[Luty 1972] Egipt | Ci, których powinieneś unikać | Jamil & Cathal

- Tak, to faktycznie mogłoby się skończyć w ten sposób – przyznał Cathal odnośnie Nell, która powróciłaby pewnie przepełniona pragnieniem zemsty. Wprawdzie podejrzewał, że Nell dotąd nikogo nie zabiła, ale jakaś trucizna w jedzeniu, ewentualnie przypadkowy pożar namiotu, kto wie? To mogłoby się zdarzyć.
Przysiadł na prowizorycznym stole, zorganizowanym w namiocie za pomocą transmutacji. Skrzyżował ramionami na piersi i po prostu słuchał, co Jamil ma do powiedzenia. A potem też milczał, dość długo. Nie dlatego, że świadomie chciał trzymać Anwara w niepewności. Czasem Shafiq potrzebował nieco więcej czasu, by podjąć jakąś decyzję, bo zwyczajnie w głowie obracał sobie zbyt wiele myśli, ewentualności oraz wspomnień.
Słowa Jamila i obietnica, że nie będzie grał na pieniądze, świadczyły o tym, że Egipcjanin jest naprawdę zdesperowany. Oczywiście, Cathal nie do końca mu wierzył – mężczyzna był hazardzistą, i podejrzewał, że dość szybko uzna, że przecież tym razem wygra albo ulegnie czyimś gorącym namowom. Ale już to, że był gotów coś takiego zadeklarować, pokazywało, że nie wyolbrzymiał i naprawdę nad jego głową wisiała groźba rychłej śmierci.
Pracowali razem dostatecznie długo, aby nawet Cathal czuł się źle z myślą o zostawieniu Jamila na pewną śmierć.
Miękniesz, chłopcze, zasyczał głos Slytherina w jego głowie.
Spierdalaj, odpowiedział Cathal uprzejmie, po diabelski podszept pomógł mu podjąć ostateczną decyzję.
- Zrobię ci listę rodzin, na których masz uważać – powiedział w końcu, nie zmieniając pozycji. – Z twojej pensji część będzie szła bezpośrednio na opłaty za kwaterę, którą wynajmiesz, a część na spłatę długów, bo podpiszesz papiery potwierdzające ich zaciągnięcie.
Leta prawdopodobnie zgodziłaby się opłacić wszystkie koszty lekką ręką. Cathal jednak, po pierwsze, starał się gospodarować budżetem wypraw rozsądnie, po drugie w przypadku Anwara czuł, że przyda się taki dodatkowy bat, na wypadek gdyby angielska swoboda uderzyła mu do głowy. A dla nich swego rodzaju rekompensata, gdyby z tego powodu musieli wywalić Jamila z grupy lub ten zdecydowałby, że chce odejść z niej sam.
– Jeżeli narobisz kłopotów, wylatujesz i masz długi do spłacenia. A ja wyślę kartkę z pozdrowieniami do Nundu, wskazując mu, gdzie dokładnie szukać pewnego czarodzieja, który podobno bardzo go zirytował – dodał. To nie była groźba, a proste stwierdzenie faktu. Bo nie, Cathal nie chciał, by Jamil zginął, ale sprawy, które dwa lata temu zupełnie go nie interesowały, teraz gwałtownie domagały się uwagi i zajmowały jego głowę. Wojna w Anglii. Coraz bardziej ponure nagłówki gazet. Kolejne okruchy informacji o Voldemorcie, które sprawiały, że Cathal był już niemal pewien: przywódca śmierciożerców albo był w jakiś sposób powiązany ze Slytherinem, albo uważał, że tak jest. A że Gauntów naprawdę nie pozostało wielu, to kierowało uwagę ku opowieściom matki i potencjalnym kandydatom.
Shafiq nie miał ochoty mieszać się w tę wojnę. Nie planował walczyć przeciwko Voldemortowi, ale zdecydowanie ostatnią rzeczą, na jaką miał ochotę, było wpadnięcie w oko – nomen omen – wujka, bo zapewne był kuzynem jego matki. A już gdyby przez kogoś z ekipy ktoś ze śmierciożerców zaczął się mieszać w jego pracę, zainteresowany na przykład jakimś znaleziskiem albo informacjami, to Cathal chyba by taką osobę obdarł ze skóry. Nie po to pracował całe życie, aby wyniki tej pracy wykradała jakaś… szlama.
– Wszystko przejdzie wyłącznie, jeśli zgodzą się na to także Leta i Nell. Jakieś uwagi?