22.04.2026, 00:13 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 22.04.2026, 00:19 przez Benjy Fenwick.)
Przyglądałem się żonie uważnie, obracając w palcach pustą już niemal szklankę, resztki lodu leniwie stukały o szkło, akompaniując narastającej kakofonii dźwięków coraz bardziej intensywnie wypełniających wnętrze Wiwerna. Siedzieliśmy tak, zanurzeni w hałasie karczmy, a jednak w pewien sposób całkowicie odizolowani od reszty świata, prowadząc kolejną z tych przewrotnych rozmów. Prudence miała rację, ponownie nie mogłem się z nią nie zgodzić, chociaż bezmyślne przyznanie tego wprost nie leżało w mojej naturze - nie bez powodu przez tyle czasu doprowadzałem ją do szału tym pozornym brakiem zaangażowania i emocjonalnym niedbalstwem, by teraz zacząć przy każdej możliwej okazji chwalić jej przenikliwość - słowa o tym, że kiedyś postrzegała mnie jako kogoś, komu wszystko przychodziło bez trudu wzbudziły jednak mój nieznaczny, bardzo wymowny uśmieszek. Niegdyś by mnie mierzwiły, budząc echa dawnych, starannie maskowanych frustracji, lecz teraz było w nich coś rozbrajająco szczerego i jednocześnie cholernie trafnego - kiedyś faktycznie wszystko między nami opierało się głównie na pozorach, na wywieranym wrażeniu, na… Skrzętnie podtrzymywanej ignorancji. Było głośniejsze, bardziej czarno-białe, bardziej ostre, za to zdecydowanie mniej trafne i niepewne w swojej pozornej pewności. Wiedziałem, jak to wyglądało z mojej strony, teraz wiedziałem też, jak wyglądało z jej - oboje widzieliśmy dużo, ale jednocześnie nie chcieliśmy dopuszczać do siebie prawdy. W tamtym czasie sam robiłem wszystko, żeby nie nazwać tego po imieniu, więc trudno było się dziwić, że i ona nie chciała sobie tego uświadomić - może dlatego, że to było zbyt oczywiste, zbyt niewygodne, zbyt… Prawdziwe. Nie było miejsca na dostrzeganie szczegółów, bo każde nasze spotkanie kończyło się czymś, co przykrywało resztę - kłótnią, złośliwością, czymś, co miało nas od siebie odepchnąć, a w rzeczywistości tylko nas do siebie jeszcze bardziej przyciągało.
- Bo wtedy nie patszyłaś. - Stwierdziłem swobodnym tonem, zupełnie bez wyrzutu, przechylając lekko głowę, ale nie odrywając od wzroku od Prudence. To było w niej najbardziej przewrotne - potrafiła dostrzegać praktycznie wszystko inne, rozkładać świat na części pierwsze, analizować poszczególne elementy z niemal laboratoryjną precyzją, a zarazem przez lata zupełnie ignorować to, co działo się między nami. - Byłaś zbyt zajęta udowadnianiem mi, sze się mylę. - I to była prawda. A ja? Też to robiłem, nie musiałem się nawet do tego zmuszać, nie musiałem planować, ona po prostu wyciągała ze mnie reakcje, których nikt inny nie potrafił osiągnąć - wkurwiała mnie, prowokowała, podjudzała - i, cholera, lubiłem to... Lubiłem ją, zawsze, nawet wtedy, kiedy sam wmawiałem sobie inaczej i postępowałem niczym ktoś, kto nie chciał mieć nic wspólnego z „kimś takim”…
Niegdyś wyjątkowo mocno dbałem o to, by wszystko, czego się podejmowałem wyglądało na wykonane od niechcenia, jakby sukces był moim przyrodzonym prawem wynikającym z czystości krwi i „godnego urodzenia”, a nie efektem zaciskania zębów do bólu - przez lata budowałem tę fasadę mitycznego „złotego chłopca”, nosiłem maskę lekkości i nonszalancji, która miała ukrywać każdą kroplę potu, każdy nieprzespany wieczór, każdą chwilę zwątpienia, każdą bliznę i każdy siniak, byle tylko utrzymać ten cholerny obraz kogoś, kto zawsze panuje nad sytuacją, bo w moim świecie słabość była luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić.
Cieszyło mnie to spóźnione zrozumienie. Nawet nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak bardzo czekałem na ten moment, na chwilę, w której kurtyna opadła, przedstawienie dobiegło końca, a ona nie odwróciła wzroku, tylko przybliżyła się, akceptując rdzę i rozpad ukryte pod warstwą nie ze złota, lecz z tombaku. W końcu zrzuciliśmy z siebie ten ciężar, który każde z nas dźwigało pod idealnie skrojonym płaszczem pozorów, weszliśmy w ten - niegdyś tak trudny do osiągnięcia, niemal niemożliwy - etap, gdzie nie musieliśmy już przed sobą niczego udawać. Pozwolenie sobie na to, by odpuścić, umożliwić komuś przebicie się przez twardy pancerz złudzeń, dostrzeżenie krwi i trudu tam, gdzie inni widzieli jedynie łut szczęścia, nie było łatwe, lecz z pewnością nie żałowałem żadnego wypowiedzianego zdania. Nie przy niej. Nawet jeśli zazwyczaj nie należałem do wylewnych ludzi, bycie docenionym przez Prue smakowało znacznie lepiej niż jakikolwiek poklask tłumu w przeszłości.
