[1957] Where the last light warms the rocks and the rattlesnakes unfold | A.R, P.B.

Trawa poruszyła się lekko pod podmuchem wiatru, który przyszedł nie wiadomo skąd, chłodniejszy niż wcześniej, przyniósł on ze sobą zapach wilgoci, ledwo wyczuwalny, jakby gdzieś naprawdę była woda… Albo tylko wilgotna, leśna ziemia, która udawała, że nią jest. Uśmiechnąłem się pod nosem, słuchając wywodu o propozycjach nie do odrzucenia, obracając w palcach szyjkę butelki, jakbym naprawdę rozważał zatrudnienie kogoś do opiewania moich rzekomych męczeństw - w rzeczywistości przez moment naprawdę rozważałem, czy powinienem poczuć się dotknięty, czy raczej rozbawiony tym, jak łatwo przyszło jej sprowadzić mnie do czegoś, co można było „zorganizować”.
- Czyli jednak wierzysz, że wszystko da się kupić. - Rzuciłem lekko, przekrzywiając głowę w jej stronę. - Nawet czyjąś tragedię, jeśli odpowiednio ją opakować. - Brzmiało to tak absurdalnie, że aż wiarygodnie. - Fakt, pieniądze rozwiązują większość problemów. - Przyznałem, bez cienia skrępowania, jakby to była oczywistość, niepisana reguła świata, którą oboje znaliśmy od zawsze. - Ale, mimo to, wolałbym nie oddawać własnych dramatów w obce ręce. - Mruknąłem, pozwalając sobie na jeden z tych krzywych, ironicznych uśmieszków. - Jeszcze ktoś by je zepsuł. A ja nie mam cierpliwości do cudzych wersji wydarzeń. - Nie potrzebowałem nikogo, kto opowiadałby o mnie historie, wystarczająco wiele osób już to robiło, z własnej inicjatywy, dopisując rzeczy, które nigdy się nie wydarzyły, albo wyciągając na światło dzienne te, które powinny zostać tam, gdzie były.
Kiedy powiedziała, że nie czerpie przyjemności z cudzych dramatów, skinąłem głową minimalnie, jakby to była oczywistość, którą znałem od dawna, było w tym coś… Znajomego. Nie w słowach, per se, tylko w sposobie, w jakim je wypowiadała, jak gdyby naprawdę się tego trzymała, nawet jeśli świat wokół niekoniecznie działał według tych zasad.
- Wiem. - Odpowiedziałem spokojnie, w pierwszej chwili, to jedno słowo było bardziej szczere niż większość rzeczy, które mówiłem wcześniej. - Ty i twoje „zajmowanie się sobą”... Mam jednak wrażenie, że w tym jednym przypadku mogłabyś zrobić wyjątek. - Przesunąłem palcami po trawie, zgarniając kilka źdźbeł, które zaraz puściłem. To również były bardzo prawdziwe słowa, zwłaszcza jak na mnie, nie były nawet zaczepką, a wyłącznie stwierdzeniem faktu. Nie rozwijałem tego, nie wracałem do przeszłości, chociaż ta była gdzieś obok, wyraźna jak cień rzucany przez drzewo w głębi pobliskiego lasu, które rosło tuż poza zasięgiem wzroku, czułem ją, wiedziałem o jej istnieniu, ale nie miałem zamiaru tego dotykać. Słońce stało wysoko, rozlewając światło po łące tak równomiernie, że wszystko wydawało się niemal nieruchome, trawa falowała tylko od czasu do czasu, kiedy powietrze przesuwało się przez nią leniwie, bez pośpiechu, gdzieś dalej słychać było pojedyncze dźwięki - owady, może ptaki - ale były tak rozproszone, że nie składały się w żadną wyraźną melodię. Zapach był ciepły, suchy, z domieszką czegoś zielonego i świeżego, co przypominało dzieciństwo bardziej, niż powinno. To było tło, stałe, spokojne, nieinwazyjne…
Kącik ust drgnął mi lekko, kiedy zaczęła mówić o ryzyku - to było nowe, albo raczej… Rzadkie. U niej przynajmniej.
