Nawet nie rozpatrywała tego w kategoriach eskorty i wcale nie dlatego, że uważała siebie za tak genialną czarownicę, która nie wiadomo jak świetnie radzi sobie z czarami. Przede wszystkim nawet nie zdawała sobie sprawy, jak długo im zeszło w tej restauracji. Może i początek tego spotkania zwiastował pewne spięcie (emocjonalne), ale gdy wszystko sobie wyjaśnili, to jakoś przeszło to gładko, Victoria nawet zamówiła jakieś danie, a ile tego wina wypili nawet nie liczyła. Ale teraz trochę szumiało jej w głowie i cieszyła się z dalszego towarzystwa Christophera. Pewnie mogła sobie do punktu sieci Fiuu dojść sama, ale skoro się zaoferował, że ją odprowadzi… Traktowała to po prostu jako przedłużenie spotkania.
Nie bała się. Po części trochę dlatego, że nie była sama, ale tak po prawdzie to po latach pracy w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów przywykła już do obrazu miasta w nocy. Do patroli w środku nocy, do różnych akcji, które rozgrywały się po zmroku. Nie myślała o tym, że teraz jest niebezpieczniej, że ulica jest opustoszała, bo dla niej była to codzienność. Niecodzienne może było to, że szła teraz brukowaną ulicą w szpilkach, a nie w ciężkich butach pasujących do munduru aurora, że podtrzymywała się Christophera, który był od niej dużo wyższy nawet jeśli sama dodała sobie trochę centymetrów butami i że uśmiechała się leciutko tak do swoich myśli jak i do sytuacji – alkohol robił swoje. Na całe szczęście nie była tak nierozważna, by próbować teleportacji po tej ilości wina a i miała pewną wątpliwość co do ewentualnej celności w przypadku innych zaklęć… Na szczęście nie wypiła aż tyle, by mieć właśnie lustrzane odbicie opijania ostatniej nocy w Hogwarcie, o której nie rozmawiała na głos, nawet z jej uczestniczką. A i muzyka, którą właśnie słyszeli, pozwalała na chwilę zapomnieć się jeszcze mocniej.
Wyciągnęła dłoń wierzchem do dołu, gdy Chris wspomniał o deszczu i kilka kropel spadło i na nią, nim ją zabrała, a potem przysunęła nieco bliżej, gdy blondyn wyczarował parasol.
– Lubię, gdy mam akurat wolne i mogę posiedzieć w domu z książką – odpowiedziała, nie zastanawiając się nawet zbyt długo nad odpowiedzią. – Albo w nocy. Trochę łatwiej mi się wtedy zasypia – a miała niemałe trudności ze snem… Do tego stopnia, że regularnie pijała eliksir nasenny własnej produkcji, nawet odrobinę przed pójściem spać, żeby choć trochę ułatwić sobie zaśnięcie (ale czasami i to nie pomagało i musiała wypić całą fiolkę, jak Pani Księżyca przykazała). Ale szum deszczu miał w sobie coś kojącego… – Niekoniecznie jak akurat jestem w pracy i trzeba wyjść w teren. A ty? – głupie pytanie… Niektórzy uważali, że nie ma głupich pytań, a jedynie głupie odpowiedzi (z czym Victoria się nie zgadzała prawdę mówiąc), ale to nie było jedno z nich.