16.03.2026, 19:07 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 16.03.2026, 19:15 przez Anthony Shafiq.)
Roześmiał się słysząc je rasistowskie odzywki, będące w pewien sposób krzywym zwierciadłem tego co jego własna matka zwykła mówić na temat mieszkańców Kairu. A potem serce zadrżało mu niewidoczną z zewnątrz manierą, gdy Jonathan tak zgrabnie powiedział, że to oni, oni razem zadbają o zaplecze całego przedsięwzięcia. Mimowolnie odwrócił się do niego, a kącik ust zadrgał mu nieco w uśmiechu, który - bardzo by sobie życzył - nie byłby zbyt ostentacyjny.
Tylko czemu miał wrażenie, że jego źrenice układają się w kształt rozkochanych serduszek?
Głupstwa, te wszystkie uczucia, trzeba było co prędzej je spacyfikować, bo w takich warunkach nie dała się działać, ale o ileż słodsza była to tortura, niż półsłówka rzucane znad biurka, gdy przeżywali swój cichy miesiąc. Wtedy już raczej nie przyjaciele, ale w tym boleśnie żałobnym wydaniu. Teraz już nie tylko przyjaciele w o wiele bardziej energetycznej odsłonie.
Odchrząknął nieco zakłopotany własnymi myślami, w końcu chodziło o ratowanie świata.
– Ach tak, tak oczywiście, tak Cathal. – Guinevere igrała z nim jak kotka leniwie przeciągająca się na rozgrzanym dachu. Wiedziała doskonale, że Anthony mimo zamiłowania do podróży czuje się bardziej Parkinsonem niż Shafiq'iem, wiedziała, że kuzynom nigdy nie było za bardzo po drodze. Chłodna akceptacja wspólnych znajomych. To i tak sporo jak na kontakty Anthony'ego z resztą tej gałęzi drzewa genealogicznego.
Podniósł się jednak i podszedł do rosłego dębowego biurka. Stała na nim modlitewna misa zdobiona tańczącymi azjatyckimi smoakmi. Tybetański autentyk. Niszczarka do papieru.
Otworzył szufladę, ruchem dłoni nakazał eleganckiemu arkuszowi papieru symetryczne ułożenie się na powierzchni biurka. Nad nim ukazały się 4 kałamarze, mieniące się gęstym atramentem w różnych odcieniach niebieskiego.
Sięgnął po lawendowy - z pewnością widział go inaczej, ze względu na brak czerwonego pigmentu w oku, ale musiał być tego świadom, skoro znajdowała się w dostępnym dlań zestawie.
Lawenda. Spokój, miłość, oczyszczenie. Ale też amulet zapobiegający kłótniom. Ekwiwalent gałązki oliwnej.
Odetchnął i zaczął pisać:
...podpisał się zamaszyście, by następnie wręczyć kobiecie bilecik wraz z dopasowaną kopertą. Atrament mienił się, imitując kolor drobnych kwiatów przyozdobionych poranną rosą.
– Sądzisz... że mogę dołączyć do tego butelkę wina? Sądzę, że jakiekolwiek Cathal lubi, to Ty powinnaś wybrać to, które umili Wam wieczór. – To mówiąc, przeniósł się do stojącego w narożniku barku i wysunął zaczarowaną wąską szufladę wypełnioną butelkami, która zajęła całą ścianę od strony drzwi. Wina wszelkich roczników z całego świata. Kolekcjonerowi przychodziło z trudem rozstać się z którymś z nich, ale był wdzięczny Guineverze za poświęcony czas i za rozmowę, którą przyjdzie jej odbyć z tym drugim Shafiq'iem.
Tylko czemu miał wrażenie, że jego źrenice układają się w kształt rozkochanych serduszek?
Głupstwa, te wszystkie uczucia, trzeba było co prędzej je spacyfikować, bo w takich warunkach nie dała się działać, ale o ileż słodsza była to tortura, niż półsłówka rzucane znad biurka, gdy przeżywali swój cichy miesiąc. Wtedy już raczej nie przyjaciele, ale w tym boleśnie żałobnym wydaniu. Teraz już nie tylko przyjaciele w o wiele bardziej energetycznej odsłonie.
Odchrząknął nieco zakłopotany własnymi myślami, w końcu chodziło o ratowanie świata.
– Ach tak, tak oczywiście, tak Cathal. – Guinevere igrała z nim jak kotka leniwie przeciągająca się na rozgrzanym dachu. Wiedziała doskonale, że Anthony mimo zamiłowania do podróży czuje się bardziej Parkinsonem niż Shafiq'iem, wiedziała, że kuzynom nigdy nie było za bardzo po drodze. Chłodna akceptacja wspólnych znajomych. To i tak sporo jak na kontakty Anthony'ego z resztą tej gałęzi drzewa genealogicznego.
Podniósł się jednak i podszedł do rosłego dębowego biurka. Stała na nim modlitewna misa zdobiona tańczącymi azjatyckimi smoakmi. Tybetański autentyk. Niszczarka do papieru.
Otworzył szufladę, ruchem dłoni nakazał eleganckiemu arkuszowi papieru symetryczne ułożenie się na powierzchni biurka. Nad nim ukazały się 4 kałamarze, mieniące się gęstym atramentem w różnych odcieniach niebieskiego.
Sięgnął po lawendowy - z pewnością widział go inaczej, ze względu na brak czerwonego pigmentu w oku, ale musiał być tego świadom, skoro znajdowała się w dostępnym dlań zestawie.
Lawenda. Spokój, miłość, oczyszczenie. Ale też amulet zapobiegający kłótniom. Ekwiwalent gałązki oliwnej.
Odetchnął i zaczął pisać:
Do czcigodnego Cathala Shafiqa,
Z powodu wzmożonego kryzysu na poziomie krajowym i niezbędności zaangażowania się weń wybitnie utalentowanych lekarzy z całego świata, niniejszym usprawiedliwiam czasowe nieobecności na wykopaliskach Nefret Guinevere McGonagall. Dołożę wszelkich starań, aby występowały one możliwie rzadko.
w imieniu Farrah Akhenaten,
Z powodu wzmożonego kryzysu na poziomie krajowym i niezbędności zaangażowania się weń wybitnie utalentowanych lekarzy z całego świata, niniejszym usprawiedliwiam czasowe nieobecności na wykopaliskach Nefret Guinevere McGonagall. Dołożę wszelkich starań, aby występowały one możliwie rzadko.
w imieniu Farrah Akhenaten,
Anthony J. Shafiq
...podpisał się zamaszyście, by następnie wręczyć kobiecie bilecik wraz z dopasowaną kopertą. Atrament mienił się, imitując kolor drobnych kwiatów przyozdobionych poranną rosą.
– Sądzisz... że mogę dołączyć do tego butelkę wina? Sądzę, że jakiekolwiek Cathal lubi, to Ty powinnaś wybrać to, które umili Wam wieczór. – To mówiąc, przeniósł się do stojącego w narożniku barku i wysunął zaczarowaną wąską szufladę wypełnioną butelkami, która zajęła całą ścianę od strony drzwi. Wina wszelkich roczników z całego świata. Kolekcjonerowi przychodziło z trudem rozstać się z którymś z nich, ale był wdzięczny Guineverze za poświęcony czas i za rozmowę, którą przyjdzie jej odbyć z tym drugim Shafiq'iem.
Koniec sesji