[30.09.1972] Dying to love _ Rodolphus, Astoria

Patrzyła na niego niemal obojętnie, ale w błysku oczu czaiło się zainteresowanie. Zachowywał się inaczej, niż była do tego przyzwyczajona, a przez to przyciągał ją bardziej, niż była skłonna przyznać. Odsłaniał przed nią karty, jakby nie bał się konsekwencji. A może zwyczajnie jej nie doceniał? Może myślał, że taka drobna dziewczyna nie byłaby w stanie wyrządzić mu poważnej szkody?
- Przynajmniej wiem już, co zrobić, jak mnie za bardzo zirytujesz - kolejny złośliwy uśmieszek, ale to było silniejsze od niej. Ta naturalna potrzeba wbicia szpilki tam, gdzie tylko znalazła odrobinę przestrzeni. On z kolei opisywał to zbyt spokojnie, jak na coś, co w istocie było tak banalnie niebezpieczne. Pieczenie, opuchlizna, brak powietrza - mechanizm prosty, niemal trywialny, a jednocześnie ostateczny w swoich konsekwencjach. Jej spojrzenie na moment przesunęło się niżej, jakby wbrew sobie próbowała wyobrazić sobie ten proces - nie w dosłowny, brutalny sposób, lecz jako abstrakcyjny ciąg zdarzeń. Reakcja. Ciało wymykające się spod kontroli. Coś, co zaczyna się niewinnie i kończy ciszą. Czy byłaby w stanie świadomie mu zaszkodzić? Raczej nie bez wyraźnego powodu. Może wcale. Nie była przecież morderczynią. A może była? Wspomnienie ataku mugolaków wróciło do niej momentalnie, ale szybko odcięła je w pamięci. Nie chciała o tym myśleć ani zastanawiać się, czy była odpowiedzialna za czyjąś śmierć. Jej palce zacisnęły się nieco mocniej na sztućcach, choć ruch był tak subtelny, że niemal niedostrzegalny.
Astoria obserwowała go uważnie, choć z zewnątrz jej spojrzenie pozostawało spokojne, wyważone tak, jakby nic z tej rozmowy nie miało prawa jej poruszyć bardziej, niż wymagała tego uprzejma kolacja. A jednak gdzieś pod tą starannie utrzymywaną powierzchnią coś drgnęło, coś przesunęło się nieznacznie, jakby kolejne jego słowa wpadały w mechanizm, który już dawno temu nauczyła się utrzymywać w bezruchu. Spokój? To tyle?
Zbyt długo obracała się w świecie, w którym słowa rzadko kiedy znaczyły dokładnie to, co znaczyły. Zbyt często widziała, jak "spokój" był tylko eleganckim określeniem na kontrolę, na dystans, na precyzyjne odsuwanie od siebie wszystkiego, co mogłoby stać się niewygodne, nieprzewidywalne... lub niebezpieczne.
- A może to raczej ucieczka? - zapytała od niechcenia, jakby rozmawiali o pogodzie. Może ten z pozoru błahy ton miał go za bardzo nie odstraszać? Nie chciała sprowadzać rozmowy na zbyt poważne tematy ani tym bardziej analizować jego zachowania pod względem psychologicznym, ale brzmiało to bardziej, jakby bał się odkryć prawdziwego siebie, dlatego wolał lawirować między plotkami i półprawdami, bo te łatwiej mu było kontrolować. Nie dotykało go to personalnie, skoro tak naprawdę było zmyśloną historią.
Ona również znała ten mechanizm - wycofać się o krok wcześniej, nie dopuścić nikogo zbyt blisko, pozwolić, by ludzie sami budowali sobie obraz, który w gruncie rzeczy działał na jej korzyść. Chłód był skuteczny. Dystans był bezpieczny. Jej spojrzenie na moment powróciło do jego twarzy, uważniejsze niż wcześniej, jakby próbowała dostrzec coś, co umknęło jej przy pierwszym wrażeniu. Nie emocje - te były, jak zawsze, schowane głęboko, kontrolowane z niemal irytującą precyzją. Raczej strukturę. Sposób, w jaki mówił. W jaki dobierał słowa. W jaki pozwalał im wybrzmieć dokładnie na tyle, by wyglądały na szczere, ale nigdy na tyle, by naprawdę odsłonić wszystko.
Uniosła w końcu kieliszek i upiła niewielki łyk wina, pozwalając, by jego smak rozlał się na języku, ciężki i ciepły, przyjemnie kontrastujący z chłodem jej myśli. Zaledwie kilka sekund, by zebrać myśli.
- Tak samo, jak robimy wszystko inne. Na oślep - stwierdziła. To, co mówił, to piękna idea, ale w praktyce bardzo ciężko byłoby poznać każdy aspekt życia, który ich otaczał. Nie bez powodu większość interesowała się tylko konkretnymi zagadnieniami, ignorując wszystko inne. Jej palce, oparte lekko o sztućce, przesunęły się nieznacznie, gdy pochyliła głowę o ułamek stopnia, jakby próbowała spojrzeć na jego słowa pod innym kątem. Mózg. Dusza. Istnienie. Brzmiało to niemal filozoficznie, choć ujęte w chłodnej, niemal naukowej formie. Nie pasowało do kogoś, kto z taką łatwością odcinał się od emocji. Albo przeciwnie... pasowało aż za dobrze.
- Czyli nie masz w piwnicy pełno słojów z mózgami, nad którymi prowadzisz szemrane eksperymenty? Jestem zawiedziona - kącik jej ust drgnął nieznacznie, zdradzając rozbawienie. Nie zdziwiłaby się, gdyby był typem szalonego geniusza, więc kto wie, czy nie tworzył w lochach jakiegoś potwora?
- Myślisz, że ogień mógłby znów zapłonąć? - zapytała nagle, jakby wyrwana ze snu. Nie brała takiej możliwości pod uwagę i nagle wydała jej się zbyt przerażająca, żeby być prawdziwa. Dlaczego miałby wrócić? Czy nie dość szkód już było w Londynie? Jej własne mieszkanie wciąż było nie do użytku, a każda próba naprawy frustrowała ją coraz bardziej. Odchyliła się nieznacznie na krześle, pozwalając, by jej oddech wyrównał się powoli.
- W rodowej posiadłości czy...? - zapytała, zanim zdążyła ugryźć się w język. Nie powinno ją to obchodzić, gdzie i z kim przebywa. Z drugiej strony on dobrze znał jej miejsce pobytu, więc to byłoby sprawiedliwe. - Zaraz, jak to sąsiedzi mają ratować obraz? Sądziłam, że staniesz na wysokości zadania i ochronisz go własną piersią. - zaczepne słowa miały za zadanie przypomnieć, że rzeczywiście miał w sobie tę altruistyczną stronę, bo przecież ruszył jej na ratunek, gdy tego potrzebowała.