[22/09/72, Mabon w domu Rowle] Dawno, dawno temu za smoczymi górami

— Shwmae, maluchu. Tęskniłeś?
Panna Rowle cicho przywitała się ze swoim smoczognikiem. Jego smukłe ciałko przesunęło się wzdłuż jej ramienia, oplotło ją znajomo i spoczęło częściowo na barku. Czyżby zechciał upewnić się, że naprawdę wróciła?

Nie było nigdy Rowle bez smoczognika, a w przypadku Mony rozstanie z nim było jedną z trudniejszych decyzji, jakie podjęła w zeszłym roku. W związku z tym, kobieta zaczynała poważnie rozważać coś, co jeszcze niedawno wydawało się zupełnie niemożliwe, tj. podjęcie próby zabrania go ze sobą, do stolicy. W tej chwili, gdy ponownie był przy niej, myśl o kolejnym rozstaniu wydawała się prawie że okrutna.

Tylko że Londyn nie był Walią. W jej mieszkaniu brakowało przestrzeni, powietrza, swobody, do której gad musiał przywyknąć. Co więcej, Mona nie słyszała, aby ktoś kiedykolwiek trzymał takie stworzenie w ciasnocie miejskiego życia. Jeśli nawet, to z pewnością nie obyło się bez negatywnych konsekwencji.

Kobieta przesunęła sprawnymi palcami po łuskach zwierzęcia. Może starsi by coś wiedzieli. Musiał być ktoś, kto już próbował naginać rzeczywistość do własnych potrzeb i stworzyć warunki, które oszukałyby naturę.  W Londynie nikt rozsądny nie trzymał smoków, jednakże magia dawała przecież możliwości, których mugole nie potrafili sobie nawet wyobrazić. Może odpowiednie zaklęcia ochronne. Może powiększona przestrzeń. Może kontrola temperatury, iluzje, bariery tłumiące dźwięk…

Mona, w tym całym szaleństwie radzenia sobie z pokłosiem pożarów i sprawami prywatnymi, zorientowała się, że Mabon był już tuż za rogiem, zdecydowanie za późno. Oczywiście, rozmawiała z ojcem, że wpadłaby do niego wcześniej — być może mogłaby pomóc w gotowaniu przed udaniem się na samą kolację. Jednocześnie dzień przed samym świętem wydała z siebie cierpiętniczy odgłos wieloryba, gdy dotarło do niej, jaki był dzień.

Inną sprawą było natomiast to, że Damon Rowle najwyraźniej wciąż nie mógł na nią patrzeć, ponieważ jego jedyna córka buntowała się przeciwko wszystkiemu, co wychodziło z jego ust. Jednakże pomimo przygnębiających okoliczności i tęsknoty za pracą w rezerwacie, Walia była domem. Sylwetka Yr Wyddfa i poszarpane linie wzgórz były jej ukochanym widokiem, a choć serce jej pękało, cieszyła się, że mogła tu wrócić.
Nawet jeśli zamierzała upić się tego wieczoru.
— Da się utrzymać gada poza rezerwatem bez szkody dla niego? Jakie warunki musiałabym odtworzyć, żeby to miało ręce i nogi? — zapytała przy stole. Mona sama ręki nie miała, więc zastanawiała się, jak mogłoby się i to udać.