[15.07.1971] Rybny bar na wybrzeżu

Z początku skulił się lekko, gdy w spojrzeniu dziewczyny ujrzał zniecierpliwienie kolejnym klientem w zapewne długi dzień pracy. Henry poczuł potrzebę przeproszenia jej za to, że w ogóle się pojawił. Właściwie po co podchodził do tej budki z rybą? Wiedział, że nawet na zestaw nie będzie go stać. Miał w kieszeni jedynie garść monet. Położył ją więc na ladzie.

— Czy... czy tyle starczy? — zapytał cicho. Jego usta lekko drżały, gdy wypowiadał te słowa, a głos brzmiał ni to chrypliwie, ni jękliwie. Tego dnia mało mówił. Nie wiedział, jakimi słowami mógłby opisać swoją sytuację. Tragedia? Beznadzieja? To wszystko brzmiało jakoś patetycznie i literacko, a więc sztucznie. Do życia pasowałoby coś o wiele bardziej gorzkiego, a nie uwzniaślającego. Nie było chyba takich słów. Cierpienie zawsze miało w sobie coś szlachetnego. A Henry nie czuł się szlachetnie, lecz podle. — Może nie być to zestaw. Wezmę cokolwiek.

Żałosny. To słowo pasowało najlepiej. Czuł się żałośnie i taki właśnie był. Znowu spojrzał na list trzymany w ręku. Jak można było pożegnać się z marzeniami? Jakie sformułowanie byłoby odpowiednie? Co mówić, gdy w stosunkowo krótkim czasie traciło się wszystko? Gdy spadało się ze społecznej drabiny na samo dno?