[Wiosna 1972] Ogniska, wino i wianki - SABAT BELTANE

- To nie rozpoznajesz ludzi po butach? Do ich obserwacji masz odpowiednią perspektywę – mruknął Cathal, choć bez jakiejś prawdziwej złośliwości w głosie. – Wspominałem, że Polana Ogni to magiczne miejsce, ale najwyraźniej powinienem dać cały wykład. Myślałem, że jako specjalista od duchów sam wie, że w Beltaine… granice są cienkie.
Najwyraźniej jednak, być może przez to, że Egipt miał nieco inne tradycje, Jamil nie do końca zdawał sobie z tego sprawę. Ewentualnie świetnie wiedział, ale ktoś zaproponował mu grę w karty. Albo po prostu chciał zobaczyć, jak wyglądają brytyjskie sabaty.
Shafiq obrócił w dłoniach pudełko z czekoladkami, a potem uniósł brwi, kiedy dostrzegł, że Alethea dostała dokładnie taką samą nagrodę. Obejrzał opakowanie podejrzliwie, ale nie znalazł na nim niczego, co świadczyłoby o tym, że z zawartością jest coś nie tak.
- Zastanawiam się, czy nie są przeterminowane – powiedział, wpychając je do torby. Czy je zje? Raczej nie wszystkie, bo nie szalał za słodyczami, ale istniała całkiem spora szansa, że wkrótce owszem, skonsumuje przynajmniej jedną czekoladkę, a potem jeszcze kogoś poczęstuje. Chwilowo pozostawał jednak nieświadom chaosu, jaki ku nim nadciągał. W różnych postaciach.
- Gdybym miał powiedzieć, gdzie będzie Jamil… to przy czymś, co jest związane z hazardem albo grami losowymi. Tu go nie ma, więc… - stwierdził Shafiq, rozglądając się ponownie. Potem ruszył dalej. Szedł nieco przed Letą, torując drogę w tłumie. Tym razem skierował się do straganu z biżuterią Viorici, bo mugolska maszyna losująca mogłaby pewnie Anwara zaintrygować… po drodze jeszcze obracając się za „człowiekiem” chlapiącym atramentem. – Takie rzeczy tylko w Anglii – skwitował, po czym ot tak, wrzucił sykla do maszyny. Potem mógł zawsze oddać pierścionek Lecie albo Nell.

!losowanie pierścionka