[18/10/1972] próba ognia || erik & heather

— Nawet tak nie mów! Ściągniesz na siebie kiedyś jakieś nieszczęście takim gadaniem — mruknął Erik, przecierając dłonią twarz. — Jak wrócisz z misji bez jakiejkolwiek kończyny, to Brenna urwie mi moją i tobie ją przyszyje. A ja bardzo lubię swoją nogę i wolałbym się z nią nie rozstawać, więc po prostu muszę cię sprowadzić z powrotem w jednym kawałku.

Wbił poważne spojrzenie w brygadzistkę, chcą podkreślić powagę sytuacji. Lepiej będzie, jeśli nie przydarzy im się żaden wypadek. W przeciwnym wypadku Heather Wood mogła przestać być znana ze swojej kariery sportowej i życia towarzyskiego, a zamiast tego po wsze czasy towarzyszyłyby jej zdjęcia, na których jedną nogę ma zdecydowanie dłuższą od drugiej. Na pewno chciała ryzykować, że dostanie w prezencie nogę prawie dwumetrowego faceta? Z drugiej strony, taki był z niej chojrak, że może byłaby skłonna przetestować czy przeszczepiona noga wciąż żyjącego wilkołaka też przechodzi transformację w trakcie pełni.

— Tak, domyślam się. — Pokiwał powoli głową. — Kiedy zderzasz się z czymś, co wykracza poza twoje codzienne obowiązki, to czasem trudno potem wrócić do zwykłej pracy. Nawet jeśli w BUMie bywa nerwowo, to po jakimś czasie ciężko porównywać zwykłe śledztwa do... No nawet tego zamku. Czy walk ze Śmierciożercami, kiedy teoretycznie nie ogranicza cię mundur.

Przynajmniej oni mieli tyle szczęścia, że sporo pracowników BUM i Biura Aurorów funkcjonowało także w strukturach Zakonu Feniksa. Mogli wymieniać się swoimi doświadczeniami i przemyśleniami. Erik wiedział jedno; gdyby był jedynym brygadzistą w organizacji, to na pewno byłoby mu dużo ciężej niż teraz. A przecież już i tak targały nim wyrzuty sumienia, ilekroć musiał wybierać między jednym a drugim. Gdyby nie mógł nawet porozmawiać o tym z siostrą czy najlepszym przyjacielem, to na pewno nie wpłynęłoby to na niego pozytywnie.

— Dawno nie byłem we Francji — skomentował pod nosem, marszcząc lekko brwi. Zakon ewidentnie rozwijał swoje strefy wpływów, skoro sięgali już poza Wyspy Brytyjskie. — Czeka na nas stolica czy jakieś ościenne miasteczko?

Lepiej będzie, jak nie będziemy się zbytnio wychylać, pomyślał mimowolnie. Wolałby nie tłumaczyć się przed funkcjonariuszami francuskiego Ministerstwa Magii z obecności dwóch pracowników Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów na terenie kraju. Na moment wybałuszył oczy, gdy zdał sobie sprawę, że październik dobiegał do końca. Dopiero gdy przypomniał sobie datę nadchodzącej pełni, nieco się uspokoił; zostało mu już kilka dni, więc... Chyba nie było czym się martwić?

— Jeśli jej nie puścimy podczas podróży i lądowania, to skrzynkę na pewno moglibyśmy ze sobą zabrać — zawyrokował po chwili.

Po kilkuminutowym kręceniu się wśród drzew i krzewów para natknęła się w końcu na małą polankę, w której centrum leżała metalowy lampion, który można by było, chociażby zawiesić na tarasie czy balkonie. Szklana szybka była pęknięta i pokryta kurzem, ale poza tym wyglądała... No trochę jak porzucony przez kogoś śmieć. A każdy czarodziej wiedział, że świstoklikami często bywały właśnie tego typu przedmioty.