13.03.2023, 13:57 ✶
Gdyby Mackenzie chociaż trochę lepiej znała się na ludziach, być może zorientowałaby się, że Erik wcale nie zwracał uwagi na plakaty z teatru Selwynów, ale najwyraźniej albo był miłym człowiekiem, albo chciał mieć święty spokój. Ponieważ jednak Greengrass była… po prostu sobą, uznała, że najwyraźniej pan Longbottom był wielbicielem teatru i zwracał uwagę na to, co akurat znajduje się na afiszach.
- Koniecznie pod szóstkę – zgodziła się Mackenzie bez żadnych protestów, bo pod żadnym pozorem nie chciała ich pod piątką. – I proszę nie podawać mojego nazwiska. Ani w ogóle nie wspominać, że tu byłam.
Przy tych słowach patrzyła jednak raczej na Theodore’a niż na Erika. Miała dziwne wrażenie, że w swojej gadatliwości to Theo mógłby opowiedzieć coś o tym, jak jego sąsiadka w panice przybiegła do niego po pomoc, nie Longbottom wspomnieć za dużo o prasie. A wtedy Greengrass trafiłaby do Azkabanu, bo by nie zdzierżyłaby i udusiła sąsiada z zimną krwią. Mógł przypisać sobie wszystkie domniemane zasługi, byleby stało się to poprzez wykreślenie jej istnienia…
Czekała grzecznie, gdy Erik wszedł do mieszkania. Kusiło ją, by spytać, czy pani Weasley umarła sama z siebie, czy została zamordowana – bo ta druga ewentualność oznaczała, że mieli tu mordercę, który może wrócić, a to oznaczało, że warto było trochę bardziej uważać. Przeszło jej jednak przez myśl, że chyba Brygadzista nie może podawać szczegółów, za to wspomniał, że jeśli coś jest podejrzane, prasa się zainteresuje…
Cóż, w najbliższych dniach po prostu po raz pierwszy od wielu lat Mackenzie przeczyta w gazetach coś więcej niż kolumnę sportową.
- Dziękujemy – powiedziała tylko, chociaż sama nie była pewna, za co dziękuje. Może losowi za to, że będzie miała już spokój? Niemniej musiała szybciutko osuszyć choć trochę ścianę, wypić choć łyk swojego koktajlu i zrewidować plan dnia. Nie, nie zdąży już pobiegać i wziąć potem prysznica, więc musiała z biegania zrezygnować, co lekko ją denerwowało. – Najgorsze urodziny w moim życiu – mruknęła jeszcze do siebie, zbiegając ze schodów, by po chwili zniknąć w swoim mieszkaniu. Trup i wielka plama na ścianie. To przebijało nawet przyjęcie z okazji dziesiątych urodzin, które matka postanowiła zorganizować i na które nikt nie przyszedł. I te dziewiąte, o których Olivia zapomniała, i ósme, które całe przepłakała…
- Koniecznie pod szóstkę – zgodziła się Mackenzie bez żadnych protestów, bo pod żadnym pozorem nie chciała ich pod piątką. – I proszę nie podawać mojego nazwiska. Ani w ogóle nie wspominać, że tu byłam.
Przy tych słowach patrzyła jednak raczej na Theodore’a niż na Erika. Miała dziwne wrażenie, że w swojej gadatliwości to Theo mógłby opowiedzieć coś o tym, jak jego sąsiadka w panice przybiegła do niego po pomoc, nie Longbottom wspomnieć za dużo o prasie. A wtedy Greengrass trafiłaby do Azkabanu, bo by nie zdzierżyłaby i udusiła sąsiada z zimną krwią. Mógł przypisać sobie wszystkie domniemane zasługi, byleby stało się to poprzez wykreślenie jej istnienia…
Czekała grzecznie, gdy Erik wszedł do mieszkania. Kusiło ją, by spytać, czy pani Weasley umarła sama z siebie, czy została zamordowana – bo ta druga ewentualność oznaczała, że mieli tu mordercę, który może wrócić, a to oznaczało, że warto było trochę bardziej uważać. Przeszło jej jednak przez myśl, że chyba Brygadzista nie może podawać szczegółów, za to wspomniał, że jeśli coś jest podejrzane, prasa się zainteresuje…
Cóż, w najbliższych dniach po prostu po raz pierwszy od wielu lat Mackenzie przeczyta w gazetach coś więcej niż kolumnę sportową.
- Dziękujemy – powiedziała tylko, chociaż sama nie była pewna, za co dziękuje. Może losowi za to, że będzie miała już spokój? Niemniej musiała szybciutko osuszyć choć trochę ścianę, wypić choć łyk swojego koktajlu i zrewidować plan dnia. Nie, nie zdąży już pobiegać i wziąć potem prysznica, więc musiała z biegania zrezygnować, co lekko ją denerwowało. – Najgorsze urodziny w moim życiu – mruknęła jeszcze do siebie, zbiegając ze schodów, by po chwili zniknąć w swoim mieszkaniu. Trup i wielka plama na ścianie. To przebijało nawet przyjęcie z okazji dziesiątych urodzin, które matka postanowiła zorganizować i na które nikt nie przyszedł. I te dziewiąte, o których Olivia zapomniała, i ósme, które całe przepłakała…