[grudzień 1970] Nastał czas ciemności (Lana Dolohov, Astoria Avery)

grudzień 1970, Londyn
nastał czas ciemności

Grudzień miał w sobie coś ciężkiego, jakby powietrze stało się gęstsze od niewypowiedzianych myśli i oczekiwań, które narastały wraz ze zbliżającym się Yule. Londyn żył teraz w zupełnie innym rytmie niż przez resztę roku - jakby ktoś narzucił mu nową, bardziej widowiskową narrację, w której wszystko musiało być jaśniejsze, bogatsze, bardziej przekonujące. Ulice rozświetlały się długimi pasmami zaczarowanych świateł, zawieszonych nad głowami przechodniów niczym świetliste konstelacje. W witrynach sklepowych pojawiały się starannie skomponowane sceny: sztuczny śnieg osiadający na miniaturowych dachach, figurki poruszające się w zapętlonych, niemal hipnotycznych choreografiach, manekiny ubrane w ciężkie, eleganckie tkaniny, które miały sugerować zarówno luksus, jak i ciepło. Atmosfera świąt była dla niej nie do zniesienia. Dawniej ten czas miał w sobie niepowtarzalny urok, ale po śmierci Juliana wszystko się zmieniło. Teraz każde święto to jedynie przypomnienie, że już nigdy nie spędzą ich wspólnie, że ich rodzina już zawsze będzie rozbita. Niemnie uśmiechała się, uczestniczyła w tym, co należało, potrafiła odnaleźć się w każdej sytuacji, ale było w tym coś mechanicznego, jak dobrze wyuczona rola.
Kurs, który właśnie ukończyła, pozostawił po sobie coś więcej niż tylko uporządkowaną wiedzę. Był jak filtr, przez który zaczęła patrzeć na świat jeszcze uważniej, jeszcze bardziej analitycznie. Każda ekspozycja, każdy detal, każda decyzja artystyczna przestawały być przypadkowe. Widziała struktury tam, gdzie inni widzieli jedynie estetykę. Ulice tętniły życiem. Sklepy przyciągały światłem i kolorami, a wystawy były niemal przesadnie dopracowane - jakby każdy detal miał udowodnić, że magia świąt istnieje naprawdę. Astoria zatrzymywała się przy niektórych z nich, przyglądając się uważnie kompozycjom, analizując układ, proporcje, sposób, w jaki prowadziły wzrok. Przynajmniej dopóki nie dostrzegła zbliżającej się postaci.
- Jak dobrze cię widzieć! - objęła Lanę krótko, ale wystarczająco mocno, by w tym geście zawrzeć coś więcej niż zwykłą uprzejmość. Było w tym uścisku echo dawnych lat - korytarzy Hogwartu, rozmów urywanych dzwonkiem na kolejne zajęcia. Świata, który wydawał się jednocześnie tak bliski i tak odległy, jakby należał do kogoś, kim już nie była. Kiedy się odsunęła, jej uśmiech pozostał. Przez moment przyglądała się Lanie uważnie, jakby chciała uchwycić wszystkie zmiany, które zaszły od czasu ich ostatniego spotkania. Nie widziały się od tak dawna, a przecież tyle się po drodze wydarzyło. Część informacji można wysłać listem, ale zwykła rozmowa twarzą w twarz potrafi przekazać więcej niż puste słowa na pergaminie. Zakupy były jedynie wygodnym pretekstem, czymś, co pozwalało nadać temu spotkaniu pozory celu.
- Jak twoje podróże? Gdzie ostatnio byłaś? - zapytała z zaciekawieniem. Wiedziała, że Lana niedawno wróciła na święta, a nie miała wcześniej okazji, by poznać więcej szczegółów.
Szła obok dziewczyny, mijając kolejne witryny, które przyciągały spojrzenia przechodniów, ale jej własne oczy zatrzymywały się na nich tylko na krótkie momenty. Bardziej skupiona była na koleżance, za którą się szczerze stęskniła. - Brakuje ci jeszcze jakichś prezentów? - ostatnie pytanie było czysto strategiczne, żeby ustalić plan działania, jakie sklepy po drodze odwiedzą. - Może jakiś grzaniec na dobry początek?