22.04.2026, 18:49 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 04.05.2026, 20:36 przez Millie Moody.)
To przyszło równie nagle co nieoczekiwanie. Zimny pot, drezcze na całym ciele. Czyli jego oddech na swoim ciele. Jego spojrzenie. Ledwie godzinę temu (godzinę? Może dwie jednak?) dostrzegła w popiołach TO COŚ i od tego czasu miała wrażenie, ciągłe wrażenie że TO COŚ towidmozłowieszczeprzerażającepierdolonewwidmowądupewidmo zostawiło jej…
Słowa.
Tłumiła je ile mogła, opadając na kolana i obiema dłońmi wspierając się o brudną ziemię, gdy kociołek posypał się z łoskotem. Zaciskała wargi ale na nic.
Strach jest prawem, które… ustanawiam… - cedziła nieswoim głosem, a miodowe oczy wytrzeszczone patrzyły się na brud. Myśl jednak uciekała gdzie indziej, do lęku o wiele głębszego niż cokolwiek innego. Lęku że znów zamkną ją w wariatkowie. Lecznica dusz czekała, w końcu zwolnili ją warunkowo. - i niech każdy drży…. Bo drżenie… - o tak, zdecydowanie się trzęsła metaforycznie rzygając tymi słowami przez zaciśnięte gardło…- …jest uznaniem mojej potęgi… pierdoły szmaty tysiącletnie krewetki! - dokończyła krzycząc w niebo, znaczy w sufit, a potem kładąc się obok kaszlącego w umęczeniu osoby, która tej nocy widziała stanowczo zbyt wiele. - Ja pierdole, co to za szajs. Jakby podpalające gówno z nieba nie wystarczało… - wypchnęła z piersi już całkiem swoim głosem.
Słowa.
Tłumiła je ile mogła, opadając na kolana i obiema dłońmi wspierając się o brudną ziemię, gdy kociołek posypał się z łoskotem. Zaciskała wargi ale na nic.
Strach jest prawem, które… ustanawiam… - cedziła nieswoim głosem, a miodowe oczy wytrzeszczone patrzyły się na brud. Myśl jednak uciekała gdzie indziej, do lęku o wiele głębszego niż cokolwiek innego. Lęku że znów zamkną ją w wariatkowie. Lecznica dusz czekała, w końcu zwolnili ją warunkowo. - i niech każdy drży…. Bo drżenie… - o tak, zdecydowanie się trzęsła metaforycznie rzygając tymi słowami przez zaciśnięte gardło…- …jest uznaniem mojej potęgi… pierdoły szmaty tysiącletnie krewetki! - dokończyła krzycząc w niebo, znaczy w sufit, a potem kładąc się obok kaszlącego w umęczeniu osoby, która tej nocy widziała stanowczo zbyt wiele. - Ja pierdole, co to za szajs. Jakby podpalające gówno z nieba nie wystarczało… - wypchnęła z piersi już całkiem swoim głosem.