29.04.2026, 13:00 ✶
(Ten post był ostatnio modyfikowany: 29.04.2026, 14:35 przez Helloise Rowle.)
Znalazłszy się samotnie w Londynie, schronienia Helloise poszukiwała w murach Kowenu, który, mimo ciemności nowiu, cieszył się podczas tragedii niezachwianą protekcją Pani Księżyca. Czarownica przemknęła w ciszy przez nawę, bliżej ołtarzy. Chroniło się tu tej nocy wielu wiernych: część błagająca o łaskę, część za łaski dziękująca, część zbyt roztrzęsiona, aby o modłach myśleć. W świątyni Helloise obmyła ręce z krwi i twarz z popiołów, i sama oddała się modlitwie, aby uspokoić nerwy nadszarpnięte przez walkę. U Bogini ofiarowała wszystkie uczynki swoje popełnione tej nocy — i miłosierne, i bezlitosne. Ofiarowała krew człowieka, którego pomogła zachować od śmierci, i krew mugolaków, których spotkała z jej strony słuszna zemsta. W ogień świątynny wrzuciła odebraną jednemu z nich różdżkę — nie zasługiwał na magię; jeśli więc co z jego brudnej mugolskiej mocy pozostało na różdżce, oczyściło się i powróciło do Pani.
I choć Helloise znalazła w miejscu kultu bezpieczeństwo, to dzieło, jakim była Spalona Noc, nazbyt mocno ściągało jej uwagę. Nie nasyciła się jeszcze widokiem znienawidzonego miasta obracanego w pył.
Swoim życiem nie chciała jednak niepotrzebnie ryzykować. Udała się więc poza główną nawę, do przeznaczonych dla kapłanów pomieszczeń w bocznych częściach świątyni, aby odszukać zaciszny kąt. Tam to weszła do jednej z niewielkich pustych salek, zamknęła za sobą starannie drzwi i położyła się na nagiej drewnianej podłodze. Słuchała odległych szmerów ludzkich głosów niesionych przez korytarze Kowenu, wdychała wszechobecną woń kadzidła i spróbowała zapaść się w głąb własnego ducha, rozdwoić, wyjść w Londyn jako nieuchwytny sen o samej sobie, którego nie dosięgnie żadna krzywda.
// rzucam nekromancję (3) na skorzystanie z eksterioryzacji (II) — jeśli się uda, napiszę to tak, że Hella zabłąka się na miejsce ataku wcześniej samym duchem i przyjrzy wstępnie sytuacji
Wysączyła się powoli z powłoki fizycznej. Obejrzała krótko na swoje ciało pozostawione bezwładnie niby zwłoki na kowenowej podłodze, po czym odeszła. Udała się oglądać Londyn i wzbijające się zeń w czarny przestwór płomienie. Przechodziła przez ogień, a on nie dostrzegał jej ulotnej obecności. Wędrowała ulicami, oglądała dziesiątki oblicz przemocy. Dotarła tak na Pokątną, gdzie wśród ludzi krążyło i tych trzech mężczyzn. Nie uciekali przed niczym; dokładnie wiedzieli, dokąd idą. Zjawa podążyła za nimi, zainteresowana tym, o czym tak nienawistnie mówili. Jasnym szybko się stało, że ów brodaty jegomość, mugolak, wołali go Billy, od dawna już nie znosił tej czystokrwistej kurwy z przeciwka. Utruła mu życie, założyła sprawę w Ministerstwie za notoryczne zakłócanie porządku w sąsiedztwie. Przeszkadza jej, że on popija. Teraz jeszcze te ataki: to, co się tu dzieje, takie wywłoki jak ona upewni, że im wszystko wolno. Nie wolno, miarka się przebrała. Wtórowali mu w tej nienawiści, racja, racja, Billy, to się jej, kurwa, należy. Czasem wypić normalna rzecz. Zjawa wchodziła za mężczyznami bezszelestnie po schodach kamienicy i słuchała, że baba Billy’ego z dzieciakami odstawiona dawno do teściowej w Yorkshire. Tam nie płonie. Jest bezpiecznie.
Gdy załomotali do drzwi nieprzeczuwającej niczego kobiety, duch za ich plecami rozpłynął się.
Helloise otworzyła oczy. Widziała nad sobą znów sufit kowenowej salki, czuła świątynne kadzidło.
Była już tej nocy świadkiem czegoś podobnego. I tak jak wówczas zareagowała, tak zamierzała i teraz spojrzeć z bliska. Wychodząc ze świątyni, zabrała ze swojego koszyka kilka fiolek eliksirów leczniczych. Straciła wcześniej tej nocy płaszcz; została jej lekka bluzka w kwiatowe hafty i okrwawiona spódnica, pożyczyła więc od jednej ze znajomych kapłanek pelerynę ozdobioną kowenową symboliką.
Deportowała się na upatrzone miejsce i… brakło jej tchu. Nie uczyniła bowiem więcej niż kilka kroków w głąb uliczki, gdy została rzucona na ścianę. Na moment serce czarownicy zabiło szybciej ze strachu, że wpadła prosto w łapy mugolaków, lecz gdy uniosła na tego człowieka rozognione spojrzenie wściekłych oczu, nie rozpoznała w nim żadnego spośród tamtych.
Wciąż miała różdżkę w dłoni. Mogła próbować się bronić.
— Nie jesteś z nimi — wycedziła na tyle cicho, żeby nie zwrócić na nich przedwcześnie uwagi. Spojrzała kątem oka na jego rękę gotową zadać jej cios i zacisnęła mocniej palce na różdżce. — Z kim jesteś?
