Podobno życie we Włoszech prowadziło się do późnych godzin, zamiast zrywać się skoro świt o poranku. Jak jednak człowiek miał to robić, kiedy przyzwyczaił się do innego trybu życia, a dodatkowo miał za współlokatora Peregrinusa, który był gorszy niż piejący przez wschodem słońca kur? Znaczy nie było tak źle, ale widział odrobinkę zdziwione spojrzenia obsługi, kiedy tak wcześnie rano ruszyli do restauracji. Rowle wiedział przecież, że nie da rady już zasnąć - otworzone oczy przyzwyczaiły się do coraz bardziej rozjaśniającej szarówki, a kiedy pracował w rezerwacie sam zrywał się skoro świt, w końcu zwierzęta żyły charakterystycznym rytmem.
Siedział na swoim krześle, wsparty o oparcie i czytał gazetę. Czytał, to było trochę dużo powiedziane, bo była ona zapisana w języku włoskim, oczywiście. Oglądał więc obrazki z pewnym znudzonym wyrazem twarzy, bo nie działo się na nich nic ciekawego. Na całe jednak szczęście, w filiżance obok stała kawa, powoli dopijana podczas ich porannego posiedzenia.
- Ruiny? - złożył równo gazetę, dokładnie tak jak leżała wcześniej na stoliku. - Miałbyś coś przeciwko, gdybym przeszedł się z tobą? Jest ograniczona ilość czasu jaką można spędzić zastanawiając się, czemu wszystko wydaje się tutaj nie działać - rzucił monotonnym tonem, sięgając po filiżankę i upijając ostatni łyk. Już nieco zimny, odrobinę niesmaczny i nie taki jak być powinien.
Peregrinus tasował karty, patrząc na akwarium, a Leviathan patrzył na niego, albo raczej na przesuwającą się między jego palcami talię. Wróżbiarstwo ni to go ziębiło, ni grzało; z jednej strony gotowy był sięgać po nie, jak po każde inne narzędzie, ale na pewno nie wtedy kiedy kwestie dotyczyły jego samego. Nie chciał znać własnej przyszłości i nie chciał też żadnych podpowiedzi, ale z pewnym zaintrygowaniem spojrzał na księżyc, który wysunął Trelawney.
- Co to znaczy?
Go on, stick your bloody head in the jaws of the beast