Widziałem w brązowych oczach mojej dawnej oponentki to nowe zrozumienie, tę dojrzałość która pozwalała Prudence dostrzegać więcej niż kiedykolwiek wcześniej, wnikać jeszcze głębiej pomiędzy zawiłości i warstwy okalające coś, co nigdy nie było szczerozłote - odpowiadało mi to, tym razem nie miałem nic przeciwko, nawet jeśli pod wieloma innymi względami nie zamierzałem być z nią aż tak bardzo transparentny. Nadal starałem się prostować pod badawczym spojrzeniem żony, za każdym razem, kiedy tylko czułem, iż weryfikowała pozostałe mi siły fizyczne - to była już zupełnie inna sprawa - przyglądałem się jej z mrukliwym zadowoleniem, rozparty na niewygodnym, dębowym krześle, które trzeszczało pod moim ciężarem przy każdym najmniejszym ruchu, i ani myślałem wychodzić na wyczerpanego.
- A ja zawsze byłem natulalnym aktolem. - Rzuciłem krótko, pozwalając sobie na całkowity brak skromności, podczas gdy w duchu analizowałem każde drgnienie jej mięśni twarzy, chcąc przewidzieć strategię, jaką zamierzała przyjąć. Prawda była taka, że w niezliczonych przypadkach to właśnie ona była tym katalizatorem, który zmuszał mnie do ciągłego przekraczania własnych ograniczeń, do bycia kimś więcej niż tylko aroganckim dzieciakiem z dobrym nazwiskiem. - Po plostu nie lubię, jak ktoś widzi, ile mnie to kosztuje. - Dodałem, wyjątkowo zwięźle, lecz szczerze, bez tej charakterystycznej nuty, która pojawiała się w mnie zawsze wtedy, kiedy temat robił się choć odrobinę poważniejszy niż byłoby to wygodne. To była prawda, której nigdy wcześniej bym nie powiedział - nie wtedy, kiedy wszystko między nami polegało na tym, żeby nie dać się złapać, nie przyznać się, nie pokazać za dużo - teraz nie musiałem już udawać, że to nie miało znaczenia. Było w tym coś satysfakcjonującego, coś, co trafiało dokładnie tam, gdzie powinno, nawet jeśli nie zamierzałem robić z tego wielkiego momentu.
- Nie „chciałem”. - Poprawiłem ją cicho, niemal odruchowo, jakby to było całkowicie oczywiste. Kiedyś pewnie bym się zaśmiał, rzucił coś w stylu „mhm, jasne”, podtrzymał ten obraz, który tak chętnie widziała, bo był wygodny dla nas obojga, teraz nie zamierzałem udawać, że cokolwiek z tego, co się działo, było takie proste. Nic nie było - ani to, co robiłem, ani to, co między nami wynikło, ani nawet to, co czułem, kiedy po raz pierwszy zaczęła mnie naprawdę obchodzić, kiedy to straciłem i kiedy wywróciliśmy do góry nogami całą dynamikę naszej relacji. - Musiałem. - Kącik ust drgnął mi wyżej, to była prawda, której kiedyś bym nie powiedział nawet samemu sobie - wkurzała mnie, prowokowała, doprowadzała do granicy cierpliwości, ale jednocześnie była jedyną, przy której nie mogłem pozwolić sobie na półśrodki. Dlatego tak bardzo ją wtedy wkurzałem… Bo łatwiej było być dupkiem niż przyznać, że coś jest ważniejsze, niż powinno. - Inaczej nie zwlóciłabyś na mnie uwagi. - Nie zamierzałem ukrywać, iż to było raczej czymś na pograniczu instynktu i uporu - zawsze chciałem więcej, pragnąłem ją przebić, złapać na czymś kontrowersyjnym, wyprowadzić z równowagi i jednocześnie nie pozwolić, żeby ktokolwiek inny zajął jej myśli bardziej ode mnie. W tamtym momencie wiedziałem tylko, że chcę wyciągnąć z niej reakcję i że zrobię to w każdy możliwy sposób, nie zastanawiałem się nad tym, czy to ma sens, czy to coś znaczy, czy prowadzi w jakimkolwiek kierunku - po prostu to robiłem, bo była jedyną „znielubianą” przeze mnie osobą, przy której chciało mi się angażować cokolwiek więcej niż okazjonalne okruchy uwagi. To, gdzie i jak precyzyjnie uderzałem, to nie był przypadek, może nie planowałem tego w jej rozumieniu, nie rozpisywałem scenariuszy, nie analizowałem możliwych wyników, ale byłem uważny, zawsze byłem. Widziałem, jak reagowała, kiedy coś ją ruszało, wiedziałem, co wyprowadzało ją z równowagi, i wykorzystywałem to bez większego wahania. Nie dlatego, że chciałem ją zranić - raczej dlatego, że chciałem zobaczyć, co znajdowało się pod tym płaszczykiem kontroli, pod warstwą opanowania, którą tak skrupulatnie budowała.
Uwaga o tym, że rzadko pozwala sobie na błędy, wywołała u mnie krótkie, gardłowe parsknięcie, pozbawione jednak tej lekceważącej nuty, jakiej można byłoby się po nim spodziewać, bo doskonale wiedziałem, jak bardzo ta kobieta potrafiła być nieustępliwa, gdy raz powzięła jakąś decyzję - nawet, gdybym nie słyszał tego co najmniej kilkukrotnie w niewielkim odstępie czasowym, nigdy nie śmiałbym zapomnieć o wyznawanym przez nią przekonaniu, że wszystko dało się w jakiś sposób przewidzieć, jeśli tylko poświęciło się temu wystarczająco dużo uwagi. Nie wątpiłem też nawet zbytnio, iż może w jej świecie to zazwyczaj działało - naprawdę potrafiła ogarniać większość rzeczy, zanim się wydarzyły, ale w końcu cała ta rozmowa sprowadzała się do tego, że nasza relacja nie była przewidywalna. Ani ja nigdy nie dążyłem do bycia jak większość „łatwych” ludzi, ani ona nie należała do najbardziej transparentnych i przejrzystych w zamiarach, chociaż bywały chwile, gdy czytaliśmy z siebie wzajemnie jak z otwartych ksiąg. Spojrzałem na nią uważniej, przypominając sobie te wszystkie momenty, kiedy celowo mnie prowokowała, rzucała słowami tylko po to, żeby zobaczyć reakcję, wbijała mi się pod skórę dokładnie tam, gdzie sądziła, że zaboli najbardziej… Mogliśmy czuć się gotowi na starcie, ale i tak umieliśmy się wytrącić z równowagi.
