23.04.2026, 11:58 ✶
Uniósł ku niej szkliste, przekrwione spojrzenie. Pył oblepiał mu policzki, zmieszany z potem i sadzą, przez co twarz wyglądała bardziej jak maska niż coś naprawdę żywego. Na jej słowa mógłby prychnąć, rzucić czymś kąśliwym, może nawet parsknąć śmiechem, gdyby starczyło mu sił. Ale nie starczało. Był zbyt zmęczony, zbyt obolały i zbyt pusty, żeby przejmować się cudzym obłędem, skoro jego własne ciało właśnie urządzało mu małe prywatne piekło. Przypalone opuszki palców drżały mu nieprzyjemnie, a plecy pulsowały tępym, rozlanym bólem. Gorąco i zimno szarpały nim na przemian; chłodny pot wsiąkał w brudny materiał koszuli, przyklejając go do skóry pooranej siniakami. Każdy oddech był płytki, rwany, jakby coś zalegało mu głęboko pod mostkiem i nie chciało odpuścić. Nie zwykły pył. Nie zwykłe zadławienie. Coś cięższego. Coś, co siedziało w nim uparcie i rozpychało się w płucach przy każdym kolejnym wdechu.
— Chciałem tylko być kimś... ekhe... khe — Słowa załamały mu się w gardle. Zakaszlał gwałtownie, aż zgięło go wpół, jakby własne wnętrzności próbowały wyrwać się na zewnątrz.
— ...chciałem tylko być najlepszy — wydusił w końcu, ciszej, bardziej do brudnej podłogi niż do niej.
Potem przyszło kolejne szarpnięcie. Kaszel wyrwał mu się z piersi brutalnie, raz, drugi, trzeci, aż w końcu spomiędzy warg poleciał ciemny, lepki pył. Nie wyglądało to naturalnie. Nie jak zwykłe skutki dymu czy kurzu po zawaleniu. Raczej jak coś, co zagnieździło się w środku i teraz próbowało znaleźć ujście. Lukas starł usta wierzchem dłoni, spojrzał na czarny ślad rozmazany na skórze i na krótką chwilę zmarszczył brwi, jakby sam nie chciał dopuścić do siebie tego, co widzi. Po ataku skulił się znowu, ciężko opierając łopatki o ścianę. Oddychał przez moment przez nos, płytko i ostrożnie, jak człowiek, który nauczył się już, że zbyt głęboki wdech kończy się bólem.
Dopiero wtedy spojrzał na nią jeszcze raz.
— Strach? — wychrypiał, a w tym jednym słowie było więcej pogardy niż siły. Kącik ust drgnął mu w czymś, co miało być szyderstwem, ale ugrzęzło gdzieś pomiędzy zmęczeniem a bólem. — Strach to dobre narzędzie dla skurwysynów, którzy sami nie potrafią zbudować niczego własnymi rękami.
Przerwał, łapiąc oddech. Krótki, urwany. Jak kradzież.
— Może i przez chwilę daje kontrolę— dodał ciszej, chrapliwie, z trudem wypychając z siebie kolejne słowa — ale każdy taki błysk w końcu rodzi iskrę. A ta wznosi płomień buntu I wtedy już nie ma chwały. Jest tylko pożar... a po pożarze przychodzi tylko cierpienie.
Parsknął, lecz zamiast śmiechu z gardła wyrwał mu się stłumiony syk bólu.
— I oby ich dopadła Rewolucja.
Atak kaszlu powrócił nasilony do tego stopnia, że pojedynczy ludzie z wypisanym niepokojem na twarzy zaczęli wzywać o pomoc.
— Chciałem tylko być kimś... ekhe... khe — Słowa załamały mu się w gardle. Zakaszlał gwałtownie, aż zgięło go wpół, jakby własne wnętrzności próbowały wyrwać się na zewnątrz.
— ...chciałem tylko być najlepszy — wydusił w końcu, ciszej, bardziej do brudnej podłogi niż do niej.
Potem przyszło kolejne szarpnięcie. Kaszel wyrwał mu się z piersi brutalnie, raz, drugi, trzeci, aż w końcu spomiędzy warg poleciał ciemny, lepki pył. Nie wyglądało to naturalnie. Nie jak zwykłe skutki dymu czy kurzu po zawaleniu. Raczej jak coś, co zagnieździło się w środku i teraz próbowało znaleźć ujście. Lukas starł usta wierzchem dłoni, spojrzał na czarny ślad rozmazany na skórze i na krótką chwilę zmarszczył brwi, jakby sam nie chciał dopuścić do siebie tego, co widzi. Po ataku skulił się znowu, ciężko opierając łopatki o ścianę. Oddychał przez moment przez nos, płytko i ostrożnie, jak człowiek, który nauczył się już, że zbyt głęboki wdech kończy się bólem.
Dopiero wtedy spojrzał na nią jeszcze raz.
— Strach? — wychrypiał, a w tym jednym słowie było więcej pogardy niż siły. Kącik ust drgnął mu w czymś, co miało być szyderstwem, ale ugrzęzło gdzieś pomiędzy zmęczeniem a bólem. — Strach to dobre narzędzie dla skurwysynów, którzy sami nie potrafią zbudować niczego własnymi rękami.
Przerwał, łapiąc oddech. Krótki, urwany. Jak kradzież.
— Może i przez chwilę daje kontrolę— dodał ciszej, chrapliwie, z trudem wypychając z siebie kolejne słowa — ale każdy taki błysk w końcu rodzi iskrę. A ta wznosi płomień buntu I wtedy już nie ma chwały. Jest tylko pożar... a po pożarze przychodzi tylko cierpienie.
Parsknął, lecz zamiast śmiechu z gardła wyrwał mu się stłumiony syk bólu.
— I oby ich dopadła Rewolucja.
Atak kaszlu powrócił nasilony do tego stopnia, że pojedynczy ludzie z wypisanym niepokojem na twarzy zaczęli wzywać o pomoc.