[Jesień 72, 13.09.1972 Ceolsige i Basilius, Burke's Crossroads] Zacieki

Docenił kondolencje, ale jeszcze chyba bardziej docenił to że współdzieliła jego poglądy na temat szurskich metod leczenia kaszlu. Uśmiechnął się więc nieznacznie, a następnie po prostu skupił swoją całą uwagę na postawionym przed nim zadaniu. I niestety musiał przyznać, że sprawa prezentowała się zdecydowanie dziwnie. Basilius był dobrym klątwolamaczem. Nie myślał tak tylko dla przechwałek w końcu nie zależało mu na nich i nie uważał że powinien przestać się rozwijać, czy też że nie mógł popełnić żadnego błędu. Po prostu znał swoje zdolności i był przekonany, że w każdym innym wypadku nie powinien mieć trudności z rozwiązaniem problemu mieszkania Ceolsige. A jednak magia rozproszenia nie dała tutaj rady i im dłużej o tym myślał, tym bardzoej docierało do niego, że chyba nie ona była tutaj rozwiązaniem. Westchnął cicho i spojrzał na czarownicę.
– Mam nadzieję, że nie robiłaś z nikim zakładów, że klątwołamacz byłby w stanie rozwiązać ten problem, bo inaczej wlasnie straciłaś pieniądze – mruknał, przejeżdżając dłonią po zmęczonej twarzy. Wciąż wpatrywał się w zacieki, jakby oczekiwał, że nagle ożyją, powiedzą mu że tylko tak żartowały i pójdą sobie w cholerę. Ale nie mogło być tak prosto. Oczywiście, że nie mogło być tak prosto. Odwrócił się w stronę Ceolsige. Oczy klątwołamacza najpierw spoczęły na przepastnej książce, zanim nie skupiły się na twarzy jej właścicielki. – One... Magia rozproszenia tutaj nie działa. Normalnie można byłoby wyeliminować coś takiego, likwidując jego źródło, ale... Mam wrażenie, że nie mają swojego źródła, czy raczej że to źródło nie znajduje się tutaj. Zakładam więc że albo ktoś to tutaj przeniósł, albo... Albo wycieka z zupełnie innego miejsca. Może ten atak znowu był połączony z Limbo. Może powinnaś zawołać egzorcystę. Nie wiem. Znasz różnych ludzi Ceolsige. Nikt nie mówił, że widział duchy na ulicy?