Sytuacja pod stołem stawała się coraz bardziej absurdalna, ale w jakiś sposób idealnie wpisywała się w nasz schemat, nie brakowało w niej bowiem nieprzewidywalności znanej z naszych najbardziej pamiętnych interakcji - wszystko potoczyło się inaczej, niż zakładałem, lecz nie mógłbym być z tego bardziej zadowolony, nawet jeśli znowu osiągnęliśmy remis. Ona miała mój prezent, ja trzymałem torbę od niej… Nie chodziło nawet o to, że zamiast się ze mną przepychać, sięgnęła po mój pakunek - chodziło o to, jak to zrobiła - bez zawahania, bez kalkulacji, bez tej swojej typowej potrzeby kontrolowania zachowania w przestrzeni publicznej… Jakby na moment przestała być tą wersją siebie, którą budowała przez lata, a wróciła do tej, którą znałem najlepiej z naszych młodzieńczych sprzeczek.
Najwyraźniej nie tylko dla mnie nie był to moment na analizę, na kalkulacje, na przewidywanie. To, co zaprezentowała Prue, to była kwintesencja improwizacji, czysty instynkt - coś, co zwykle brałem za moją domenę, ale tym razem… Sprawiło, iż w pewnym sensie wygrała tę rundę. Nawet jeśli ja też zdobyłem upragniony łup wojenny, nie zamierzałem jej tego odbierać.
Spojrzałem na torbę, potem z powrotem na nią, lekko kręcąc głową, jak ktoś, kto znał każdy odcień barwy głosu ukochanej, każdą drobną zmianę tonu, każdą pauzę, która znaczyła więcej niż słowa, a i tak dał się zaskoczyć, niczym dwunastolatek w grze w gorące krzesła…
- Mose powinienem częściej wybijać cię s lytmu. - Było w tym coś z tamtego dzieciaka, który naprawdę wierzył, że musi zrobić więcej, być szybszy, lepszy, głośniejszy, bardziej upierdliwy, żeby przebić się przez jej uporządkowany świat, bo przy niej nie było miejsca na półśrodki. Ani wtedy, ani teraz.
Obserwowałem ją, gdy wychodziła spod blatu, trzymając moją torbę i poprawiając ubranie, z tą swoją charakterystyczną dokładnością, ponieważ - a jakże - nawet w takim miejscu i w takiej sytuacji nie mogła sobie pozwolić na bylejakość. Uśmiechnąłem się pod nosem, kiedy rzuciła te cztery słowa - „gdzie, jeśli nie tu” - jakby naprawdę brała pod uwagę, że mogłaby się wpasować w ten cały syf i chaos Wiwernu bardziej, niż wypadało osobie o jej pozycji społecznej. Nie dziwiło mnie to jakoś specjalnie, w końcu nigdy aż tak bardzo nie przejmowała się hierarchiami, jak zdawała się twierdzić w szkole, gdzie „znała swoje miejsce”, tak właściwie, im dłużej byliśmy razem, tym łatwiej mi było odróżnić od siebie te dwie wersje kobiety, z którą się ożeniłem.
„Gdzie, jeśli nie tu” - Wiwern, Nokturn, z jego brudem, hałasem i tym całym szemranym towarzystwem, był ostatnim miejscem, w którym ktokolwiek rozsądny chciałby się zadomowić, a jednak w jej ustach brzmiało to tak, jakby była gotowa się tu rozgościć bez większego problemu - i cholera, znałem ją na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że gdyby naprawdę chciała, to zdecydowanie by potrafiła - wpasowałaby się w te klimaty, ogarnęłaby wszystko po swojemu, subtelnie wprowadziłaby swoje zasady, nawet jeśli nikt by tego nie zauważył, dopóki nie byłoby za późno.
- No, jasne. - Pokręciłem lekko głową, pozwalając sobie na krótkie rozeznanie się w otaczającej nas klienteli, w tych wszystkich twarzach, które były dokładnie takie, jakich można się było tu spodziewać - brudne typy, ciężkie spojrzenia, ludzie, którzy nie pytali o pozwolenie, tylko brali, co uważali za swoje - to miejsce z całą pewnością nadawało się na cokolwiek więcej niż chwilowy przystanek między jednym złym pomysłem a drugim. Z pewnością. - Idealne miejsce na gniazdko. Blakuje tylko świec i filanek. - Przesunąłem wzrokiem po okolicznych stolikach, po sylwetkach, które niejedno widziały i niejedno robiły, wyłapując osoby, które znałem z widzenia, jak i te, których nie rozpoznawałem, ale potrafiłem sklasyfikować w sekundę - kto był tylko głośny, kto niebezpieczny, kto udawał jednego lub drugiego - nie martwiłem się tym jednak w tym momencie, nie dbałem o to, co myśleli inni o tamtych wygłupach sprzed chwili, ich opinie były dla mnie nieistotne, tak samo jak zerknięcia w naszym kierunku, przynajmniej dopóki nie stawały się zbyt natarczywe. Dopóki nikt nas nie zaczepiał, było w porządku - nie chciałem rozważać drugiego scenariusza, bo wtedy moja postawa zazwyczaj przybierała formę znacznie mniej uprzejmą niż w tej chwili. Byłem tak spokojny o przebieg naszego wieczoru, jak to tylko było możliwe, chociaż doskonale wiedziałem, iż to miejsce nie wybaczało słabości i promowało tylko najsilniejszych. Na szczęście my tacy byliśmy, zwłaszcza, dopóki trzymaliśmy się razem, nawet jeśli w tej konkretnej chwili próbowaliśmy się nawzajem przechytrzyć.
