[22/09/72, Mabon w domu Rowle] Dawno, dawno temu za smoczymi górami

Palce lewej ręki miała oparte o łuski smoczognika, który poruszył się leniwie i ciaśniej owinął wokół jej ramienia. Jego ciepło było znajome oraz kojące.
— Jeśli nie spali połowy magicznej dzielnicy przy pierwszej próbie rozprostowania skrzydeł — odpowiedziała kuzynowi przyjaźnie, jednakże widocznie spochmurniała na słowa o mieszkaniu.

Panna Rowle przez długi czas nie potrafiła odnaleźć właściwego miejsca dla myśli, jakie nawiedzały ją za każdym razem, gdy przekraczała próg własnego domu. Gdy znaczne połacie miasta nosiły jeszcze ślady niedawnej katastrofy, jej cztery ściany pozostawały niewzruszone. Kobieta, mimo że skłonna była przypisywać to szczęśliwemu zbiegowi okoliczności, a nawet i bogom, nie mogła oprzeć się wrażeniu, że takie wyjaśnienie pozostawało niewystarczające. Podczas Spalonej nocy ogień potrafił pojawić się bez ostrzeżenia, wybierał swe ofiary z precyzją, więc ocalenie tak niesamowite zdawało się raczej wyjątkiem wymagającym głębszej refleksji aniżeli zwykłym przypadkiem. Rozważała, czy mogło to być dziełem zabezpieczeń, które nałożyła uprzednio. W końcu rodowa posiadłość była obłożona podobnymi zaklęciami. Zresztą, tak jak Helena powiedziała — kto by nie chciał mieć i zwykłego mieszkania odpowiednio zabezpieczonego?

Być może był to jedynie kaprysy bogów, które jak wiadomo bywały równie nieprzewidywalne, co wybredne w swoich łaskach. Najwyraźniej meblościanka czyniła cuda.
— Nie chcę go zamykać w czymś, co będzie tylko ładniejszą wersją klatki — Mona przechyliła lekko głowę w stronę Seisylla i Cynthii, skrycie błagając, żeby dostrzegli, że sama widziała Londyn jako wielka jedną klatkę. Jak łatwo było mówić o wolierze tak, jakby była rozwiązaniem. Jak łatwo było nadać jej kształt czegoś szlachetnego — przestrzeni stworzonej z troski i możliwości.
— To nie jest to samo, ciociu — powiedziała jeszcze słabo do Heli, kiedy ta mignęła za nią.

Rudowłosa kobieta wysłuchała przemowy Lazarusa w skupieniu prawie że nabożnym, jak przystało na kogoś, kto od dzieciństwa uczony był rozpoznawać ciężar słów wypowiadanych przez głowę rodu. Rodzina Rowle nie należała natomiast do tych bardzo wylewnych. W związku z tym, czułość, jeśli się w ogóle pojawiała, czyniła to pod postacią faktu, że zasiadali razem przy jednym stole.

Bywało między nimi chłodno, jednakże Mona kochała swoją rodzinę. Była to miłość, której nie potrafiła rozdzielić od tej, jaką żywiła do stworzeń, które wychowywała i rozumiała bez słów. Jedno i drugie było dla niej naturalne oraz niepodważalne.