- Uważaj. - Rzuciłem półgłosem. - Jeszcze ktoś pomyśli, że zaczynasz żyć niebezpiecznie. - Odwróciłem głowę w jej stronę, przyglądając się jej uważniej, próbując sprawdzić, czy mówiła to naprawdę, czy tylko dla zasady, by mieć ostatnie słowo. Westchnąłem bezgłośnie, opierając się bardziej na dłoniach, pozwalając, żeby słońce znowu uderzyło mnie prosto w twarz, na moment przymknąłem oczy, czując ciepło na powiekach, na skórze, na karku… Coś w tym było - coś, co nie do końca mi pasowało, ale jednocześnie… Nie mogłem tego odrzucić. Gdzieś nad nami przeleciał ptak, cień przeciął na chwilę światło, a potem wszystko wróciło do tej samej jasności, trawa szeleściła cicho, jednostajnie, było… Miło.
Kiedy wspomniała, że powinienem to zapamiętać, uniosłem lekko brew, ale tym razem nie podważyłem jej słów - było w tym coś dziwnie trafnego, w końcu oboje zdawaliśmy sobie sprawę, że ta chwila nie będzie miała powtórki w tej samej formie.
Uwaga o harmonogramie dnia wywołała we mnie natomiast cichy, niemal niedostrzegalny ani niesłyszalny parsk śmiechu.
- Rozczarowujesz mnie. - Rzuciłem. - Myślałem, że masz wszystko rozpisane co do sekundy, łącznie z tym, kiedy masz mnie zignorować na rzecz czegoś bardziej ambitnego. - Moje spojrzenie przesunęło się po sylwetce Prue, znowu zatrzymane na moment na kwiatach, ale tym razem bez tej bezczelności sprzed kilku minut. To była… Ciekawość, która nie miała w sobie potrzeby natychmiastowego rozgrywania wszystkiego. - Nie masz harmonogramu, nie pilnujesz drogocennych minut, a i tak trafiasz dokładnie tam, gdzie możesz wspominać o swoich letnich ambicjach. - Mruknąłem po chwili, uderzając językiem o podniebienie, raz czy dwa. - To trochę irytujące. Nie uważasz? - Spojrzenie znów uciekło mi gdzieś przed siebie, w stronę falującej łąki, w oddali, w głębi lasu, trawa była ciemniejsza, cięższa, jakby rzeczywiście coś tam było - woda, cień, albo tylko złudzenie, które wyglądało wystarczająco przekonująco, żeby nadać temu sens - światło odbijało się dziwnie na horyzoncie, ale równie dobrze mogło to być tylko gra powietrza i temperatury.
Dalsze rozważania o granicach przyjąłem z lekkim przechyleniem głowy, jakbym naprawdę się nad tym zastanawiał, moje palce wciąż bawiły się trawą, ale ruch był wolniejszy, bardziej rozproszony.
- Granice istnieją - powiedziałem w końcu - tylko ludzie lubią udawać, że nie, dopóki nie wpadną na coś, czego nie da się cofnąć. - Spojrzałem na nią krótko. - Wtedy nagle okazuje się, że jednak nie wszystkie były tak przesuwalne. - Nie było w tym cynizmu, ironii ani niczego podobnego, było wyłącznie coś, co brzmiało jak doświadczenie, którego nie zamierzałem tłumaczyć.
- „Czasami” przyjmuję jako komplement. - Drgnęły mi wargi, lubiłem być nieprzewidywalny, przecież to wiedziała, zwłaszcza dla niej. - „Nie teraz” brzmi podejrzanie jak zawieszenie wyroku. - Kącik ust uniósł mi się minimalnie, jednak zaraz potem opadł.