- Zawsze byłem fanem jakości, nie ilości, wiesz. - Odpowiedziałem bez zawahania, nie było w tym ani grama fałszywej skromności. Przesunąłem się odrobinę do przodu, opierając łokcie o stół i skracając dystans między nami tak, jak robiłem to setki razy wcześniej, by mieć pewność, że dobrze mnie słyszała, mimo całego tego hałasu wokół. - Postalam się byś wystalszająso ploblematyczny, by splostaś twoim wygólowanym standaldom. - Mrugnąłem do niej, nieznacznie wyginając wargi w górę i ukazując zęby w półuśmiechu. To była w końcu nasza stara narracja, stała śpiewka, tylko teraz miała zupełnie inny wydźwięk. Podpuszczała mnie, sprawdzała, gdzie leży granica i, cholera, dobrze wiedziała, że taka nie istnieje. Kiedyś to było ostrzeżenie, teraz było… Deklaracją. Zawsze byłem o nią w jakimś stopniu zazdrosny - nawet wtedy, kiedy nie miałem prawa, nawet wtedy, kiedy nie byliśmy razem, nawet wtedy, kiedy próbowałem sobie wmówić, że to nic nie znaczy… Teraz nie musiałem się powstrzymywać, mogłem jasno stawiać sprawę, a to zdecydowanie karmiło moje ego.
- Poza tym… No, niekoniecznie jestem pewien, czy to ty miałabyś ploblem. Stawiam laszej, sze byłoby w dlugą stlonę. Nikt inny nie przeszyłby s tobą tygodnia. - Stwierdziłem z nutą bezczelności, którą uważałem za w pełni uzasadnioną - nie było w tym arogancji dla samej arogancji, to była pewność, ta sama, którą miałem od zawsze, nawet jeśli teraz miała głębsze uzasadnienie. Nie przez to, kim Pruey była na co dzień, tylko przez to, jak doskonale potrafiła się odnaleźć wszędzie, gdzie tylko chciała, i od razu zacząć wprowadzać tam swoje porządki.
„Nie czuję się przy tobie zbyt pewnie”... Jako jej mąż zapewne powinienem był powiedzieć coś względnie łagodnego, ale przecież nie o to w tym wszystkim chodziło. W kontekście naszej rozmowy brzmiało to doskonale, bo przecież nigdy nie chciałem być kimś przewidywalnym, kto dawał się rozczytać do końca. To byłoby nudne, a wersja mnie, w której byłbym zachowawczy i stateczny była dla mnie znacznie bardziej przerażająca niż ta określana jako „nieobliczalny i chaotyczny”. Kolejne słowa wyłącznie jeszcze bardziej mnie rozbawiły - to, że wiedziała, iż nie powinna, i że i tak zamierzała spróbować, bo nie lubiła przegrywać - to było dokładnie to, co w niej ceniłem najbardziej.
- Wiesz, sze to nie jest dobly pomysł, a i tak w to idziesz… - Odezwałem się z tym konkretnym błyskiem w spojrzeniu. Ta upartość, to, że nigdy nie odpuszczała… - Bszmi znajomo. - Uśmieszek rozciągnięty dotychczas na moich ustach również nie zniknął, tylko jeszcze bardziej się pogłębił. - Więc śmiało. - Dodałem lekko, odchylając się minimalnie, jakbym tworzył między nami dogodną przestrzeń na wyciąganie fantów. - Splawśmy. - Spojrzenie miałem wbite w jej oczy, czekałem.
Odkryj wiadomość pozafabularną
- Bo wtedy nie patszyłaś. - Stwierdziłem swobodnym tonem, zupełnie bez wyrzutu, przechylając lekko głowę, ale nie odrywając od wzroku od Prudence. To było w niej najbardziej przewrotne - potrafiła dostrzegać praktycznie wszystko inne, rozkładać świat na części pierwsze, analizować poszczególne elementy z niemal laboratoryjną precyzją, a zarazem przez lata zupełnie ignorować to, co działo się między nami. - Byłaś zbyt zajęta udowadnianiem mi, sze się mylę. - I to była prawda. A ja? Też to robiłem, nie musiałem się nawet do tego zmuszać, nie musiałem planować, ona po prostu wyciągała ze mnie reakcje, których nikt inny nie potrafił osiągnąć - wkurwiała mnie, prowokowała, podjudzała - i, cholera, lubiłem to... Lubiłem ją, zawsze, nawet wtedy, kiedy sam wmawiałem sobie inaczej i postępowałem niczym ktoś, kto nie chciał mieć nic wspólnego z „kimś takim”…
Niegdyś wyjątkowo mocno dbałem o to, by wszystko, czego się podejmowałem wyglądało na wykonane od niechcenia, jakby sukces był moim przyrodzonym prawem wynikającym z czystości krwi i „godnego urodzenia”, a nie efektem zaciskania zębów do bólu - przez lata budowałem tę fasadę mitycznego „złotego chłopca”, nosiłem maskę lekkości i nonszalancji, która miała ukrywać każdą kroplę potu, każdy nieprzespany wieczór, każdą chwilę zwątpienia, każdą bliznę i każdy siniak, byle tylko utrzymać ten cholerny obraz kogoś, kto zawsze panuje nad sytuacją, bo w moim świecie słabość była luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić.