Gdy usłyszała kolejny mrożący krew w żyłach odgłos uderzenia wymierzonego w tamtą kobietę, spięła się jeszcze bardziej.
— Billy ma ciężką pięść. — Opuściła na chwilę powieki, jakby to miało moc usunąć z głowy bestialskie dźwięki. — Billy ma żonę — zaczęła powoli, otwierając oczy, które teraz nieruchomo utkwiła w Nottcie — ma dzieci, ukrywają się gdzieś w Yorkshire. Myślisz, że on wie, że może do nich nie wrócić?
I choć Helloise znalazła w miejscu kultu bezpieczeństwo, to dzieło, jakim była Spalona Noc, nazbyt mocno ściągało jej uwagę. Nie nasyciła się jeszcze widokiem znienawidzonego miasta obracanego w pył.
Swoim życiem nie chciała jednak niepotrzebnie ryzykować. Udała się więc poza główną nawę, do przeznaczonych dla kapłanów pomieszczeń w bocznych częściach świątyni, aby odszukać zaciszny kąt. Tam to weszła do jednej z niewielkich pustych salek, zamknęła za sobą starannie drzwi i położyła się na nagiej drewnianej podłodze. Słuchała odległych szmerów ludzkich głosów niesionych przez korytarze Kowenu, wdychała wszechobecną woń kadzidła i spróbowała zapaść się w głąb własnego ducha, rozdwoić, wyjść w Londyn jako nieuchwytny sen o samej sobie, którego nie dosięgnie żadna krzywda.
// rzucam nekromancję (3) na skorzystanie z eksterioryzacji (II) — jeśli się uda, napiszę to tak, że Hella zabłąka się na miejsce ataku wcześniej samym duchem i przyjrzy wstępnie sytuacji
Rzut Z 1d100 - 52
Sukces!
Sukces!
Wysączyła się powoli z powłoki fizycznej. Obejrzała krótko na swoje ciało pozostawione bezwładnie niby zwłoki na kowenowej podłodze, po czym odeszła. Udała się oglądać Londyn i wzbijające się zeń w czarny przestwór płomienie. Przechodziła przez ogień, a on nie dostrzegał jej ulotnej obecności. Wędrowała ulicami, oglądała dziesiątki oblicz przemocy. Dotarła tak na Pokątną, gdzie wśród ludzi krążyło i tych trzech mężczyzn. Nie uciekali przed niczym; dokładnie wiedzieli, dokąd idą. Zjawa podążyła za nimi, zainteresowana tym, o czym tak nienawistnie mówili. Jasnym szybko się stało, że ów brodaty jegomość, mugolak, wołali go Billy, od dawna już nie znosił tej czystokrwistej kurwy z przeciwka. Utruła mu życie, założyła sprawę w Ministerstwie za notoryczne zakłócanie porządku w sąsiedztwie. Przeszkadza jej, że on popija. Teraz jeszcze te ataki: to, co się tu dzieje, takie wywłoki jak ona upewni, że im wszystko wolno. Nie wolno, miarka się przebrała. Wtórowali mu w tej nienawiści, racja, racja, Billy, to się jej, kurwa, należy. Czasem wypić normalna rzecz. Zjawa wchodziła za mężczyznami bezszelestnie po schodach kamienicy i słuchała, że baba Billy’ego z dzieciakami odstawiona dawno do teściowej w Yorkshire. Tam nie płonie. Jest bezpiecznie.
Gdy załomotali do drzwi nieprzeczuwającej niczego kobiety, duch za ich plecami rozpłynął się.
Helloise otworzyła oczy. Widziała nad sobą znów sufit kowenowej salki, czuła świątynne kadzidło.
Była już tej nocy świadkiem czegoś podobnego. I tak jak wówczas zareagowała, tak zamierzała i teraz spojrzeć z bliska. Wychodząc ze świątyni, zabrała ze swojego koszyka kilka fiolek eliksirów leczniczych. Straciła wcześniej tej nocy płaszcz; została jej lekka bluzka w kwiatowe hafty i okrwawiona spódnica, pożyczyła więc od jednej ze znajomych kapłanek pelerynę ozdobioną kowenową symboliką.
Deportowała się na upatrzone miejsce i… brakło jej tchu. Nie uczyniła bowiem więcej niż kilka kroków w głąb uliczki, gdy została rzucona na ścianę. Na moment serce czarownicy zabiło szybciej ze strachu, że wpadła prosto w łapy mugolaków, lecz gdy uniosła na tego człowieka rozognione spojrzenie wściekłych oczu, nie rozpoznała w nim żadnego spośród tamtych.
Wciąż miała różdżkę w dłoni. Mogła próbować się bronić.
— Nie jesteś z nimi — wycedziła na tyle cicho, żeby nie zwrócić na nich przedwcześnie uwagi. Spojrzała kątem oka na jego rękę gotową zadać jej cios i zacisnęła mocniej palce na różdżce. — Z kim jesteś?
Gdy usłyszała kolejny mrożący krew w żyłach odgłos uderzenia wymierzonego w tamtą kobietę, spięła się jeszcze bardziej.
— Billy ma ciężką pięść. — Opuściła na chwilę powieki, jakby to miało moc usunąć z głowy bestialskie dźwięki. — Billy ma żonę — zaczęła powoli, otwierając oczy, które teraz nieruchomo utkwiła w Nottcie — ma dzieci, ukrywają się gdzieś w Yorkshire. Myślisz, że on wie, że może do nich nie wrócić?
dotknij trawy