Dotyk był przypadkowy, krótki i… Wystarczający, żeby coś przeskoczyło mi gdzieś pod skórą, zanim zdążyłem to nazwać. Nie cofnąłem ręki gwałtownie, nie zareagowałem w żaden sposób, który mógłby to zdradzić, pozwoliłem jej zabrać butelkę, jakby to nie miało żadnego znaczenia.
Jakby…
Zignorowałem to z tą samą konsekwencją, z jaką ignorowałem wiele innych rzeczy - wiedziałem, kiedy coś powinno zostać przemilczane nie dlatego, że nie istniało, tylko dlatego, że lepiej było tego nie ruszać.
- Ekspert, co? - Powtórzyłem z przekąsem. - Nie wiem, czy to komplement, czy powód do interwencji.
Kiedy zlustrowała szkło i oddała mi je z powrotem, uniosłem brew z lekkim rozbawieniem, obejrzałem korek i szyjkę, po czym sprawnym ruchem otworzyłem butelkę, nie robiąc z tego żadnego spektaklu, po prostu ruch, cichy trzask - gotowe - podałem jej ją z powrotem, tym razem już otwartą, bez zbędnego słowa. Nie oczekiwałem podziękowania, zamiast tego wbiłem wzrok w horyzont, rozpatrując słowa o jeziorze. Pozwoliłem jej mówić dalej, nie przerywając, co w moim przypadku było prawie formą uprzejmości.
- Daj znać, jeśli istnieje. - Dorzuciłem po chwili, bardziej dla samej reakcji, niż z faktycznego przekonania, że mogłaby rzeczywiście wrócić do mnie z taką informacją. - Może kiedyś też tam trafię. - No, teraz to już na pewno nie miała się podzielić wiedzą na temat istnienia lub nieistnienia tej rzeki, bądź jeziora, ale nie mogłem sobie darować tego komentarza.
Zgoda po raz drugi rzeczywiście była… Nietypowa.
- To już zaczyna być podejrzane. - Zauważyłem. - Powinniśmy przestać, zanim ktoś to zauważy. - Nie było w tym pełnej powagi, ale też nie było to całkiem żartem, z nią rzadko kiedy coś było tylko jednym.
Kiedy spojrzała w niebo, ja spojrzałem na nią - przez chwilę bez żadnej ironii, bez tej całej maski, która zwykle była pierwszą rzeczą, po jaką sięgałem, zwłaszcza w obecności Prudence - słońce odbijało się na jej skórze, w jej oczach, zanim je przymknęła, rozjaśniało włosy, podkreślało te drobne detale, które pamiętałem jeszcze z czasów, kiedy wszystko było prostsze, zanim zdążyłem się nad tym zatrzymać dłużej, odwróciłem wzrok.
- Daj spokój. W twoim przypadku wszystko brzmi dramatycznie - powiedziałem, wracając do bezpieczniejszego tonu - nawet rzeczy, które dla innych są zwyczajnie głupie albo nieistotne. Nadmiernie analizujesz każdą pierdołę - nie było w tym złośliwości, tylko coś na kształt przyzwyczajenia do nawyków, jakie też zdążyłem już objąć zakresem i zetykietować. Uśmiechnąłem się pod nosem, kręcąc lekko głową. - Już ci mówiłem. To by nie miało sensu. Dramaturgia jest przereklamowana. Większość ludzi myli ją z czymś, czego można nadużywać. Ja mam jednak jakieś standardy zachowań. - Sięgnąłem do kieszeni spodni, wyciągając okulary przeciwsłoneczne, które wsunąłem sobie na nos, mrużąc oczy przez sekundę, zanim szkła przyciemniły świat do bardziej znośnego poziomu, odcinając mnie od ostrego światła. Przez chwilę patrzyłem na nią przez przyciemnione szkła, bez słowa, a potem, równie spokojnie, sięgnąłem do ronda kapelusza, który wciąż miałem na głowie, i jednym, płynnym ruchem przełożyłem go na jej włosy, ostrożnie, żeby nie strącić stokrotek - nie powiedziałem nic - po prostu cofnąłem rękę i oparłem się z powrotem na trawie.