Cieszyło mnie to spóźnione zrozumienie. Nawet nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak bardzo czekałem na ten moment, na chwilę, w której kurtyna opadła, przedstawienie dobiegło końca, a ona nie odwróciła wzroku, tylko przybliżyła się, akceptując rdzę i rozpad ukryte pod warstwą nie ze złota, lecz z tombaku. W końcu zrzuciliśmy z siebie ten ciężar, który każde z nas dźwigało pod idealnie skrojonym płaszczem pozorów, weszliśmy w ten - niegdyś tak trudny do osiągnięcia, niemal niemożliwy - etap, gdzie nie musieliśmy już przed sobą niczego udawać. Pozwolenie sobie na to, by odpuścić, umożliwić komuś przebicie się przez twardy pancerz złudzeń, dostrzeżenie krwi i trudu tam, gdzie inni widzieli jedynie łut szczęścia, nie było łatwe, lecz z pewnością nie żałowałem żadnego wypowiedzianego zdania. Nie przy niej. Nawet jeśli zazwyczaj nie należałem do wylewnych ludzi, bycie docenionym przez Prue smakowało znacznie lepiej niż jakikolwiek poklask tłumu w przeszłości.
Widziałem w brązowych oczach mojej dawnej oponentki to nowe zrozumienie, tę dojrzałość która pozwalała Prudence dostrzegać więcej niż kiedykolwiek wcześniej, wnikać jeszcze głębiej pomiędzy zawiłości i warstwy okalające coś, co nigdy nie było szczerozłote - odpowiadało mi to, tym razem nie miałem nic przeciwko, nawet jeśli pod wieloma innymi względami nie zamierzałem być z nią aż tak bardzo transparentny. Nadal starałem się prostować pod badawczym spojrzeniem żony, za każdym razem, kiedy tylko czułem, iż weryfikowała pozostałe mi siły fizyczne - to była już zupełnie inna sprawa - przyglądałem się jej z mrukliwym zadowoleniem, rozparty na niewygodnym, dębowym krześle, które trzeszczało pod moim ciężarem przy każdym najmniejszym ruchu, i ani myślałem wychodzić na wyczerpanego.
- A ja zawsze byłem natulalnym aktolem. - Rzuciłem krótko, pozwalając sobie na całkowity brak skromności, podczas gdy w duchu analizowałem każde drgnienie jej mięśni twarzy, chcąc przewidzieć strategię, jaką zamierzała przyjąć. Prawda była taka, że w niezliczonych przypadkach to właśnie ona była tym katalizatorem, który zmuszał mnie do ciągłego przekraczania własnych ograniczeń, do bycia kimś więcej niż tylko aroganckim dzieciakiem z dobrym nazwiskiem. - Po plostu nie lubię, jak ktoś widzi, ile mnie to kosztuje. - Dodałem, wyjątkowo zwięźle, lecz szczerze, bez tej charakterystycznej nuty, która pojawiała się w mnie zawsze wtedy, kiedy temat robił się choć odrobinę poważniejszy niż byłoby to wygodne. To była prawda, której nigdy wcześniej bym nie powiedział - nie wtedy, kiedy wszystko między nami polegało na tym, żeby nie dać się złapać, nie przyznać się, nie pokazać za dużo - teraz nie musiałem już udawać, że to nie miało znaczenia. Było w tym coś satysfakcjonującego, coś, co trafiało dokładnie tam, gdzie powinno, nawet jeśli nie zamierzałem robić z tego wielkiego momentu.
- Nie „chciałem”. - Poprawiłem ją cicho, niemal odruchowo, jakby to było całkowicie oczywiste. Kiedyś pewnie bym się zaśmiał, rzucił coś w stylu „mhm, jasne”, podtrzymał ten obraz, który tak chętnie widziała, bo był wygodny dla nas obojga, teraz nie zamierzałem udawać, że cokolwiek z tego, co się działo, było takie proste. Nic nie było - ani to, co robiłem, ani to, co między nami wynikło, ani nawet to, co czułem, kiedy po raz pierwszy zaczęła mnie naprawdę obchodzić, kiedy to straciłem i kiedy wywróciliśmy do góry nogami całą dynamikę naszej relacji. - Musiałem. - Kącik ust drgnął mi wyżej, to była prawda, której kiedyś bym nie powiedział nawet samemu sobie - wkurzała mnie, prowokowała, doprowadzała do granicy cierpliwości, ale jednocześnie była jedyną, przy której nie mogłem pozwolić sobie na półśrodki. Dlatego tak bardzo ją wtedy wkurzałem… Bo łatwiej było być dupkiem niż przyznać, że coś jest ważniejsze, niż powinno. - Inaczej nie zwlóciłabyś na mnie uwagi. - Nie zamierzałem ukrywać, iż to było raczej czymś na pograniczu instynktu i uporu - zawsze chciałem więcej, pragnąłem ją przebić, złapać na czymś kontrowersyjnym, wyprowadzić z równowagi i jednocześnie nie pozwolić, żeby ktokolwiek inny zajął jej myśli bardziej ode mnie. W tamtym momencie wiedziałem tylko, że chcę wyciągnąć z niej reakcję i że zrobię to w każdy możliwy sposób, nie zastanawiałem się nad tym, czy to ma sens, czy to coś znaczy, czy prowadzi w jakimkolwiek kierunku - po prostu to robiłem, bo była jedyną „znielubianą” przeze mnie osobą, przy której chciało mi się angażować cokolwiek więcej niż okazjonalne okruchy uwagi. To, gdzie i jak precyzyjnie uderzałem, to nie był przypadek, może nie planowałem tego w jej rozumieniu, nie rozpisywałem scenariuszy, nie analizowałem możliwych wyników, ale byłem uważny, zawsze byłem. Widziałem, jak reagowała, kiedy coś ją ruszało, wiedziałem, co wyprowadzało ją z równowagi, i wykorzystywałem to bez większego wahania. Nie dlatego, że chciałem ją zranić - raczej dlatego, że chciałem zobaczyć, co znajdowało się pod tym płaszczykiem kontroli, pod warstwą opanowania, którą tak skrupulatnie budowała.
