Wiadomości w tym wątku

Hannibal Selwyn

Łatwość, z jaką Jessie wycofał się z próby dotknięcia blizny na szyi Hannibala, trochę bolała.
(nieatrakcyjna, powinienem ją zasłaniać, powinienem udawać, że nie jest prawdziwa)
Nie przyjął również zaoferowanego chwilę później przez Hannibala kontaktu fizycznego i to dobitnie ukazywało, jak wytrącony z równowagi jest Kelly, mimo pozorów spokoju.

Hannibal bał się go dotknąć - chciał go dotknąć - potrzebował tego. Kontaktu z drugim człowiekiem, bezpiecznego i osadzającego, stałego punktu w chaosie emocji.

"Hanni…" z ust przyjaciela groziło, że go całkiem poskłada. Nie mógł na to pozwolić. Nie kiedy za drzwiami czekał dalszy ciąg tej konfrontacji, a tuż obok - ktoś, kto być może sam potrzebował pomocy.

Jessie może i nie chciał go dotknąć, ale za to oferował szczerość i Selwyn doceniał to, a przynajmniej bardzo się starał skupić na tym, a nie na dziwnym, nieracjonalnym i całkiem nie na miejscu poczuciu odrzucenia, które skręciło się nieprzyjemnie w jego żołądku. Słuchając opowieści, uważnie obserwował mówiącego - nie wydawał się jakoś szczególnie przeżywać tej sytuacji, nie tak, jak Hannibal się obawiał, chociaż oczywiste było, że niełatwo mu mówić o tym zdarzeniu. Okoliczności zresztą, jak się okazało, były zgoła inne, niż…

- Zostaw mnie.

- Hej… żadnej przemocy już teraz, dobrze?

- Jeśli miałbym Cię zabić, to tylko po to, byś był wampirem i mógł śpiewać dalej.

.
.
.

- Chciałbym wiedzieć, jak smakujesz.

Dlaczego mu na to pozwoliłeś?, pytał Jasper.
Hannibal niekoniecznie chciał wdawać się w szczegóły tego, jak stał się one night standem wampirzego kochanka swojego własnego kuzyna (byłego kochanka? przyjaciela? to skomplikowane?). Mógł jednak zrobić coś innego.
- Tamtej nocy zdawało mi się to świetnym pomysłem. Ja byłem w klubie i miałem ochotę się zabawić, on potrzebował odreagować i jakoś tak… samo wyszło. Wierz mi, Gabriel potrafi być czarujący, kiedy chce - wzruszył ramionami, a potem spoważniał i jednak - jednak! - spróbował położyć dłoń na ramieniu Jessiego, tak, że jego kciuk oparł się na obojczyku. Dał tamtemu czas na odsunięcie się, unik, cokolwiek, a jeżeli to nie nastąpiło, to potarł wyczuwalną pod koszulą i skórą kość, bez wcześniejszej półświadomej, wyrachowanej kokieterii - uziemienie dla nich obu. NIe jesteś sam. Ani ty, ani ja.
- Jess… - szepnął - Wampir jest z natury silniejszy od człowieka, nie możesz od siebie oczekiwać, że tak po prostu pokonasz go w walce wręcz, nawet ty. Zrobiłeś, co należało. Wszystko, co mogłeś w tej sytuacji - dotąd patrzył na Kelly’ego, ale teraz uciekł na chwilę wzrokiem i tylko palce na barku zacisnęły się na moment mocniej - Cieszę się, że nic ci się nie stało.

przytul mnie

Wrócił wzrokiem do twarzy przyjaciela, mając nadzieję, że ta żałosna potrzeba nie odbija się w zbyt oczywisty sposób w jego oczach. Jessie, w cudownym przebłysku zrozumienia, empatii - albo może zwykłej litości - nie domagał się wzajemnej opowieści.
- Czuję się… huh… - Hannibal westchnął, próbując ułożyć jakąś sensowną odpowiedź - Ehh, wiesz równie dobrze, jak ja, że umiem w jednonocne znajomości. A teraz czuję się… wykorzystany? Rozumiesz, on wspominał o byłym chłopaku, ale nie powiedział, że to Jonathan. I teraz mam wrażenie, że wcale nie ze mną… - ponowne przesunięcie kciuka po obojczyku, wbijające twardą część w opuszek, niedelikatne bardziej dla Hannibala, niż dla Jessiego - Że użył mnie, żeby się zemścić?... I wpadł tu, jak gdyby nigdy nic… I jeszcze obraża meble i alkohole Jonathana! - ostatnie słowa pewnie miały złagodzić ton wypowiedzi. Podziałałoby to może lepiej, gdyby towarzyszące im prychnięcie śmiechem nie brzmiało podejrzanie wilgotno, jakby Selwyn zasłaniał nim całkiem inny odgłos.

- Jestem zmęczony - dodał, kiedy był już pewny, że z powrotem panuje nad głosem. Miał ochotę osunąć się po tej łazienkowej ścianie na podłogę, ale starczyło mu jeszcze godności na to, by tego nie zrobić.
Po premierze Ekstazy, po tygodniach prób i w sumie trzech spektaklach w dwa wieczory, po bankiecie, jechał na emocjonalnych oparach. Dlatego chciał spędzić beztroski wieczór w towarzystwie swoich ulubionych: Selwyna i nie-Selwyna.
Nie w towarzystwie wampira-niespodzianki, który udawał, że go nie zna, albo może traktował go jak wspólnika zbrodni, a w każdej chwili groził wysypaniem ich przygody przed Jonathanem i Hannibal nie wstydził się tego, co zaszło, ale wcale nie uważał, żeby opowiadanie o tym było komukolwiek do czegokolwiek potrzebne. Może kiedyś. Za dwadzieścia lat, kiedy wszyscy nabiorą do tego wystarczająco dużo dystansu, żeby śmiać się z tego przy rodzinnym stole w Mabon.

- Będziemy musieli tam wrócić, prawda? - zapytał, patrząc na drzwi łazienki.
Jeszcze chwila, proszę.
Jeżeli miał ponownie stawić czoła muzyce, jeżeli cokolwiek sensownego miało powstać z kakofonii wydarzeń dzisiejszego wieczoru, musiał się pozbierać i wejść w rolę.

Jakakolwiek by ona nie była.