[1957] Where the last light warms the rocks and the rattlesnakes unfold | A.R, P.B.

Uniosłem brew jeszcze zanim skończyła mówić, jakbym już w połowie jej zdania wiedział, dokąd to zmierzało - „złoty chłopiec” - to określenie wracało jak bumerang, zawsze z ust ludzi, którzy albo chcieli w to wierzyć, albo potrzebowali sobie coś uprościć, i chociaż ona nigdy nie należała do żadnej z tych grup, to tylko czyniło podobne wyrażenie jeszcze zabawniejszym, praktycznie za każdym razem, gdy po nie sięgała. Oparłem się wygodniej na łokciu, przechylając lekko głowę, przyglądając jej się z tą samą bezczelną swobodą, którą znała aż za dobrze. Uśmiechnąłem się pod nosem, krótko, bez większego wysiłku i cienia skrępowania, kiedy tylko skończyła odbijać piłeczkę… Jak gdyby naprawdę wierzyła, że to mnie w jakikolwiek sposób ruszy, a przecież gdzieś w głębi duszy na pewno wiedziała, iż ten jej ton - chłodny, rzeczowy, podszyty czymś ostrzejszym - działał na mnie zawsze w dokładnie ten sam sposób, jak zaproszenie, którego niby nie było, a jednak aż prosiło się, żeby je przyjąć. Nie zaprzeczyłem, nigdy nie zaprzeczałem rzeczom, które i tak pracowały na moją korzyść. Słyszałem to już tyle razy, w innych słowach, innym głosem, z innymi intencjami, że zdążyło się to stać czymś na kształt tła, czymś, co po prostu było.
- Oczywiście. - Podchwyciłem lekko, unosząc brew. - Ktoś musi utrzymywać poziom, skoro reszta uparcie go zaniża. - Uniosłem lekko butelkę, obracając ją w palcach, tak żeby szkło złapało światło. Sekundę później przesunąłem językiem po wnętrzu policzka, marszcząc lekko brwi, coś mi nie pasowało, chociaż nie potrafiłem tego nazwać, gdzieś w tle wciąż brzęczały owady, trawa poruszała się lekko, słońce niezmiennie grzało, jak gdyby natura uparcie ignorowała to, co działo się dokładnie tutaj, ale…
Zawiesiłem na Prue spojrzenie na moment dłużej, niż powinienem, jakbym sprawdzał, czy jeszcze reagowała tak samo, czy coś w niej pękło, zmieniło się, przesunęło o milimetr - nie wyglądało na to.
- Jedna, druga, trzecia… Kto by to liczył. - Wzruszyłem ramieniem, lekko, z tą obojętną pewnością swojej pozycji w naszym świecie, którą tak bardzo lubiła wyszydzać, „złoty chłopiec”, to było coś między obelgą a etykietą, którą sama kiedyś pomogła mi przykleić, wraz z innymi osobami, którym zależało na tym, aby wszystko koniecznie zhierarchizować. Nie było sensu odbierać ludziom ich wygodnych narracji, skoro i tak rzadko chcieli widzieć coś więcej. - Mam zapas. Nie musisz się martwić o logistykę mojego upadku. - Dodałem po chwili, niemal niedbale, przeciągając słowa leniwie, jakby to była rozmowa o pogodzie, a nie o czymkolwiek, co mogłoby mieć znaczenie, tłumaczenie się było ostatnią rzeczą, na jaką miałem ochotę. - Niektórzy potrafią robić kilka rzeczy naraz. Relaksować się, niczym się nie przejmować i jeszcze wyglądać przy tym dobrze. Spróbuj kiedyś. - Brzmiało to jak żart i dokładnie tak miało zabrzmieć, ale spojrzenie miałem uważniejsze, bardziej skupione, niż pozwalał na to ton, zatrzymałem je na niej na moment dłużej, jakbym sprawdzał, czy dalej grała swoją rolę tak samo konsekwentnie, jak zawsze. Mrugając, gdy kapelusz zsunął mi się odrobinę bardziej a promienie wyraźniej uderzyły mnie w oczy, wzruszyłem ramionami - wolno, bez skrępowania, z tą samą lekkodusznością, która zawsze działała jej na nerwy - wiedziałem, że nasze spotkanie nie przeszło bez echa, zawsze wiedziałem dokładnie, gdzie patrzeć i jak długo, żeby nie było to przypadkowe. To nigdy nie była jednostronna gra, nawet jeśli oboje lubiliśmy udawać, że jest inaczej. Przez chwilę nic nie mówiłem, tylko spoglądałem na Prudence, na to, jak stała uparcie w jednym miejscu, jak nie odwracała wzroku, jak wchodziła w to wszystko równie świadomie, co ja…
- Trochę cię rozczaruję. - Sięgnąłem w bok, nie odrywając od niej wzroku, i faktycznie - moje palce natrafiły na drugą butelkę, ukrytą w trawie, jako część wspomnianego zapasu - wyciągnąłem ją bez pośpiechu, strzepując z niej kilka źdźbeł i unosząc lekko w jej stronę, jakby to była najnaturalniejsza rzecz na świecie. - Chcesz? - Padło to niemal odruchowo, bez nacisku, bez tej typowej zaczepki, którą jeszcze chwilę wcześniej bym tam wcisnął, bardziej jak propozycja rzucona komuś, kto i tak zaraz odmówi, ale mimo to warto było ją złożyć. - Nie musisz wszystkiego od razu rozkładać na części pierwsze. - Przez sekundę utrzymałem ten gest, butelkę zawieszoną między nami, jak jakąś absurdalnie prostą formę tymczasowego zawieszenia broni. - To tylko dzień. Łąka. Słońce. Możesz zluzować. - Stwierdziłem lekkim tonem, błaho, ale jednocześnie prawie łagodnie, co w moim wykonaniu brzmiało niemal obco. - Serio. - Zawiesiłem spojrzenie na jej oczach, już bez tej wcześniejszej prowokacji, bez potrzeby wygrania czegokolwiek, i tym razem nie uśmiechnąłem się wcale. Westchnąłem cicho, opuszczając rękę z butelką, ale nie odkładając jej jeszcze na trawę, tylko opierając ją sobie o udo.