Uwaga o tym, że rzadko pozwala sobie na błędy, wywołała u mnie krótkie, gardłowe parsknięcie, pozbawione jednak tej lekceważącej nuty, jakiej można byłoby się po nim spodziewać, bo doskonale wiedziałem, jak bardzo ta kobieta potrafiła być nieustępliwa, gdy raz powzięła jakąś decyzję - nawet, gdybym nie słyszał tego co najmniej kilkukrotnie w niewielkim odstępie czasowym, nigdy nie śmiałbym zapomnieć o wyznawanym przez nią przekonaniu, że wszystko dało się w jakiś sposób przewidzieć, jeśli tylko poświęciło się temu wystarczająco dużo uwagi. Nie wątpiłem też nawet zbytnio, iż może w jej świecie to zazwyczaj działało - naprawdę potrafiła ogarniać większość rzeczy, zanim się wydarzyły, ale w końcu cała ta rozmowa sprowadzała się do tego, że nasza relacja nie była przewidywalna. Ani ja nigdy nie dążyłem do bycia jak większość „łatwych” ludzi, ani ona nie należała do najbardziej transparentnych i przejrzystych w zamiarach, chociaż bywały chwile, gdy czytaliśmy z siebie wzajemnie jak z otwartych ksiąg. Spojrzałem na nią uważniej, przypominając sobie te wszystkie momenty, kiedy celowo mnie prowokowała, rzucała słowami tylko po to, żeby zobaczyć reakcję, wbijała mi się pod skórę dokładnie tam, gdzie sądziła, że zaboli najbardziej… Mogliśmy czuć się gotowi na starcie, ale i tak umieliśmy się wytrącić z równowagi.
Sytuacja pod stołem stawała się coraz bardziej absurdalna, ale w jakiś sposób idealnie wpisywała się w nasz schemat, nie brakowało w niej bowiem nieprzewidywalności znanej z naszych najbardziej pamiętnych interakcji - wszystko potoczyło się inaczej, niż zakładałem, lecz nie mógłbym być z tego bardziej zadowolony, nawet jeśli znowu osiągnęliśmy remis. Ona miała mój prezent, ja trzymałem torbę od niej… Nie chodziło nawet o to, że zamiast się ze mną przepychać, sięgnęła po mój pakunek - chodziło o to, jak to zrobiła - bez zawahania, bez kalkulacji, bez tej swojej typowej potrzeby kontrolowania zachowania w przestrzeni publicznej… Jakby na moment przestała być tą wersją siebie, którą budowała przez lata, a wróciła do tej, którą znałem najlepiej z naszych młodzieńczych sprzeczek.
Najwyraźniej nie tylko dla mnie nie był to moment na analizę, na kalkulacje, na przewidywanie. To, co zaprezentowała Prue, to była kwintesencja improwizacji, czysty instynkt - coś, co zwykle brałem za moją domenę, ale tym razem… Sprawiło, iż w pewnym sensie wygrała tę rundę. Nawet jeśli ja też zdobyłem upragniony łup wojenny, nie zamierzałem jej tego odbierać.
Spojrzałem na torbę, potem z powrotem na nią, lekko kręcąc głową, jak ktoś, kto znał każdy odcień barwy głosu ukochanej, każdą drobną zmianę tonu, każdą pauzę, która znaczyła więcej niż słowa, a i tak dał się zaskoczyć, niczym dwunastolatek w grze w gorące krzesła…
- Mose powinienem częściej wybijać cię s lytmu. - Było w tym coś z tamtego dzieciaka, który naprawdę wierzył, że musi zrobić więcej, być szybszy, lepszy, głośniejszy, bardziej upierdliwy, żeby przebić się przez jej uporządkowany świat, bo przy niej nie było miejsca na półśrodki. Ani wtedy, ani teraz.
Obserwowałem ją, gdy wychodziła spod blatu, trzymając moją torbę i poprawiając ubranie, z tą swoją charakterystyczną dokładnością, ponieważ - a jakże - nawet w takim miejscu i w takiej sytuacji nie mogła sobie pozwolić na bylejakość. Uśmiechnąłem się pod nosem, kiedy rzuciła te cztery słowa - „gdzie, jeśli nie tu” - jakby naprawdę brała pod uwagę, że mogłaby się wpasować w ten cały syf i chaos Wiwernu bardziej, niż wypadało osobie o jej pozycji społecznej. Nie dziwiło mnie to jakoś specjalnie, w końcu nigdy aż tak bardzo nie przejmowała się hierarchiami, jak zdawała się twierdzić w szkole, gdzie „znała swoje miejsce”, tak właściwie, im dłużej byliśmy razem, tym łatwiej mi było odróżnić od siebie te dwie wersje kobiety, z którą się ożeniłem.
„Gdzie, jeśli nie tu” - Wiwern, Nokturn, z jego brudem, hałasem i tym całym szemranym towarzystwem, był ostatnim miejscem, w którym ktokolwiek rozsądny chciałby się zadomowić, a jednak w jej ustach brzmiało to tak, jakby była gotowa się tu rozgościć bez większego problemu - i cholera, znałem ją na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że gdyby naprawdę chciała, to zdecydowanie by potrafiła - wpasowałaby się w te klimaty, ogarnęłaby wszystko po swojemu, subtelnie wprowadziłaby swoje zasady, nawet jeśli nikt by tego nie zauważył, dopóki nie byłoby za późno.
