26.03.2026, 11:15 ✶
C3
To był zwykły dzień. Szary, jak to bywało jesienią w Anglii, zwłaszcza tej po Spalonej Nocy, ale dość spokojny. Na ulicy Pokątnej kręcili się ludzie, choć tłum już się powoli przerzedzał: jeszcze nie znikł zupełnie, bo do zmierzchu zostało trochę czasu, ale i każdy chciał załatwić ile zdoła przed nocą.
Jakby noc coś zmieniała, pomyślał Christopher, ale zaraz skupił się na tym, aby nie trząść za bardzo klatką, w której spoczywał ptaszek. Na razie nie wyglądał zbyt imponująco, Rosier ufał jednak zdaniu Victorii, że wyrośnie z niego jakieś magiczne stworzenie prosto ze wschodu.
Zbliżali się do siedziby Domu Mody Rosierów, gdzie dziś do regularnej sprzedaży trafiła z opóźnieniem ostatnia część kolekcji jesiennej, zawierająca między innymi koszule. Wprawdzie Chris sam nie zajmował się tymi konkretnymi projektami, ale było wśród nich trochę ciekawych opcji, wartych obejrzenia. Otworzył nawet usta, aby powiedzieć coś na ten temat do Victorii, ale nie zdążył.
Gdzieś z jednej z bocznych uliczek dobiegł śmiech, złośliwy, przedłużający się, brzmiący niemalże szaleńczo. Christopher trochę nie wiedział, co robić, bo zwykle w takich chwilach czarodziej łapał za różdżkę, on trzymał klatkę i nie bardzo chciał nią rzucać, by nie zrobić pisklakowi krzywdy, ale przecież mimo wszystko ptak był tylko ptakiem…
…nie zdążył jednak podjąć decyzji, bo z półmroku uliczki wyłoniła się sylwetka poltergeista, całkiem podobnego do tego, który nie tak dawno był uwięziony w mieszkaniu Victorii. Podleciał do nich ze złośliwym chichotem, nim którekolwiek z nich zdążyłoby zareagować, a potem powietrze wokół jakby zamigotało na błękitno. Nim jednak zdali sobie sprawę z tego, co dokładnie się dzieje, zjawy już nie było. Stali sami na chodniku, a dwóch czarodziejów idących z przeciwka zmieniło gwałtownie kierunek, pewnie woląc nie ryzykować.
– Co to było? – zastanowił się Rosier, bo niby wiedział, poltergeist, ale to migotanie? Obejrzał się za duchem, albo jednak stał się niewidzialny, albo umknął w inną uliczkę, szukając ofiar. Christopher obrzucił spojrzeniem Victorię, a potem popatrzył po sobie, ale nie wyglądało na to, że rzucono na któreś z nich zaklęcie, którego efekty mógłby dostrzec.
To był zwykły dzień. Szary, jak to bywało jesienią w Anglii, zwłaszcza tej po Spalonej Nocy, ale dość spokojny. Na ulicy Pokątnej kręcili się ludzie, choć tłum już się powoli przerzedzał: jeszcze nie znikł zupełnie, bo do zmierzchu zostało trochę czasu, ale i każdy chciał załatwić ile zdoła przed nocą.
Jakby noc coś zmieniała, pomyślał Christopher, ale zaraz skupił się na tym, aby nie trząść za bardzo klatką, w której spoczywał ptaszek. Na razie nie wyglądał zbyt imponująco, Rosier ufał jednak zdaniu Victorii, że wyrośnie z niego jakieś magiczne stworzenie prosto ze wschodu.
Zbliżali się do siedziby Domu Mody Rosierów, gdzie dziś do regularnej sprzedaży trafiła z opóźnieniem ostatnia część kolekcji jesiennej, zawierająca między innymi koszule. Wprawdzie Chris sam nie zajmował się tymi konkretnymi projektami, ale było wśród nich trochę ciekawych opcji, wartych obejrzenia. Otworzył nawet usta, aby powiedzieć coś na ten temat do Victorii, ale nie zdążył.
Gdzieś z jednej z bocznych uliczek dobiegł śmiech, złośliwy, przedłużający się, brzmiący niemalże szaleńczo. Christopher trochę nie wiedział, co robić, bo zwykle w takich chwilach czarodziej łapał za różdżkę, on trzymał klatkę i nie bardzo chciał nią rzucać, by nie zrobić pisklakowi krzywdy, ale przecież mimo wszystko ptak był tylko ptakiem…
…nie zdążył jednak podjąć decyzji, bo z półmroku uliczki wyłoniła się sylwetka poltergeista, całkiem podobnego do tego, który nie tak dawno był uwięziony w mieszkaniu Victorii. Podleciał do nich ze złośliwym chichotem, nim którekolwiek z nich zdążyłoby zareagować, a potem powietrze wokół jakby zamigotało na błękitno. Nim jednak zdali sobie sprawę z tego, co dokładnie się dzieje, zjawy już nie było. Stali sami na chodniku, a dwóch czarodziejów idących z przeciwka zmieniło gwałtownie kierunek, pewnie woląc nie ryzykować.
– Co to było? – zastanowił się Rosier, bo niby wiedział, poltergeist, ale to migotanie? Obejrzał się za duchem, albo jednak stał się niewidzialny, albo umknął w inną uliczkę, szukając ofiar. Christopher obrzucił spojrzeniem Victorię, a potem popatrzył po sobie, ale nie wyglądało na to, że rzucono na któreś z nich zaklęcie, którego efekty mógłby dostrzec.