Opalenizna robiła swoja, tak zresztą jak naturalnie ciemniejsza skóra kobiety, wymieszana z genów jej angielskiego ojca i egipskiej matki. Zastanawiała się, jak będzie wyglądała po roku przebywania na angielskiej ziemi, do tego był jednak jeszcze kawałek, bo przyjechała w drugiej połowie kwietnia, a zimniejsze miesiące i krótsze dni miały dopiero nastać.
– Zgłoszę się do ciebie następnym razem jak będzie mnie bolał kark – odparowała bez większego pomyślunku, równie żartobliwie, bo na bolący kark idealnie sprawdzało się zmienienie w kota i kocie rozciąganie w tym znacznie giętszym ciele. – Pod tym względem całkowicie wdałam się w mojego ojca – a więc i do dziadka, obecnej głowy rodziny, którego Helloise bardzo dobrze znała, ale też do jego rodzeństwa – Minervy uczącej w Hogwarcie i Roberta, który zajmował się swoimi sprawami i nieczęsto bywał w Ostoi dla zwierząt. Chodziło jej rzecz jasna o to, że transmutacja była dziedziną magii, która nie sprawiała jej żadnych problemów, miała ją w krwi, a zdolność do zmiennokształtności przeszła i na nią. Zmienianie formy było tak naturalne i proste jak oddychanie.
– Nie jestem pewna. Natknęłam się na niego jak sobie spacerowałam. Może zaplątał się tu przypadkiem… – a może zwiastowało to jakiś większy problem. Na pewno kwestia chochlicza była jeszcze do zbadania i upewnienia się, że ten mały cholernik nie narobi im tutaj problemów. Mieli ich już wystarczająco z runą, która nie dawała domownikom spać. – Chodzi ci o blok wschodni? – podsunęła, kiedy Rowle miała problem z określeniem o jakie kraje jej chodzi. – Wyobrażam sobie – dodała przy tym, rzeczywiście sobie to wyobrażając, bo wyobraźnię miała bujną, co nie zmieniało faktu, że brzmiało to zbyt absurdalnie, by było prawdziwe. Owszem, chochliki były zadziwiająco silne jak na swój mały wzrost, ale ciągnąć zaprzęgi… Może jeszcze te zaprzęgi latały? – Nie wiem czy to prawda – stwierdziła, uśmiechając się do kobiety łagodnie, ale zapamiętała to sobie bardzo dokładnie. I planowała zweryfikować u źródła. – Och – wyrwało jej się, gdy spojrzała na koszyk, jaki Helloise miała ze sobą. – Tak… Właściwie to tutaj niemożliwe. Dziadkowie tymczasowo śpią teraz w Hogsmeade u siostry dziadka, bo jakby to trwało dłużej, to nie wiem ile by jeszcze pociągnęli. Dziękuję, Hella – porzuciła na ten moment swój żartobliwy ton i przeniosła spojrzenie na blondynkę. – Chcesz ze mną pójść do środka? Możesz tam zostawić to wszystko… Babcia upiekła dzisiaj tartę dyniową – a Halsey McGonagall w tych kręgach słynęła ze swoich wypieków i kuchni.