- No, jasne. - Pokręciłem lekko głową, pozwalając sobie na krótkie rozeznanie się w otaczającej nas klienteli, w tych wszystkich twarzach, które były dokładnie takie, jakich można się było tu spodziewać - brudne typy, ciężkie spojrzenia, ludzie, którzy nie pytali o pozwolenie, tylko brali, co uważali za swoje - to miejsce z całą pewnością nadawało się na cokolwiek więcej niż chwilowy przystanek między jednym złym pomysłem a drugim. Z pewnością. - Idealne miejsce na gniazdko. Blakuje tylko świec i filanek. - Przesunąłem wzrokiem po okolicznych stolikach, po sylwetkach, które niejedno widziały i niejedno robiły, wyłapując osoby, które znałem z widzenia, jak i te, których nie rozpoznawałem, ale potrafiłem sklasyfikować w sekundę - kto był tylko głośny, kto niebezpieczny, kto udawał jednego lub drugiego - nie martwiłem się tym jednak w tym momencie, nie dbałem o to, co myśleli inni o tamtych wygłupach sprzed chwili, ich opinie były dla mnie nieistotne, tak samo jak zerknięcia w naszym kierunku, przynajmniej dopóki nie stawały się zbyt natarczywe. Dopóki nikt nas nie zaczepiał, było w porządku - nie chciałem rozważać drugiego scenariusza, bo wtedy moja postawa zazwyczaj przybierała formę znacznie mniej uprzejmą niż w tej chwili. Byłem tak spokojny o przebieg naszego wieczoru, jak to tylko było możliwe, chociaż doskonale wiedziałem, iż to miejsce nie wybaczało słabości i promowało tylko najsilniejszych. Na szczęście my tacy byliśmy, zwłaszcza, dopóki trzymaliśmy się razem, nawet jeśli w tej konkretnej chwili próbowaliśmy się nawzajem przechytrzyć.
- Zawsze byłem fanem jakości, nie ilości, wiesz. - Odpowiedziałem bez zawahania, nie było w tym ani grama fałszywej skromności. Przesunąłem się odrobinę do przodu, opierając łokcie o stół i skracając dystans między nami tak, jak robiłem to setki razy wcześniej, by mieć pewność, że dobrze mnie słyszała, mimo całego tego hałasu wokół. - Postalam się byś wystalszająso ploblematyczny, by splostaś twoim wygólowanym standaldom. - Mrugnąłem do niej, nieznacznie wyginając wargi w górę i ukazując zęby w półuśmiechu. To była w końcu nasza stara narracja, stała śpiewka, tylko teraz miała zupełnie inny wydźwięk. Podpuszczała mnie, sprawdzała, gdzie leży granica i, cholera, dobrze wiedziała, że taka nie istnieje. Kiedyś to było ostrzeżenie, teraz było… Deklaracją. Zawsze byłem o nią w jakimś stopniu zazdrosny - nawet wtedy, kiedy nie miałem prawa, nawet wtedy, kiedy nie byliśmy razem, nawet wtedy, kiedy próbowałem sobie wmówić, że to nic nie znaczy… Teraz nie musiałem się powstrzymywać, mogłem jasno stawiać sprawę, a to zdecydowanie karmiło moje ego.
- Poza tym… No, niekoniecznie jestem pewien, czy to ty miałabyś ploblem. Stawiam laszej, sze byłoby w dlugą stlonę. Nikt inny nie przeszyłby s tobą tygodnia. - Stwierdziłem z nutą bezczelności, którą uważałem za w pełni uzasadnioną - nie było w tym arogancji dla samej arogancji, to była pewność, ta sama, którą miałem od zawsze, nawet jeśli teraz miała głębsze uzasadnienie. Nie przez to, kim Pruey była na co dzień, tylko przez to, jak doskonale potrafiła się odnaleźć wszędzie, gdzie tylko chciała, i od razu zacząć wprowadzać tam swoje porządki.
„Nie czuję się przy tobie zbyt pewnie”... Jako jej mąż zapewne powinienem był powiedzieć coś względnie łagodnego, ale przecież nie o to w tym wszystkim chodziło. W kontekście naszej rozmowy brzmiało to doskonale, bo przecież nigdy nie chciałem być kimś przewidywalnym, kto dawał się rozczytać do końca. To byłoby nudne, a wersja mnie, w której byłbym zachowawczy i stateczny była dla mnie znacznie bardziej przerażająca niż ta określana jako „nieobliczalny i chaotyczny”. Kolejne słowa wyłącznie jeszcze bardziej mnie rozbawiły - to, że wiedziała, iż nie powinna, i że i tak zamierzała spróbować, bo nie lubiła przegrywać - to było dokładnie to, co w niej ceniłem najbardziej.
- Wiesz, sze to nie jest dobly pomysł, a i tak w to idziesz… - Odezwałem się z tym konkretnym błyskiem w spojrzeniu. Ta upartość, to, że nigdy nie odpuszczała… - Bszmi znajomo. - Uśmieszek rozciągnięty dotychczas na moich ustach również nie zniknął, tylko jeszcze bardziej się pogłębił. - Więc śmiało. - Dodałem lekko, odchylając się minimalnie, jakbym tworzył między nami dogodną przestrzeń na wyciąganie fantów. - Splawśmy. - Spojrzenie miałem wbite w jej oczy, czekałem.
W papierowej torbie znalazły się:
Stary, cieniutki grymuar bez tytułu, oprawiony w miękką, ciemną skórę, miejscami lekko poprzecieraną, popękaną od upływu lat i rąk, przez które przeszedł. Książka na pierwszy rzut oka wygląda na niekompletną i zniszczoną, jakby ktoś wyrwał połowę stron albo nigdy ich nie zapisał, kiedy jednak się do niej wraca, nowe fragmenty pojawiają się same, jak gdyby zawartość ujawniała się pod wpływem upływu czasu albo zainteresowania czytelnika. Treść nie jest linearna, więc nie da się jej przeczytać od początku do końca w jeden wieczór - każde otwarcie odkrywa inne zapiski, czasem drobne notatki, czasem całe rozdziały - niektóre zdania ujawniają się tylko raz i znikają, inne wracają zmienione. Czyta się ją tygodniami, a nie godzinami, ale czy da się zrobić to od deski do deski? Sprzedawca zapewniał, że niekoniecznie.
