[17/10/72] Transylvania is so cliché | Benjy, Prue

Stałem naprzeciwko niej, obserwując ją bez większego skrępowania, oparty o blat z tą pozorną swobodą, która w rzeczywistości była starannie utrzymaną równowagą między tym, co ciało chciało mi przypomnieć, a tym, co byłem gotów przyznać na głos. Choć mój organizm miał swoje zdanie na temat tego dnia i tej całej wycieczki, a napięcie związane z niedawno odniesionymi obrażeniami nadal siedziało w mięśniach głęboko, uparte, przypominające o sobie przy każdym dłuższym bezruchu, nie zamierzałem się cofać ani zwalniać tylko dlatego, że coś jeszcze nie działało idealnie, bo jeśli miałem wracać do życia, to nie po to, żeby robić to ostrożnie.
Nie odzywałem się już więcej, przynajmniej po tym pierwszym komentarzu, bo nie było sensu przyspieszać czegoś, co i tak zmierzało w jednym kierunku. Zamilkłem, kiedy zamknęła oczy, i przez krótką chwilę całe to quasi-rajskie otoczenie pełne jaskrawych plakatów i zbyt słodkich zapachów, ta znudzona kobieta za biurkiem, tykanie zegara docierające do nas gdzieś z tyłu z zaplecza - wszystko to zeszło na dalszy plan, zostawiając tylko to, co najważniejsze… Dłoń zawieszoną nad broszurami i ekscytujące napięcie, które zbierało się w powietrzu, niczym moment przed nadchodzącą burzą, niewidoczne, ale wyczuwalne. Nie poganiałem Prue, choć trwało to dłużej, niż przewidywałem, pozwoliłem jej przejechać palcami po kolejnych kartkach, słuchając cichego szelestu papieru, który brzmiał niemal ostentacyjnie w tej ciszy, i dopiero kiedy jej ruch się zatrzymał, a jedna z broszur została uniesiona, oderwałem się od tej pozycji i wyciągnąłem rękę, żeby ją od niej przejąć. Spojrzałem na nią krótko, upewniając się, że nadal ma zamknięte oczy, a potem otworzyłem cienką książeczkę jednym, zdecydowanym ruchem. Papier rozchylił się bez ceregieli, bez żadnej ceremonii, która mogłaby nadać temu więcej powagi, niż byłem skłonny w to włożyć. Przebiegłem wzrokiem pierwsze linijki, zdjęcie, nazwę, łapiąc sens w całość w ułamku sekundy, i poczułem, jak kącik ust unosi mi się sam, bez konsultacji.
- Austlia. - Rzuciłem od razu, bez budowania napięcia, z półuśmiechem, który pojawiał się na moich ustach zawsze wtedy, kiedy rzeczywistość okazywała się odrobinę bardziej ironiczna, niż zakładałem. Moja żona postanowiła dobić zarówno mnie, jak i siebie, z tymi swoimi bucikami. - Moszesz otwoszyś oczy. - Dodałem, nie siląc się na powagę, która i tak by się nie utrzymała. - Właśnie zdecydowałaś, sze będziemy się wspinaś.
Austria… Góry, zimno i zero rozsądnych powodów, żeby tam jechać w październiku - idealnie w stylu wszystkiego, co ostatnio robiliśmy. Złożyłem broszurę niedbale i odłożyłem ją na blat, bliżej żony niż mnie, w końcu to była jej „odpowiedzialność”, nie moja, czyż nie - to ona wylosowała nam ten wyjątkowy kierunek i zapewne ona miała zaraz zacząć czytać wszystko o tym, co mógł nam zaoferować organizator wycieczki, wiedząc aż za dobrze, że ja mógłbym iść w to zupełnie w ciemno, bez sprawdzania szczegółów oferty - po czym przesunąłem dłonią po krawędzi blatu, zatrzymując się tylko na moment, kiedy w moim ciele odezwało się to znajome, tępe przypomnienie o ostatnich dniach, które zignorowałem z przyzwyczajenia, nawet nie zmieniając wyrazu twarzy.
- A więc mamy to. - Rzuciłem już normalnie, bez ściszania głosu, chociaż w dalszym ciągu bardziej do Prue niż do pracownicy, nawet jeśli spojrzenie skierowałem gdzie indziej, tym razem przenosząc je bezpośrednio na kobietę za ladą. Skoro mieliśmy już za sobą moment wyboru, teraz musieliśmy jeszcze tylko dopilnować, żeby wszystko poszło sprawnie, konkretnie, bez zbędnego rozwlekania, ale to akurat była jedna z niewielu rzeczy, nad którymi wciąż sprawowaliśmy pełną kontrolę. W przeciwieństwie do kierunku, który był… Można by rzec… Oryginalny.