaczęła zmierzać w stronę ich stolika.
Zanim jednak obsługa dotarła na miejsce, Ceolsige uniosła brwi, nie kryjąc zaskoczenia uwagą Lazarusa o „kontenerowaniu” klątwy.
– Skontenerować ją w czymś mniejszym? – powtórzyła, a w jej głosie pobrzmiewała autentyczna, profesjonalna ciekawość. – Wygląda to na nową możliwość, Lazarusie. Jestem szczerzo zaciekawiona. - rozważała w pamięci ostatnie badania, jakie prowadzili w jego domu. Widać Lazarus znalazł czas nie tylko na zostanie ekspertem od mody.
Chciała dopytać o techniczne szczegóły tego procesu, ale pytanie Lazarusa o świece z Lammas sprawiło, że zamiast tego z jej piersi wyrwało się krótkie, niepohamowane prychnięcie, które szybko przeszło w perlisty chichot. Poddała się nastrojowi tego żartu zastanawiając się przez chwilę nad ukrytym celem tej zmiany tematu. Ostatecznie uznała, że Lazarus nie bawi się w takie gierki... a przy najmniej nie celowo.
– Świece z tegorocznego Lammas? – zapytała, mrużąc rozbawione oczy. – Doprawdy, mój drogi, jeśli szukasz rzetelnych narzędzi magicznych, radziłabym omijać tamto ogłoszenie szerokim łukiem. Nie dość, że sposób ich produkcji był, delikatnie mówiąc, absurdalnie chaotyczny, to ich... kształt pozostawiał wiele do życzenia w kwestii elegancji. Próba odprawienia poważnego rytuału przy pomocy woskowego fallusa o wątpliwej symbolice mogłaby przynieść skutki, których twój magipsychiatra nie zdołałby wyprostować do końca dekady.
Uśmiechnęła się szeroko do kelnerki, która właśnie stanęła przy stole.
Potrzebowała czegoś co przytłumi jej apetyt. – L'assiette de charcuterie et un steak tartare, saignant, s'il vous plaît – zamówiła krótko, wyuczoną formułką z dziwnym akcentem. Potknięcia językowe były wyraźne, ale mimo wszystko słowa brzmiały melodyjnie, niosąc w sobie elegancje.
Gdy kelnerka odeszła, Ceolsige spoważniała, choć w kącikach jej ust nadal błąkał się cień uśmiechu. Oparła dłonie o blat, splatając smukłe palce.
– A wracając do poważniejszych spraw... Kiedy mogę cię odwiedzić z tymi świecami? Nie tymi z Lammas, rzecz jasna, ale prawdziwymi, rytualnymi sztukami, które nie wykpią naszego poczucia estetyki. Jestem szalenie ciekawa metodologii, którą opracowałeś. Ostatnim razem, gdy próbowaliśmy zmierzyć się z tą klątwą, wyniki były... – zawiesiła głos, szukając odpowiedniego słowa – dydaktyczne. Inspirującym byłoby zobaczyć, jakie tropy zawiodły Cię na takie ścieżki rozważań. No i oczywiście, musimy ustalić, jak wysoki rabat przyznam ci za uratowanie moich ścian, jeśli twój sposób faktycznie zadziała.