Mały, ciężki flakon perfum wykonany z ciemnego szkła, chłodny w dotyku, zamknięty szklanym korkiem z zatopionym fragmentem czegoś przypominającego powyginany korzeń drzewa. Zapach jest dziwnie intrygujący - chłodny, rześki, ale jednocześnie słodkawy - pachnie jak powietrze po burzy, suszone róże, mokra ziemia, mech otulający nagrzanym kamień i coś metalicznego, nasuwającego na myśl misternie kute ogrodzenie z żelaza okalające stary cmentarz. Nie jest oczywisty ani „ładny” w klasycznym sensie, ale przyciąga uwagę i zostaje w pamięci.
Szklana kula, w środku której nie ma nic konkretnego, tylko mglisty cień, który powoli dryfuje w przestrzeni i nigdy nie powtarza tej samej sekwencji ruchów. Działa uspokajająco, chociaż bez wątpienia też lekko hipnotycznie - można się w nią wpatrywać zaskakująco długo, nie odczytując z niej niczego szczególnego, ale jednocześnie nie mogąc oderwać od niej wzroku. Trudno powiedzieć, czy to dekoracja, czy coś więcej, w każdym razie przyciąga uwagę.
Do wszystkiego została załączona pocztówka przedstawiająca widok uliczki spowitej mgłą - według koncepcji zapewne miała być to romantyczna alejka*, ale coś ewidentnie poszło nie tak, gdyż fotograf zupełnie zignorował fakt, iż uwiecznił głównie krzywe kamienice, mokry bruk i latarnię, która bardziej straszy niż świeci - kolory są przesadnie podkręcone, lecz jednocześnie wyblakłe od słońca, jak na tanich nadmorskich widokówkach, tylko że zamiast błękitu, złotego i różu dominują zgniła zieleń, czerń i popiel. Na przodzie umieszczono srebrny, błyszczący napis „Nokturn - miejsce z duszą”, na tyle natomiast widnieje ręczny dopisek „niekoniecznie jedną” i stempel przypominający lekko rozmazaną, trudną do zidentyfikowania pieczęć umieszczoną w miejscu na znaczek. Całość ma ten lekko żenujący urok taniej pamiątki, tyle tylko, że podszyty czymś niepokojącym.
*W jakimś sensie jest, ponieważ wygląda bardzo znajomo.
Stary, cieniutki grymuar bez tytułu, oprawiony w miękką, ciemną skórę, miejscami lekko poprzecieraną, popękaną od upływu lat i rąk, przez które przeszedł. Książka na pierwszy rzut oka wygląda na niekompletną i zniszczoną, jakby ktoś wyrwał połowę stron albo nigdy ich nie zapisał, kiedy jednak się do niej wraca, nowe fragmenty pojawiają się same, jak gdyby zawartość ujawniała się pod wpływem upływu czasu albo zainteresowania czytelnika. Treść nie jest linearna, więc nie da się jej przeczytać od początku do końca w jeden wieczór - każde otwarcie odkrywa inne zapiski, czasem drobne notatki, czasem całe rozdziały - niektóre zdania ujawniają się tylko raz i znikają, inne wracają zmienione. Czyta się ją tygodniami, a nie godzinami, ale czy da się zrobić to od deski do deski? Sprzedawca zapewniał, że niekoniecznie.
Mały, ciężki flakon perfum wykonany z ciemnego szkła, chłodny w dotyku, zamknięty szklanym korkiem z zatopionym fragmentem czegoś przypominającego powyginany korzeń drzewa. Zapach jest dziwnie intrygujący - chłodny, rześki, ale jednocześnie słodkawy - pachnie jak powietrze po burzy, suszone róże, mokra ziemia, mech otulający nagrzanym kamień i coś metalicznego, nasuwającego na myśl misternie kute ogrodzenie z żelaza okalające stary cmentarz. Nie jest oczywisty ani „ładny” w klasycznym sensie, ale przyciąga uwagę i zostaje w pamięci.
Szklana kula, w środku której nie ma nic konkretnego, tylko mglisty cień, który powoli dryfuje w przestrzeni i nigdy nie powtarza tej samej sekwencji ruchów. Działa uspokajająco, chociaż bez wątpienia też lekko hipnotycznie - można się w nią wpatrywać zaskakująco długo, nie odczytując z niej niczego szczególnego, ale jednocześnie nie mogąc oderwać od niej wzroku. Trudno powiedzieć, czy to dekoracja, czy coś więcej, w każdym razie przyciąga uwagę.
Do wszystkiego została załączona pocztówka przedstawiająca widok uliczki spowitej mgłą - według koncepcji zapewne miała być to romantyczna alejka*, ale coś ewidentnie poszło nie tak, gdyż fotograf zupełnie zignorował fakt, iż uwiecznił głównie krzywe kamienice, mokry bruk i latarnię, która bardziej straszy niż świeci - kolory są przesadnie podkręcone, lecz jednocześnie wyblakłe od słońca, jak na tanich nadmorskich widokówkach, tylko że zamiast błękitu, złotego i różu dominują zgniła zieleń, czerń i popiel. Na przodzie umieszczono srebrny, błyszczący napis „Nokturn - miejsce z duszą”, na tyle natomiast widnieje ręczny dopisek „niekoniecznie jedną” i stempel przypominający lekko rozmazaną, trudną do zidentyfikowania pieczęć umieszczoną w miejscu na znaczek. Całość ma ten lekko żenujący urok taniej pamiątki, tyle tylko, że podszyty czymś niepokojącym.
*W jakimś sensie jest, ponieważ wygląda bardzo znajomo.
![[Obrazek: 4GadKlM.png]](https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=4GadKlM.png)