22.04.2026, 08:35 ✶
Z marazmu wyrwały go pieczenie skóry policzka, ostry, chrypliwy głos i znajomy zapach fajek, który przebijał się nawet w dymie Spalonej Nocy. Medyczka musiała palić jak smok. Chłopak skoncentrował wszystkie swoje siły, by utrzymać względną przytomność. Przypomniał sobie, jak w książkach przygodowych do rannych krzyczano, żeby za żadne skarby świata nie zasypiali. Wtedy przestaliby walczyć, osunęliby się w objęcia stanu, który byłby prostą drogą do grobu. A Henry nie chciał umierać. Miał ambicje, marzenia, przyjaciół. Nawet fanatycy Lorda Voldemorta nie mogli mu tego odebrać.
Pokiwał słabo głową. A potem kobieta zajęła się jego ręką. Dobrze, że nie był w stanie nią ruszyć, bo nawet kontakt ze zwykłą gazą przywołał falę tępego bólu. Zamroczyło go przed oczami, a z gardła wyrwało się coś na kształt żałosnego jęku. Oddech urwał się mu na chwilę, zabrakło mu powietrza. Szczególnie, że kobieta postanowiła dość mocno ucisnąć jego rękę. Henry podejrzewał, że to był konieczny zabieg, nie zmieniało to jednak faktu, że zniesienie takiego bólu graniczyło z niemożliwością. Chłopak przywołał w głowie coś w rodzaju mantry. Wytrzymasz to, wytrzymasz to, wytrzymasz to, wytrzymasz... Uniósł wzrok w górę, ponad głowę kobiety, ale na niebie nie widział nawet jednej gwiazdy. Jedynie budynki pokryte smołą i czerń dymu. W powietrzu jednak fruwało coś jeszcze: czerwonawe drobiny, świecące w ciemnościach. Jak wróżki frunące po magicznym lesie. Wyglądało to groteskowo, lecz jednocześnie... pięknie.
Niemal nie zauważył, że nieznajoma wyjęła różdżkę i zaczęła czarować. Co za odwaga, ryzykować narażenie się na konsekwencje związane ze złamaniem kodeksem tajności. Oczywiście Henio nie był konfidentem, szczególnie w stosunku do osób, które bezinteresownie ratowały mu jeśli nie życie, to przynajmniej rękę.
– Też... też jestem czarodziejem – wydusił nieprzytomnie. – Jestem... jestem Henry Lockhart. I...dziękuję...
Słowa nie do końca trzymały się formułowanych przez niego myśli, a gardło, wysuszone od spalonego powietrza, nie tylko niemiłosiernie piekło, lecz także nie było w stanie przepuścić pewnych dźwięków. Gdyby świat nie drżał w posadach, Henry mógłby nawet się z tego śmiać, brzmiał bowiem jak "stary, zapijaczony dziad". Teraz jednak wyjątkowo nie było mu do śmiechu.
Pokiwał słabo głową. A potem kobieta zajęła się jego ręką. Dobrze, że nie był w stanie nią ruszyć, bo nawet kontakt ze zwykłą gazą przywołał falę tępego bólu. Zamroczyło go przed oczami, a z gardła wyrwało się coś na kształt żałosnego jęku. Oddech urwał się mu na chwilę, zabrakło mu powietrza. Szczególnie, że kobieta postanowiła dość mocno ucisnąć jego rękę. Henry podejrzewał, że to był konieczny zabieg, nie zmieniało to jednak faktu, że zniesienie takiego bólu graniczyło z niemożliwością. Chłopak przywołał w głowie coś w rodzaju mantry. Wytrzymasz to, wytrzymasz to, wytrzymasz to, wytrzymasz... Uniósł wzrok w górę, ponad głowę kobiety, ale na niebie nie widział nawet jednej gwiazdy. Jedynie budynki pokryte smołą i czerń dymu. W powietrzu jednak fruwało coś jeszcze: czerwonawe drobiny, świecące w ciemnościach. Jak wróżki frunące po magicznym lesie. Wyglądało to groteskowo, lecz jednocześnie... pięknie.
Niemal nie zauważył, że nieznajoma wyjęła różdżkę i zaczęła czarować. Co za odwaga, ryzykować narażenie się na konsekwencje związane ze złamaniem kodeksem tajności. Oczywiście Henio nie był konfidentem, szczególnie w stosunku do osób, które bezinteresownie ratowały mu jeśli nie życie, to przynajmniej rękę.
– Też... też jestem czarodziejem – wydusił nieprzytomnie. – Jestem... jestem Henry Lockhart. I...dziękuję...
Słowa nie do końca trzymały się formułowanych przez niego myśli, a gardło, wysuszone od spalonego powietrza, nie tylko niemiłosiernie piekło, lecz także nie było w stanie przepuścić pewnych dźwięków. Gdyby świat nie drżał w posadach, Henry mógłby nawet się z tego śmiać, brzmiał bowiem jak "stary, zapijaczony dziad". Teraz jednak wyjątkowo nie było mu do śmiechu.
Złoty chłopiec
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.
Przymruż złociste światełka,
Ukryj się pod matki rąbek,
Nim cię zgubi śronu ząbek
Lub chłodnej rosy perełka.